ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΡΟΣΟΣ – ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ

-Ω, μα τι έξυπνο! Πουλάτε… ΤΙΠΟΤΑ!             Ο υπάλληλος του μαγαζιού –που έδειχνε φρεσκοξυρισμένος, παρότι ήταν εφτά το βράδυ κι ο ίδιος είχε περάσει όλη τη μέρα στο πόστο του-, μειδίασε σχεδόν ανεπαίσθητα προς την πελάτισσα κι έπειτα την κοίταξε ακόμα πιο έντονα από πριν, με βλέμμα που, αν δεν την είχε ενθουσιάσει τόσο πολύ … Συνέχεια

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΤΑΚΤΙΚΟΣ – ΤΟ ΑΝΟΙΧΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ

    Κάθεται για ώρα στο παράθυρο. Ύστερα κάποια στιγμή διερωτάται αν θα ‘πρεπε τώρα να μετακινηθεί, γιατί τον νοιάζει το πώς δεν θα σκέφτεται αλλά θα παραμένει έτσι άπραγος, χωρίς αυτό να τον απασχολεί, για όσο το θελήσει, και περιμένοντας, ώσπου να θέλει πια κάτι άλλο, και να κάνει όπως και ό,τι είναι αυτό … Συνέχεια

ΘΑΝΑΣΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ – ΑΠ’ ΤΑ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑΡΙΑ

Υ.Γ. 9 «Μερικές φορές νομίζω πως είμαι εγώ» — και τότε πρέπει να με κουβαλήσω. [Δευτέρα, 2 Ιουνίου 2014.] Εκείνη τη στιγμή είδα έναν μελαψό άντρα γύρω στα πενήντα να τρέχει βαστώντας υπό μάλης μια δέσμη γυναικείες γάμπες κέρινης απόχρωσης. Χαμογελούσε τρυφερά, μειλίχια, σαν κάποιος πιστός που έχει βγάλει ένα πολύτιμο τελετουργικό αντικείμενο σε χαρμόσυνη … Συνέχεια

ΑΛΦΟΝΣ ΑΛΕ – Η ΟΜΟΡΦΗ ΑΓΝΩΣΤΗ

Μετάφραση: Ευαγγελία Καρδάση Η ΟΜΟΡΦΗ ΑΓΝΩΣΤΗ   Κατέβαινε από την λεωφόρο Malesherbes, με τα χέρια στις τσέπες, το μυαλό του χαμένο, σε κάτι μακρινό, απόμακρο (και ίσως στο πουθενά), όταν, λίγο πριν φτάσει στον Saint-Augustin, αντίκρισε μία γυναίκα. (Μια νεαρή γυναίκα της οποίας η περιγραφή, σ’ αυτό το σημείο, έχει μικρή σημασία. Φανταστείτε την όπως … Συνέχεια

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΑΓΚΑΝΙΑΡΗ – ΤΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΥΝΟΜΩΣΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΥΠΝΙΑΣ

ΤΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΣΥΝΟΜΩΣΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΥΠΝΙΑΣ πήρε το αλάτι το γύρισε στις μεγάλες τρύπες κι άρχισε να αλατίζει σ’ όλο το δωμάτιο πάνω στο κρεβάτι και στο πάτωμα πάνω στο γραφείο στο πληκτρολόγιο ανάμεσα στις σελίδες των βιβλίων μέσα στα παπούτσια στα συρτάρια μου παντού στο τέλος άδειασε το υπόλοιπο στα μαλλιά μου και το … Συνέχεια

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΠΟΥΤΟΣ- ΕΝΑ ΥΠΗΡΕΣΙΑΚΟ ΖΗΤΗΜΑ

Ένα υπηρεσιακό ζήτημα   Το παράθυρο στο γραφείο με τα τηλέτυπα ήταν το μόνο που είχε κάγκελα, τα είχαν βάλει για προστασία, αφού εκεί φυλάσσονταν όλα τα διαβαθμισμένα έγγραφα της μοίρας· από εκεί έβλεπε το πάρκινγκ, τη δεντροστοιχία και πέρα στον ορίζοντα τις χαμηλές κορυφές των βουνών που έκλειναν από το βορρά την μικρή πεδιάδα. … Συνέχεια

ΗΛΙΑΣ ΝΙΣΑΡΗΣ- Η ΣΜΙΚΡΥΝΣΗ

Η ΣΜΙΚΡΥΝΣΗ   Πρώτος το πρόσεξε ο ίδιος: το δεξί μανίκι από το κομψό σακάκι του, που είχε ραφτεί ακριβώς πάνω στο σώμα του, έδειχνε ξαφνικά να είναι πιο μακρύ από τον αντίστοιχο καρπό του, λες και είχε εντελώς αναπάντεχα και ανεξήγητα μεγαλώσει ή λες και το χέρι του είχε σμικρυνθεί.   Καθόταν στο γραφείο … Συνέχεια

ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΚΟΡΔΟΥ – Β.Π.Κ.

Β.Π.Κ Ο παππούς – όχι ο Σκορδάς – ακούει την λειτουργία από την τηλεόραση και εγώ στην κουζίνα το Apostrophe’ – λειτουργούμε εν αγνοία πολλών – ο μικρός διαβάζει Γεωγραφία και του λέω ότι τα σύννεφα είναι φτηνά, δεν μου δίνει σημασία, ξέρει ότι θα αριστεύσει, θα κάνει πράγματα πιο πέρα από εδώ που τρωγόμαστε. … Συνέχεια

Γιώργος Γλυκοφρύδης – “Το όνομα του θηρίου”

Γιώργος Γλυκοφρύδης “Το όνομα του θηρίου” [διασκευή μιας πολύ γνωστής ιστορίας] Διήγημα   1. «Καλημέρα!» αναφώνησε ο ψηλός και λιγνός άνδρας που μπήκε στην μεγάλη αί-θουσα φαγητού, συγκέντρωσης, και ελεύθερης ώρας. Η πόρτα έκλεισε πίσω του αφήνοντας μια ανάσα. Πέντε άλλοι άνδρες κάθονταν ήδη. «Ξυπνήσαμε όλοι;» Ο ένας από τους πέντε, ένας Αφρικανός με σχεδόν … Συνέχεια

Γιάννης Πλαστήρας – Το επιδόρπιο ήταν εξαιρετικό

Παρά τους υποχρεωτικούς τύπους που πρέπει να τηρούνται στα δείπνα της εταιρίας, τα ισοπεδωτικά κουστούμια – φόρμες εργασίας, τα λαμπερά ψέυτικα χαμόγελα και τα πισώπλατα μαχαιρώματα που μύριζε να ψήνονται, το γλυκό, για ακόμα μια φορά, έφερνε την ισορροπία. Έδινε νόημα στο χάος ενός όχλου, που, αφού εξερευνήσει την politically correct έκφραση της αρχαίας πείνας … Συνέχεια

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230