ΜΑΡΟΥΣΩ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ – ΕΞΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Μαρουσώ Αθανασίου

ΑΦΑΝΗΣ ΕΡΩΣ

κλειστές κουρτίνες

μην και φανεί

μην και φανερώσει

το φως

διαθλάται στο εγώ

και προδίνεται

ΣΦΗΝΑΚΙ

i.

η ποίηση έχει σώμα

αίμα

κι ένα μαστίγιο

ii.

πέθανες

κι έτσι

είμαστε

πάντα δυο

ΚΙ ΑΛΛΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ

ξανάγραψα το  καρδιογράφημά σου

ηλέκτρισα ένα κομμάτι χαρτί κι ένα μολύβι

σε τίποτα δεν ωφέλησα

εσύ πέθανες

εγώ δεν έζησα

ΕΡΑΝ

ερωτευμένη πάντοτε

με τη σκιά του έρωτα

την ουσιώδη

ΑΝΔΟΡΡΑ

Εδώ είναι τα παπούτσια του.

Αν ξαναρθεί, εδώ είναι!

Καμιά φορά γκρεμίζονται οι πάσσαλοι

και φεύγουν οι νεκροί κόκκινοι απ’ το αίμα.

Εμείς μπροστά από τον καθρέφτη μας

-Που ‘χει γεμίσει σάλιο απ’ τα γλειψίματα-

Θα φτύνουμε επιτέλους ο ένας τον άλλον

Κατά πρόσωπο.

Χωρίς κουκούλες.

Με παπούτσια.

Περνώντας ανήσυχα – ανήσυχα από την πλατεία.

Όλοι μαζί.

Του Άη – Γιώργη, όταν ασπρίζουνε τα σπίτια.

ΟΝΤΙΝ

Βουλιάζω το πρόσωπό μου στο ποτάμι.

Να σε φωνάξω ξανθή νεράιδα.

Κι εσύ η δόλια που πια δε με θυμάσαι

θα δεις το βλέμμα μου άδειο.

Θα πεις «τι κρίμα να πεθαίνουνε οι άνθρωποι»

κι ύστερα θα κοιτάξεις τα σκουπίδια στο νερό.

Ένα ποτήρι, ένας καθρέφτης, ένα σκαμνί.

Η προίκα του βυθού απ’ το δικό μου κόσμο.

Δε θα μπορούσε αλλιώς.

Άνθρωποι και νεράιδες δε ζευγαρώνουν.

ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΠΟΝΤΙΚΙΑ

Μωρά ποντίκια που τα χαϊδεύει

κι εκείνα του δαγκώνουνε τα δάχτυλα.

Ύστερα εκείνος τους ζουμπάει τα κεφάλια

κι αυτά ψοφάνε ένα- ένα.

Ήθελε μόνο να τα χαϊδέψει ο καψερός.

Τρανή απόδειξη.

Οι άνθρωποι δεν ξέρουν να χαϊδεύουνε ποντίκια.

 

 

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1982 και μεγάλωσε στον Κορυδαλλό. Σπούδασε Πληροφορική και Θέατρο. Είναι απόφοιτη του ποιητικού εργαστηρίου Τάκης Σινόπουλος και ιδρυτικό μέλος των ποιητικών ομάδων Σκάσε Αηδόνι και Fragmentarea. Ποιήματά της έχουν δημοσιευτεί σε έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά.

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: