ΘΑΝΑΣΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ – ΑΠ’ ΤΑ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑΡΙΑ

Υ.Γ. 9

«Μερικές φορές νομίζω πως είμαι εγώ» — και τότε πρέπει να με κουβαλήσω.

[Δευτέρα, 2 Ιουνίου 2014.]

Εκείνη τη στιγμή είδα έναν μελαψό άντρα γύρω στα πενήντα να τρέχει βαστώντας υπό μάλης μια δέσμη γυναικείες γάμπες κέρινης απόχρωσης. Χαμογελούσε τρυφερά, μειλίχια, σαν κάποιος πιστός που έχει βγάλει ένα πολύτιμο τελετουργικό αντικείμενο σε χαρμόσυνη περιφορά. Με το δεξί ελεύθερο χέρι του υποβάσταζε τους αστραγάλους των πέντε ποδιών των μανεκέν βιτρίνας που του υποδείκνυαν την πορεία που έπρεπε να ακολουθήσει.

[Σάββατο, 5 Απριλίου 2014.]

Πήγαινε-έλα 1.

Τα βαπόρια με τις εκατοντάδες χιλιάδες των κινέζων μεταναστών προς τις Ηνωμένες Πολιτείες, τα ειδικά διαμορφωμένα «νεκροβάπορα» που μεταφέρουν τις σωρούς τους πίσω στα πάτρια εδάφη· δύο εξαιρετικά κερδοφόρες επιχειρήσεις του προπερασμένου αιώνα.

Πήγαινε-έλα 2.

Δούλεψα από μπάρκο σε μπάρκο για χρόνια. Μετά το ατύχημα αναγκάστηκα να αφήσω τα γκαζάδικα κι έπιασα δουλειά στο φέρυ, περαματάρης. Κόλλησα στα στερνά μου σε τούτο το πέρασμα, στα στενά νερά, δίχως την ανοιχτωσιά της θάλασσας.

Πήγαινε-έλα 3.

Πλοίο, λεωφορείο, τραίνο, τραίνο, λεωφορείο, πλοίο· κάθε μέρα, επί ενάμιση χρόνο, για να βρεθούν.

Πήγαινε-έλα 4.

Πίσω απ’ την μάντρα του σταθμού των υπεραστικών λεωφορείων πηγαινοέρχονται ασταμάτητα –πάνω του, πάνω της, πίσω της, μέσα της– τα κορμιά. Με τους πρώτους θορύβους, ανεβάζουν κάτι κουρελιασμένα υφάσματα να φύγουν. Όπου να ’ναι ξεκινούν τα πρώτα δρομολόγια.

Πήγαινε-έλα 5.

Επί είκοσι επτά συναπτά έτη ανεβοκατεβαίνει απ’ τον ένα όροφο της υπηρεσίας στον άλλο. Στο μεσοπάτωμα κάνει την καθιερωμένη στάση για τον καραβίσιο ελληνικό σε πλαστικό ποτήρι. Όταν σηκώνεται μορφάζει, κάθε φορά, απ’ τους κιρσούς.

Πήγαινε-έλα 6.

Φοράει κοντό παντελονάκι, άρβυλα πλατυποδίας και χειρίζεται δεξιοτεχνικά το κόκκινο πλαστικό γιο γιο του. Καθώς το παιχνίδι εξακοντίζεται προς κάθε πιθανή κατεύθυνση, γράφει στον αέρα τις μελλοντικές, αιμάτινες παλινδρομικές διαδρομές της ζωή του.

Πήγαινε-έλα 7.

Επιστρέφουμε στην ολοένα μετατοπιζόμενη αφετηρία.

[Τρίτη, 29 Δεκεμβρίου 2015.]

Υ.Γ. 4

η ανάποδη της παλάμης της

είναι ο θάνατος, εκτροχιασμένος

[Τρίτη, 11 Μαρτίου 2014.]

Πλάνο του ανοιγμένου στόματός της. Θολό· εκτεταμένη διάρκεια, αργή κίνηση. Αχνοφέγγουν τα χείλη. Η στοματική κοιλότητα –μια μαύρη τρύπα– καταλαμβάνει σχεδόν όλο το κάδρο.

[Κυριακή, 22 Δεκεμβρίου 2013.]

Το πείρε απόφαση ότι πάντοτε έτσι ήταν κι ότι αυτό δεν θα άλλαζε: κάθε στόχευσή του, κάθε ενέργειά του κατέληγε να μοιάζει με κείνα τα όμορφα τραπέζια που έχουν μια κρίσιμη αναπηρία, ένα λειψό ποδάρι· και συνειδητοποίησε πως κύρια έγνοια του ήταν να φτιάχνει τάκους, σφήνες, τσόντες, μπουντέλια, ματίσματα και προεκτάσεις, ότι πάλευε να στερεώσει τα αστήρικτα, να στηρίξει τα χωλά, ότι εντέλει αγωνιζόταν να καταδείξει τις αναπηρίες, να κάνει έργο του τα λάθη.

[Δευτέρα, 6 Οκτωβρίου 2014.]

Υ. Γ. 2

Ο κόσμος έσβησε — του χάρισε την απουσία του κόσμου.

[Κυριακή, 5 Ιανουαρίου 2014.]

Ίσως όλα αυτά πρέπει να διαβαστούν υπό το φως της ασετιλίνης μιας ψησταριάς, με την ταγκή τσίκνα στα ρουθούνια, μπροστά στον ορίζοντα της μαύρης θάλασσας που βουλιάζει, με τις ξεβρασμένες σαγιονάρες και τους εφιαλτικούς σχηματισμούς της παγιδευμένης στις νάιλον σακουλές άμμου που μπερδεύονται στα πόδια, με τα νοτισμένα τσιγάρα στην τσέπη, με το αλάτι στο πρόσωπο, με το αλάτι χιλιάδες ηδονικές καρφίτσες ανάμεσα στα ρούχα και το σώμα, με το στομάχι ανακατεμένο από το αλκοόλ, με το στερέωμα να φεγγοβολά θολό. Ίσως πρέπει να διαβαστούν βιαστικά, απνευστί, γιατί το αιώνιο τρανζίστορ φέρνει με τις ριπές του ανέμου το κορίτσι, το κορίτσι που απόψε θέλει.

Και ίσως όλα, μα όλα, να πρέπει να ξεχαστούν όπως τα σκύβαλα της άμμου σαν θα ξυπνήσουμε την επομένη.

[Παρασκευή, 19 Σεπτεμβρίου 2014.]

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: