ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΚΟΥΣΗΣ – ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Τίποτα

 

Ι

 

Μια μαύρη τρύπα κρέμεται ― έκταση ίσαμε το μάτι

οι ακραίες ίνες της ξαπλωμένες στο πρόσωπο της σήραγγας

σαν μαλλί χτενισμένο το χάος

μαύρη τρύπα μήτρα του συριγμού μήτρα αποικία

έρποντας στο θολωμένο της βλέμμα

απ’ την μεγάλη άγνοια στην πιο μεγάλη

απ’ το θαύμα στην ενορχήστρωση του όντος

αναπνέοντας θυμίζει το τίποτα της ανυπαρξίας

το ρίγος που κατατρύχει ― τα ανήλιαγα δόντια τα σόδομα

μαύρη τρύπα ― να καταπίνει τον χρόνο να τον ξερνά αλλού

σ ψηλαφητό γνώση γνάθου αγνώστης ― τα δόντια θροΐζουν

πέλματα φλύαρα βυσσοδομούν ― ω τι αιών ανάλγητος

θαυμάσιο τίποτα ανυπαρξίας ― τα δόντια θροΐζουν

μια μαύρη τρύπα κρέμεται μιαν έκταση ίσαμε το τίποτα

 

 

 

ΙΙ

 

Τίποτα σαν αναρρόφηση σάλια μαγεμένα θριαμβικά

από διάδρομο σε διάδρομο χάνεται

εκείνη η αίσθηση υψικαμίνου ― φώτα ιδρώτες κλίμακες

εναιωρείται τινάζεται ξεπλένεται σε φρέσκια αμαρτία

τα πολύχρωμα ζέπελιν εντατικά πετάνε τα μέσα έξω

βουητό ηλεκτροφόρο σαν γυαλί κόβει γνώριμα δάχτυλα

εναιώρηση ― θωπεία ως έλλειμμα κεφαλαιακό

κορμιά οφθαλμικά σε συζυγία ― άστρα ανισόπεδα κόμβοι

το τίποτα σαν παγκόσμια σταθερά στοιχειακοί κατάλογοι

αλλά το τίποτα πάντοτε κάτι

το σκοινί είναι σκοινί τα σύρματα είναι σύρματα

κάτι από το κάτι του τίποτα

βλαστοκυτταρική άνοιξη ― εξέρχεται της σαρκός

λίγο το λίγο σαν στρίμωγμα ― μια τριβή σωθική

από τον άμβωνα εκτοξεύονται τεταρτημόρια

το σκοινί με το σύρμα δεν πάλλονται άσκοπα

όλα συνδέονται ως συριγμός ως μήτρας ενθάκηση

σάλια μαγεμένα θριαμβικά τα ζέπελιν εξομολόγηση

φαντάζουν αγνά και προσεύχονται κάτ’ απ’ τον ήλιο

 

 

 

ΙΙΙ

 

Η πόλη η μεγάλη σαν ίμερος σκιά στέκει

εξ υπαρχής ως υπόδειγμα ίσταται και αποκάλυψη

ως φως ― αρχιτεκτόνημα ευλαβείας

μήτρα σπείρα στο κάλλος λουσμένη αρμονία ανυπάκοη

μήτρα σπείρα ― κάπου θα ελλιμενίζονται οι λειτουργοί σου

επανόρθωση ― η ώρα να ρυθμιστούν ξανά οι οίκοι

πόλη μητέρα οι πόλεις σου βράζουν ως το τίποτα

σαθρές βρώμικες φαντασματικές πόλεις επίορκες

με ονόματα δίχως νόημα πια

η σπείρα των δυνάμεών σου κατερχομένη

να εξαγνίσει τον εξαντλημένο πια θόρυβο στο φάσμα τους

τώρα πια η εξιλέωση δεν έχει πόδια να σταθεί

δεν έχει χέρια να δαμάσει και μάτια να σβήσει την ασχήμια

 

 

 

 

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: