ΧΑΡΗΣ ΓΑΡΟΥΝΙΑΤΗΣ – ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

ΣΥΝΟΨΗ

Στην αρχή η ζωή·
Επιτακτικά. Κάποτε,
Η αγενής κλήση στο σπίτι,
Μια τυχαία διαλεγμένη
Στιγμή μέσα στη νύχτα.

Έπειτα πάλι η ζωή,
Αναπόφευκτα πια: η διαλογή
Του ξύλου, τα κόστη, οι πιστοποιήσεις·
Κι ύστερα ο πιο μαύρος
Από τους ήλιους· η συνοδεία

Με πένθιμα, αργά παπούτσια·
Το νεκρό όνομα στα χείλη (μια λέξη
Διόλου χρηστική), και η βόλτα
Μες στα χρόνια έως τη μέρα
Που θα επιστρέψεις για να πεις:

Τα γόνατά σου -μαρμάρινα τώρα-
Αντέχουν το βάρος μου ξανά.
Τελικά, τίποτε περισσότερο
Από ένα ποτήρι που πέφτει και σπάει
Μπροστά σε χίλια μάτια κουφών.

 

ΓΕΙΤΝΙΑΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΜΥΘΟ

Στο απέναντι κτίριο ένα παράθυρο και μέσα σε αυτό
Ένα μεσόκοπο ζευγάρι. Πορτρέτο διαδραστικό,
Κινούμενο έργο τέχνης —όχι φτηνό μπουλβάρ
Σε κάδρο αστικό ή σαπουνόπερα. Η σκηνή είναι εντελώς
Ρεαλιστική, το αίμα τους πάλλεται ζεστό σε φευγαλέα καρέ.

Η οικειότητα με την οποία αφήνεται το πιάτο στο τραπέζι·
Οι τυφλές κινήσεις· το πώς βρίσκονται στον χώρο·
Όλα αυτά δεν είναι απλώς σημειολογία. Αυτά τα σώματα
Γνωρίζονται πολύ καλά για να είναι δύο. Αυτά τα σώματα

Είναι ένα με μια συνείδηση διττή, κι η απόσταση
Ανάμεσά μας ντύνει τη σάρκα τους με μυθικό,
Αναλλοίωτο περίβλημα. Oι ατέλειές τους
Δεν θα διανύσουνε ποτέ τον δρόμο προς την όρασή μας,
Οι συνομιλίες τους δεν θα φτάσουν την ακοή.

Ας μην τους βεβηλώσουμε κι άλλο με την εγγαστριμυθία.
Ας τους αφήσουμε να ‘ναι ό,τι είναι: Δύο ήρωες της βουβής
Καθημερινότητας, χορτάτοι στο νυσταλέο μεσημέρι· κι εμείς
Ακόρεστοι ας γεράσουμε, εξετάζοντας κάτι που μοιάζει με ζωή.

 

ΣΟΝΕΤΟ ΕΝΟΣ ΠΡΟΩΡΑ ΓΕΡΑΣΜΕΝΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΣΕ ΥΦΟΣ ΜΕΓΑΛΟΡΡΗΜΟΝ ΚΑΙ ΠΑΡΩΧΗΜΕΝΟ

Πότε θα έρθει η χρονιά εκείνη
Σαν ερωμένη αργά να μου αφαιρέσει
Το ρούχο της νεότητας; Θα μ’ έχει
Ολότελα η ζωή εκθλίψει, μα απ’ του

Περίγυρου το βλέμμα μια για πάντα
Θα ‘χει χαθεί η προσδοκία της δράσης,
Αφού το σώμα μου θ’ απεικονίζει
Πιστά τη ζαρωμένη μου ψυχή. Και

Τότε μ’ ευλάβεια θα σκύβουν όλοι,
Κι εγώ με υπόκωφη φωνή θα στάζω
Στην άφρονα και σπάταλη ακοή τους
Το απόσταγμά μου αυτό που πια δεν σφάλλει.

Βιάσου λοιπόν εσύ, έντιμη ηλικία —
Εκτός αν έσφαλε και πάλι η νιότη.

 

  • Ο Χάρης Γαρουνιάτης γεννήθηκε το 1987 στην Αθήνα
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: