ΟΣΙΠ ΜΑΝΤΕΛΣΤΑΜ – ΠΟΙΗΜΑ ΑΤΙΤΛΟ (Μετάφραση, σημείωση: Αλεξάνδρα Ιωαννίδου)

Поэт Осип Мандельштам.

Οσίπ Μαντελστάμ

Αγρύπνια. Όμηρος. Φουσκώσαν τα πανιά.

Των πλοίων τον κατάλογο δεν διάβασα ως το τέλος.

Τη μακριά πομπή, των γερανών το σμήνος

Που κάποτε απ’ την Ελλάδα πάνω σηκώθηκε, ψηλά.

 

Σε γερανών παράταξη για αλαργινές πατρίδες

Στων βασιλιάδων τα μαλλιά θεϊκή τυλίγεται νεφέλη

Για πού σαλπάρετε λοιπόν; Χωρίς Ελένη

Τι να την κάνετε μια Τροία, μόνη της, Ατρείδες;

 

Τη θάλασσα, τον Όμηρο, όλους, η αγάπη τους κινάει

Μα ποιον να ακούσω εγώ; Ο Όμηρος σωπαίνει

Κι η θάλασσα βουίζει μαύρη, με αρρωσταίνει,

Με μουγκρητό βαθύ στο μαξιλάρι μου έρχεται και πάει.

1915

 

Осип Мандельштам

Бессонница. Гомер. Тугие паруса.

Я список кораблей прочел до середины:

Сей длинный выводок, сей поезд журавлиный,

Что над Элладою когда-то поднялся.

 

Как журавлиный клин в чужие рубежи,-

На головах царей божественная пена,-

Куда плывете вы? Когда бы не Елена,

Что Троя вам одна, ахейские мужи?

 

И море, и Гомер – всё движется любовью.

Кого же слушать мне? И вот Гомер молчит,

И море черное, витийствуя, шумит

И с тяжким грохотом подходит к изголовью.

1915

  • Σημείωση: Το ποίημα αυτό ανήκει στην πρώτη ποιητική συλλογή του Οσίπ Μαντελστάμ με τίτλο «Πέτρα» που εκδόθηκε το 1919 στο Βορόνεζ από τις εκδόσεις “Sirena”. Η μετάφραση επεδίωξε να διατηρήσει τόσο την ομοιοκαταληξία, όσο και την προσωδία του ποιήματος – στοιχεία που ουδέποτε απαρνήθηκε ο ρωσικός μοντερνισμός. Πεποίθησή μου, πως η ρωσική ποίηση του 20ού αιώνα, πρέπει να μεταφράζεται με την μεγαλύτερη δυνατή πιστότητα στη μουσικότητα που για τους ρώσους ποιητές διαχρονικά και χωρίς διαλείμματα αποτελούσε κεντρικό και σημαντικό ίδιον της τέχνης τους. Δυστυχώς, στην Ελλάδα, αλλά και αλλού, συνήθως αγνοείται αυτό το τόσο καίριο χαρακτηριστικό, με γνώμονα την σπουδαιότητα του «περιεχομένου» έναντι της «μορφής» του ποιητικού έργου. Πρόκειται για ένα θλιβερό κατάλοιπο της περί τέχνης συζήτησης στο πλαίσιο του σοσιαλιστικού ρεαλισμού που, βεβαίως, καθιστά εύκολη τη μεταφορά της ρωσικής ποίησης σε ανομοιοκατάληκτους, σχεδόν πεζούς, στίχους. (Λαμπρή εξαίρεση στον κανόνα αυτό, όπως πάντα, ο Άρης Αλεξάνδρου.) Ένα άλλο στοιχείο της ρωσικής ποίησης, και ειδικά του ακμεϊσμού, στον οποίο κατατάσσεται ο Οσίπ Μαντελστάμ, είναι οι παρηχήσεις – κάτι δυστυχώς ελάχιστα έως καθόλου μεταφράσιμο, κυρίως όταν πρόκειται για παχιά συριστικά που δεν υπάρχουν στη γλώσσα μας (στην τρίτη στροφή, εδώ, έχουμε παρήχηση των παχέων «σ» και «ζ» – ο λόγος για το βουητό της θάλασσας).
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: