Neeli Cherkovski – Φθόνος

11310962_10204371343028489_675134437_n

[Μετάφραση: Γιάννης Λειβαδάς. Το ποίημα είναι ειδικά παραχωρημένο στον μεταφραστή για την εν λόγω δημοσίευση]

Φθόνος
Ο φθόνος είναι ένα ολάνθιστο λουλούδι
τούτη τη νωθρή μέρα του Μάρτη
αφότου οργίασαν οι τροπικές
ντάλιες, οι άνθρωποι

κατακλύζουν τα πάντα, βόστρυχοι τείνουν
προς την καρδιά, ο κόσμος καταβροχθίζει
απληστία, ρίχνει βλέμματα δυσπιστίας
στα ηλύσια πεδία

τα μάτια γεμάτα εικόνες
μαρτυρίων, η συλλογική ψυχή
ισοπεδωμένη από τεθωρακισμένα,
φθόνος ως το μεδούλι, δυσκολεύομαι να κοιμηθώ

κάθομαι στον κήπο και δεν σκέφτομαι
άλλο από τούτο, φύλλα
και κλαδιά, άλογα και φράχτες, μύγες
κι ένα κολιμπρί, μια συρμάτινη καρέκλα

λαμπερή πόσο είναι, πιθανόν
σε κάποιον άλλο κήπο να μπορούσε κανείς
να βρει αγάλματα, τέσσερες πορτοκαλιές,
μια κυκλική διάταξη ρόδων, ω φθόνε

είσαι τόσο ηδύς, φαίνεται πως κατακτάς
τα πάντα, τίποτα δεν γλιτώνει από
την επιδρομική σου ψυχή, δεν υπάρχει μέρος
να κρυφτώ όταν περπατάς μέσα στον κήπο

σαν ένας μάγος, έχεις μέχρι και ραβδί που
μεταμορφώνεται σε φίδι, παριστάνεις
τον επιλεκτικό, σε βλέπουμε να σαλτάρεις
μέσα στου γείτονα την αυλή, κοιμήθηκες

στο εργαστήρι του Πικάσο, ήπιες
από την κούπα του Βούδδα, πέθανες με την
Ιωάννα της Λορένης, αναστήθηκες με τον Ιησού,
σάλπαρες με τον Κολόμβο, βασίλεψες με τους Ίνκας

πότισες τα τριαντάφυλλα, μάζεψες τα
πεσμένα φύλλα, αμφιβολία καμιά για τους
ανθρώπους δεν έχεις, όλοι σε θαυμάζουν,
σε φθονούν, σε πολιορκούν, βλέπεις πώς

έχουν ξυπνήσει σαν βγήκε ο ήλιος, έχουν
κοιμηθεί σαν βγήκε το φεγγάρι, έχουν
ονειρευτεί και γράψει αμέτρητα βιβλία, έχουν
γράψει μουσική, από φθόνο μελωδικό

οδηγημένοι, προσμένουν σε μιαν άκρη
και εμφανίζονται την κατάλληλη στιγμή,
αποκρούοντας τα θηρία, ικανοί να κομπάσουν
με καμάρι, εγκωμιαστικά τραγούδια

να γράψουν, κάποιον για να εξυψώσουν, και άλλους
να υποβαθμίσουν, αποφάσεις τελικές να
πάρουν για πόλεμο και για ειρήνη, ιεραρχίες
να δομήσουν, εξουσία να αποκτήσουν, με την

πολιτική να ηγηθούν και να εκπαιδεύσουν,
να προδώσουν το φως του ήλιου

τίποτα να μην αφήσουν όρθιο. Ω ετούτα
τα καμώματα είναι ο τρόπος ζωής,
κάθομαι μόνος μέσα στου κήπου
το διαστρεβλωτικό φως.

1987

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: