Στον κόσμο του Βασίλη Σελιμά

7074_10201183825500162_1029962915_n

1) Συνήθως είναι ο θεατής που παρατηρεί εξεταστικά έναν πίνακα. Στους πίνακές σου συμβαίνει συχνά το αντίστροφο. Τα πρόσωπα στα έργα σου μας κοιτούν ερευνητικά. Τι ζητούν;
Άλλοτε μας κοιτούν κι άλλοτε το βλέμμα τους μετεωρίζεται. Νομίζω ότι ζωγράφισα αυτό που βλέπω γύρω μου. Το ότι τα πρόσωπα σε κάποια έργα κοιτούν ερευνητικά είναι γιατί εξυπηρετεί κι αυτό ένα κομμάτι της ιστορίας που ήθελα να πω.

2) Η ζωγραφική σου είναι ανθρωποκεντρική. Τα πρόσωπα προέρχονται συνήθως από το οικείο σου περιβάλλον ή μπορεί κι ένα τυχαίο πρόσωπο στο δρόμο να σε κεντρίσει;
Τα περισσότερα από τα πρόσωπα που χρησιμοποιώ στα έργα μου είναι από το οικείο μου περιβάλλον. Η αλήθεια είναι ότι υπάρχει ευκολία και αμεσότητα, στους δικούς σου ανθρώπους να ποζάρουν. Τα τελευταία δυο χρόνια που χρησιμοποιούσα σε καθημερινή βάση το μετρό και τον ηλεκτρικό έπιανα τον εαυτό μου να παρατηρεί τους γύρω ανθρώπους τόσο εξονυχιστικά που προέκυπταν στην πορεία πορτρέτα και έργα με πρωταγωνιστές τους επιβάτες, ανθρώπους άγνωστους σε εμένα.

3) Ακρυλικά σε καμβά, μολύβι, κολάζ, μικτές τεχνικές στο οπλοστάσιό σου. Πώς διαλέγεις κάθε φορά την τεχνική σου; Το θέμα που σε απασχολεί και ο τρόπος που θες να το εκφράσεις υπαγορεύουν την τεχνική ή ξεκινάς πειραματικά και αφήνεις το έργο να σε οδηγήσει χωρίς προηγούμενο σχεδιασμό;
Πλέον χρησιμοποιώ κυρίως τα ακρυλικά και το μολύβι ως μέσα και λιγότερο άλλες τεχνικές που χρησιμοποιούσα στο παρελθόν. Συνήθως έχω πάνω μου ένα σημειωματάριο όπου δουλεύω τα προσχέδιά μου και κάποιες σκέψεις για επόμενα έργα. Σπάνια θα ξεκινήσω κάτι χωρίς προηγούμενο σχεδιασμό. Εξ αρχής θα έλεγα παίρνω τις αποφάσεις μου για το ποιο μέσο θα χρησιμοποιήσω σε κάθε έργο.

4) Υπάρχουν πίνακες που δυσκολεύτηκες να τελειώσεις; Πίνακες που δεν θα ήθελες να αποχωριστείς; Ή τελειώνοντας κάθε φορά ένα έργο, αποστασιοποιείσαι και οδεύεις προς το επόμενο;
Υπάρχουν έργα που με έχουν δυσκολέψει περισσότερο από κάποια άλλα. Πάντοτε περνάω μια διαδικασία η οποία ξεκινάει με την χαρά και την προσμονή για κάτι ωραίο, την παραγωγική διαδικασία και την ανασφάλεια, για το αν τελικά θα επιτευχθεί ο σκοπός μου για το έργο και αν θα μου αρέσει. Αν θέλεις να ζήσεις από κάτι, ο,τιδήποτε κι αν είναι αυτό, πρέπει να κρατάς μια απόσταση. Έχω μετανιώσει για έργα που έχω δώσει στο παρελθόν.

5) Τι είναι αυτό που σε οδήγησε στη ζωγραφική; Πότε κατάλαβες ότι αυτό ήθελες να κάνεις;
Ανέκαθεν ζωγράφιζα, κατασκεύαζα αντικείμενα οπότε η ζωγραφική προέκυψε ως λογική συνέχεια. Ακόμη αμφιταλαντεύομαι αν πάντοτε ήθελα να κάνω αυτό.

6) Αγαπημένοι καλλιτέχνες;
Είναι πάρα πολλοί και από διαφορετικούς χώρους αλλά θα επεσήμαινα τους Φλαμανδούς ζωγράφους, τα πορτρέτα του Freud, τους πειραματισμούς του Svankmajer και του Κentridge στο animation και πολλούς καλλιτέχνες από την σύγχρονη εικαστική σκηνή.

7) Νοσταλγία, αποχωρισμός, ενηλικίωση. Τα πρόσωπα στα έργα σου σπανίως χαμογελούν. Ρεαλισμός ή μελαγχολία;
Πραγματικότητα θα έλεγα.

8) Τιτλοφορείς έναν πίνακά σου «Η γυναίκα που διάβαζε ποίηση». Ποια η σχέση σου με την ποίηση;
Μικρός ήθελα να γίνω ποιητής(μέσα στα δισεκατομμύρια πράγματα που ήθελα να κάνω..) Οι πρώτες μου απόπειρες ήταν τόσο κακές, που γρήγορα κατάλαβα ότι τα ποιήματά μου δεν έχουν καμιά προοπτική. Πλέον χρησιμοποιώ την ποίηση ως αφορμή για κάποιο έργο. Γράφω για παράδειγμα κάποιες σκέψεις κι έπειτα τις εικονογραφώ. Ο τίτλος του έργου που αναφέρεσαι είναι δανεικός από ένα τραγούδι των «Διάφανων Κρίνων».

9) Πόσο σκληρό είναι το επάγγελμα του ζωγράφου; Και μάλιστα στην Ελλάδα της κρίσης.
Είναι τόσο σκληρό όσο ενός ελεύθερου επαγγελματία.

10) Από πού αντλείς έμπνευση;
Από ό,τι ακούω , βλέπω και διαβάζω και από τις αναμνήσεις των παιδικών μου χρόνων.

11) Συμμετείχες πρόσφατα στην έκθεση ζωγραφικής Κτίριο1, στην Πινακοθήκη Βογιατζόγλου, μαζι με τους Πιστώνη και Τσακίρη. Η έκθεση αυτή είναι προϊόν της καλλιτεχνικής συνύπαρξης και συστέγασής σας για δύο περίπου χρόνια στον 2ο όροφο του βιομηχανικού κτιρίου δίπλα στην Πινακοθήκη. Μίλησέ μου για αυτό. Τι αποκόμισες από αυτή την εμπειρία; Θα ήθελες να το επαναλάβεις, ή το ατελιέ είναι εν τέλει χώρος αυστηρά προσωπικός;
Ήταν μια πρόταση του συλλέκτη Γ.Βογιατζόγλου να συστεγαστούμε με τους ζωγράφους Αχιλλέα Πιστώνη και Αντώνη Τσακίρη. Ήταν μια ωραία εμπειρία καθώς είχα να δουλέψω σε κοινό χώρο από τα χρόνια της σχολής και στην προκειμένη περίπτωση με τα παιδιά είμαστε φίλοι. Ένιωσα ελευθερία και μπόρεσα να δημιουργήσω και άλλα πράγματα πέρα από την ζωγραφική, (όπως ένα βιντεο που προβαλλόταν στον χώρο του ατελιέ και υποδείκνυε στον θεατή τον χώρο στον οποίο εργαζόμασταν καθώς και ένα ντοκυμαντέρ για το Κτίριο 1 και το χρονικό της συγκατοίκησης των τριων καλλιτεχνών.) Θα το ξαναέκανα και το συζητάμε με τον Αχιλλέα ως πλάνο για το μέλλον.

 

12) Υπάρχει κάποιο κτίριο που ονειρεύεσαι να κοσμήσεις με έργο σου;
Ίσως σε κάποιο μουσειακό χώρο ή γκαλερί του εξωτερικού.

13) Τι θα ήθελες να νιώσει φεύγοντας κάποιος από μία έκθεσή σου;
Δεν μπορώ να περιορίσω σε μια λέξη το τι θα ήθελα να νιώσει. Μάλλον να τον ενεργοποιήσω γύρω από θέματα που απασχολούν κι εμένα.

14) Πού μπορεί να σε βρει κανείς;
Αυτή την περίοδο ετοιμάζω τρία έργα για την συμμετοχή μου στην Αrt Athina που θα πραγματοποιηθεί στο κλειστό του Tae Kwon Do, στο Φάληρο, στις 4-5-6-7 Ιουνίου με την γκαλερί Καπλανών. Καθώς και στην σελίδα μου selimas.com

15) Μια ευχή για το μέλλον. Πώς θα την ζωγράφιζες;
Υγεία. Δεν θα την ζωγράφιζα αλλά θα έγραφα ένα ποίημα για εκείνη.

 

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: