Νίκη Κωνσταντοπούλου – Απόψε νιώθω μια ντροπή

10942477_860905023975072_1360321324_n

Φοβάμαι τη μέρα που

θα κλειστώ σ’ ένα δωμάτιο
θα καταπίνω λέξεις
θα φτάνω όλο και πιο κοντά στην αλήθεια
οι μίζερες σκέψεις μου
θα διασκεδάζουν τους δικούς μου,
ενώ εσύ θα κρατάς απόσταση
οι άλλοι θα καταλάβουν
πως μ’ έχουν ανάγκη, μα πως η αύρα μου
είναι βαριά και τους πλακώνει
θ’ αδικήσω τ’ αδέρφια μου
για να δικαιολογήσω τη δική σου
ανικανότητα, μωρία, μικροψυχία
θα είμαι έτοιμη
ν’ αποδεχτώ τους φόβους μου
και να παλέψω να τους αλλάξω.
Φοβάμαι
το σύστημα
που έθρεψες
κι έγινε φράχτης ψηλός
που εγώ αισθάνομαι
της γης σκουλήκι
την αυγή
που άλλη μέρα δε θα φέρει
παρά το χτες θα συνεχίσει…
Εγώ

Θέλε,
εαυτέ μου,
θέλε.
Κανείς
δε
θέλει
για τον άλλο,
όλοι
θέλουνε
για
σένα.

 

Μ’ ένα αερόστατο

Η νύχτα που δεν ξημερώνει
είναι η μέρα που δεν τελειώνει,
είναι η γη χωρίς νερό,
είναι ηφαίστειο νεκρό.

Στο κεφάλι έχω μια λάμπα
να φωτίζει την ελπίδα,
και στην τσέπη ένα κέρμα
να κερνάω εγώ τη μοίρα.

Όταν πάω παρακάτω
συναντώ πάντα εσένα
πριν κι οι δυο μας ενωθούμε
σε κορμιά μεταμφιεσμένα.

Και πετάξουμε ψηλά
μ’ ένα αερόστατο
που θα στοιχίζει ακριβά,
εκεί που τα όνειρά μου
εγώ πάντα πληρώνω•

στον αέρα,
με αντίτιμο το χρόνο.

 

10934421_860904950641746_561408844_n

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: