Μαρία Θεοφιλάκου – Φωταγωγός

Πέρα απ’ τον δρόμο με τα κίτρινα τούβλα

Mικρή μου Ντόροθυ, τι άνεμος μας σήκωσε μακριά από αυτό που ήταν για μας το σπίτι. Απ’ τη γωνία του φωταγωγού μου μπορώ τώρα και παρακολουθώ ακόμα το ταξίδι μας.
Συντριπτικά ισχνά τα βήματα μας ανάμεσα από στρατιές ανθρώπων φτωχά παραταγμένες.
Μέσα στην άγνοιά μας, πώς θα μπορούσαμε να γίνουμε αυτό που ήμαστε ήδη, πώς θα μπορούσαμε; Θα ‘πρεπε πρώτα να ψηλαφίσουμε με τρόμο την τρύπα απ’ όπου έλειπε η καρδιά, θα έπρεπε να ψάξουμε το τραύμα στο κεφάλι μας, που άδειο από μυαλό δεν έφερνε ζαλάδα. Θα ‘πρεπε να τρομάξουμε -έτσι δεν είναι;-, εμείς, τόσο μικροί ενάντια στις ζωές μας.
Κι έπειτα θα ‘πρεπε παρ’ όλα αυτά να πάμε, άχρηστοι εμείς στο μεταξύ των κόσμων που βαραίνουνε στο ζύγι. Τόσο πολύ λοιπόν χρήσιμοι εμείς.
Καθώς πηγαίνουμε ρωτώντας τους άλλους για εμάς, ερήμην μας να φτάνουμε όλο κοντύτερα στα μαγεμένα σύνορά του αυτό το παραμύθι. Κι άλλο πηγαίνοντας, στον δρόμο να σηκώνουμε από κάτω τι άλλο από τους όλο λιγότερο τρεμάμενους εαυτούς μας.
Μέχρι που (να μια πραγματική στιγμή) να μετρηθούμε βρίσκοντας στη θέση τους εδώ και την καρδιά, και το μυαλό, και την ανίατη μέθη.
Μικρή μου Ντόροθυ, σου λέω τώρα, ας μη γυρίσουμε πια πίσω. Άσε καλύτερα πιο πέρα να περιπλανηθούμε, στις τρομερές και άγριες πιθανότητες της κάθε μέρας.

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: