Βασίλης Καλογήρου – Ένα ποίημα

11006004_1563276587249845_949430153_n

ποτέ στο παρελθόν, όσο θυμάμαι,
δεν άφησα έναν καλό ύπνο
(ας πούμε): για μια βόλτα στα καλύτερα μπαράκια
ή μιαν επίσκεψη σε φίλο
που ‘χε ετοιμάσει όσα αγαπώ

τώρα, με γυρίζει ανάσκελα
τυλίγει τα πόδια σ’ ένα κορμί που νιώθεται από χίλιες μεριές
καθώς τα δόντια της μεταμορφώνονται σε μονάδα επίλεκτων
στοχεύοντας τα ωραιότερα σημεία μου

και δε λέω πως το μυαλό μου είναι συνεχώς εκεί
κι ότι δεν σκέφτομαι ένα πουλί
ή χιλιάδες τζιτζίκια να καλύπτουν το τρίξιμο του κρεβατιού
ή τους πολέμους που γλυτώσαμε
αλλά είμαι δικός της
το βλέπεις εύκολα

που προσπαθώ- χωμένος στα νεύρα-
να δείχνω δυνατός
και κάποιος που του ταιριάζουν
τα καλύτερα σακάκια

κι ύστερα μ’ αρπάζει ο πανικός απ’ τα βρακιά
στριμώχνοντας τη διάνοια μου στις κλειδώσεις
μακριά απ’ τα μαστάρια της αγάπης
ο ήλιος, τα σκυλιά, οι διαστάσεις
που με κρατάνε ζωντανό
κάθε μετάλλαξη του θυμικού

που αναστενάζει προς τα σύννεφα
κάνοντας χώρο για τον ήλιο,
τον ουρανό που συνεχίζει καθαρός
να διαθλά τα όνειρα
μες στων αισθημάτων τις σπηλιές
να πνίγει τις μελαγχολίες

όρθιος, θα ‘δειχνα υπέροχος
ένα μέρος γραμμένο στο πόδι του θεού
γίνεται η κορμοστασιά μου

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: