Αχιλλέας Κατσαρός – Δύο ποιήματα

Ενδοφλέβια αλητεία

 

Ι

Τα λιοντάρια λένε ότι είδανε

μουσικές να τρέχουν άλαλες

πίσω από κέρβερους

κυνηγούσαν το τόπι του μέλλοντος

σμιλεμένο με απληστία

τα χριστουγεννιάτικα φωτάκια κρύφτηκαν

σε παιδικά χέρια

άλλα πολύχρωμα

άλλα γυμνά κόκκινα

γράφουνε στον τοίχο

την αυτοβιογραφία της θάλασσας.

Ναι, η θάλασσα δεν στάζει,

όταν ζωγραφίζεται στα μάτια σου.

ΙΙ

Τα κάδρα των ποιητών μιλούν

αφαίρεσε το ξύλο

θα μείνει ο στίχος και το αίμα

το πρόσωπο ας πέσει χάμω.

 

 

 

Πλανόδιο θραύσμα

 

Γδύνεσαι πολύ αργά σαν ιστορία

βυζαίνεις δέρμα μαύρο

μυρίζει λάβα η γραφή

η φωτιά πέρασε απ’ τον τόπο μας

τα ζουμπούλια δίψασαν για λεπίδες

βυθομέτρησες την ανομία

βρήκες όλο το « πᾶσα γῆ τάφος »

να χωρά σε δυο μικρές οπές

σαν φολίδες οχιάς ή μάτια ανθρώπου στο δέρμα

άραγε ήσουν εσύ το δέντρο που κάηκε;

βούτηξες στο χάος

κι η γλώσσα έμεινε χωρίς νερό

κουρέλι πουλί πάνω στο δέντρο να φωνάζει :

μνήμη

πρωθιέρεια του αίματος

αδελφή μου μνήμη

κι εσύ ένα τρόπαιο της λήθης.

 

 

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: