Θανάσης Μαρκόπουλος – Επιλεγμένα ποιήματα

thanasis_markopoulos

Απομεσήμερο

Απομεσήμερο Ιουλίου
κι ανάμεσα ύπνου και ξύπνου
αναδύεται στο κεφάλι του
σαν πλώρη στο πούσι του πρωινού
λάκκος φρεσκοσκαμμένος από ιδρώτα ξένο
στην πένθιμη πλαγιά του χωριού του
και δύσθυμος απέρχεται
να κόψει κρύο καρπούζι
την πίπα του ν’ ανάψει
φυσώντας τον καπνό
στις ακτές του ορίζοντα
πάνω απ’ τις λεύκες
που έξω απ’ την Κατερίνη
του χάρισε μια μέρα ο Μάρκος
στο δρόμο της επιστροφής
από την Πάτρα στην πατρίδα

 

 

Απόπειρα άλωσης

Ξέρω
σκάβει το σώμα ο καιρός
ρίχνει τα χέρια στον γκρεμό
και πώς να σ’ αγγίξω
Eίπα λοιπόν κι εγώ
να φορέσω το ψεύδος
Γραφιάς και περιφέρομαι
κάτω απ’ τις ντάπιες των ματιών σου
ακροβατώ στις λέξεις
ταλαντεύομαι
κι εσύ ανυποψίαστη
ολόκληρο με μπάζεις
από την πίσω πόρτα του μυαλού
μα πάλι
μια σπίθα απ’ το κορμάκι σου
δε νιώθω στην αφή μου

 

 

Εμφύλιο χώμα

στον Κωνσταντίνο Μαρκόπουλο (1921-2004)
Βορείως βράχια κι αφάνες
σκιές που οσμίζονται σώμα
Nοτίως μνήμη κατάκοιτη
σε μορφή γαριφάλων
Άνωθεν ουρανός
με κραυγές και ζωστήρες
κι από κάτω αυτός
γονατιστός
ν’ αντλεί με τα χέρια
εμφύλιο χώμα
να ρίχνει το δισάκι στον ώμο
να φεύγει για το τελευταίο ταξίδι
κάτω απ’ την αψίδα ενός ουράνιου τόξου

 

 

Οι προτομές της Βέροιας

Πιο πολύ κι απ’ τις προτομές
του Μουσείου
εγώ εκείνες της Λεωφόρου Ανοίξεως
οικτίρω
έτσι που ισοβίως τις δίκασαν
ν’ αντικρίζουν ανέκφραστες
τις απρόσωπες πολυκατοικίες
ενώ πίσω τους μαίνονται
οι περιπτύξεις των εφήβων
οι πυρκαγιές των δέντρων
τα κύματα της χλόης
ως πέρα στη θάλασσα
στις ακτές του ορίζοντα
στο βλέμμα το έκπληκτο του φεγγαριού

 

 

4Χ2

Ι. Ηλικία

Σαν τον ορίζοντα
Όσο τον πλησιάζεις τόσο απομακρύνεται

ΙΙ. Τετράγωνο κρύο

Να ’σαι ψάρι στο καφάσι
και να κάνει κρύο

ΙΙΙ. Γεφύρι

Δώσ’ μου το σώμα σου κορίτσι
να περάσω πάλι στον κόσμο

ΙV. Η λέξη

Άχυρο η λέξη και πώς να περάσεις
μαύρο ποτάμι

 

 

Νόστοι μεσήλικος

Κάθε που γυρίζω στη μικρή πατρίδα
πληθαίνουν τα άγνωστα πρόσωπα
οι σκιές στους δρόμους
τα σπίτια που μπάζουν νερά της βροχής
τα μνημόσυνα του Σαββάτου

Κάθε που επιστρέφω στη μικρή πατρίδα
όλο και πιο λίγο φθείρεται η παλάμη μου
από θερμές χειραψίες

 

 

Το χούφταλο

Αυτό το χούφταλο που βλέπετε
να περιφέρει τη σκιά του αγόγγυστα
στους διαδρόμους των νοσοκομείων
αναζητώντας με απόγνωση ένα βλέμμα
για να στηρίξει το γκρεμισμένο μπόι του

Αυτό το χούφταλο που λέτε
γέννησε τη Μέριλιν Μονρόε
τη Ρόζα Λούξεμπουργκ
το Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ
εσάς που με διαβάζετε
εμένα που γράφω

(Μικρές ανάσες, Μελάνι, Αθήνα 2010)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: