Δήμητρα Χριστοδούλου – Το ελάχιστο ψωμί της συνείδησης

δήμητρα_χριστοδούλου
 
ΑΡΙΘΜΟΣ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΟΣ, ΙΙ.
 
Έχει μιαν όψη που μπορείς να τυπώσεις
Σε γραμματόσημο.
Θα έδειχνε το ίδιο σπουδαίος
Σε μικροσκοπική εκδοχή.
Αβίαστα θα του απέδιδαν
Ιστορικά υπουργήματα
Και όχι μόνο το περιστρεφόμενο κάθισμα
Πίσω από το τζάμι του γκισέ.
 
Καημένος άνθρωπος… Ο καθένας
Χρειάζεται ένα ακλόνητο βασίλειο,
Αν είναι να διασχίσει σχολώντας
Πλατεία σκεπασμένη με χιόνι
Και το τρίξιμο της πόρτας του να ενθουσιάσει
Μόνο τον πεινασμένο γάτο του.
 
 
 
Ο ΚΑΘ’ ΥΛΗΝ ΑΡΜΟΔΙΟΣ
 
Δεν ξέρω αν βγαίνει από ταραγμένο ύπνο
Ή αν πράγματι ξεσπάει κάτι μες στο νου του,
Όμως σηκώνει τα μάτια του πάνω μου
Δικάζοντας τη φυσική μου παρουσία:
Θα έπρεπε να λείπω απ’ εδώ!
 
Καλώς. Θα ζήσω μια συναλλαγή
Μέσα σ’ ανατιναγμένα τζάμια.
Χαρτιά σφραγίζονται μ’ ένα φτυάρι,
Που ρίχνει τα συντρίμμια πιο κάτω,
Σ’ ένα πηγάδι ξερό.
Καίει η άμμος που σκεπάζει τα χρήματα.
Του χώνουν ένα μαντίλι στο στόμα,
Και υπογράφει σχεδόν με σουγιά.
 
 
 

ΠΡΩΤΗ  Ή  ΔΕΚΑΤΗ  ΠΕΜΠΤΗ
 
Με το απολίθωμα του κόλαφου στα μούτρα
Γέροντες , πάντοτε πελάτες
Ενός κλειστού καταστήματος
Στέκονται μες στη βροχερή φωταψία,
Κλωτσούν τον σκύλο  που τριγυρίζει  στα πόδια τους
 Και  εισπράττουν κάτι, αφού πρώτα
Φωτογραφηθούν βήμα βήμα.
Κάποιοι αποφεύγουν το φακό δαγκώνοντας
Σαν τον σκορπιό την ουρά τους.
Άλλοι αντέχουν όπως άντεξαν
Μια νεότητα χωρίς ταμείο.
 
Μακριά, ένα πιάτο με σταφύλια
Λάμπει σαν νύστα σιωπηλού μεσημεριού
Κι ανοίγει η βουή των κυττάρων
Ένα βιβλίο που ερμηνεύει τα όνειρα:
Τι σημαίνει αν ασπρίζουν κόκαλα
Σε μια ιματιοθήκη με λεβάντα;
Λίγη στάχτη απ’ την ομπρέλα που κλείνει;
Μια ακατανόητη ντροπή, ένα σφύριγμα
Λαδιού που καίγεται στο τηγάνι
Ένα ολόκληρο δεκαπενθήμερο
Ως την επόμενη βροχή;
 
ΒΙΒΛΙΟ ΜΕ ΖΩΑ
Κρότος σαν δάχτυλο παιδιού στο τζάμι
Κι όμως δεν πέρασε άλλος απ’ τη λύπη μου
Κι αυτή δεν έμοιαζε μικρή μα σεβάσμια,
Μια λέαινα μετά το χάδι.
Ήθελα να προσηλωθώ, ν’ ακούσω
Αλλά μου έπεφταν τα γυαλικά,
Άλλαζε ο άνεμος συνέχεια βήμα,
Κάτι έψαχνε σ’ αυτές τις σπηλιές. 
 
Όταν το σπίτι ησύχασε, την είδα
Τη δαχτυλιά στον ουρανό της ζούγκλας.
Καμπουριασμένος πάνω απ’ τ’ αγρίμια του
Άκουγε τα πολλά τους παράπονα. 
 
Και μένα κάποιος μ’ άκουσε λοιπόν.  
ελάχιστο_ψωμί
Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: