Αντώνης Αντωνάκος – Οργασμοί 60-90

60
Αν η μουσική οξύνει την εσωτερική σου ακοή τότε καλό είναι να γράφεις μετά μουσικής. Αν όμως η πληθωρικότητά της θάβει μέσα σου ακόμα και τους πιο εκκεντρικούς θορύβους της έμπνευσης να προτιμάς τη σιωπή και τις πρωινές ώρες λίγο πριν το χάραμα.
61
Να προτιμάς να αιμορραγήσει έως θανάτου η δεξιοσύνη, ο ρυθμός, οι θεωρίες, για να μυρίσει η καύλα και να δοξαστεί αυτή η βοή των γεγονότων, που σε πήγαν στο ποίημα κι όχι στον παπά. 
62
Καταναλωτικά όνειρα και εικόνες της αγοράς. Γιατί ο ποιητής πρέπει να προλάβει με λέξεις την εικόνα της ιστορίας που αποδίδει στα θαμμένα όνειρα την επικαιρότητα που δεν αναγνώρισε ποτέ η εποχή τους. 
63
Υπάρχουν ποιήματα που δεν είναι ωραία. Απλώς έτσι δείχνουν. 
64
Ο ποιητής είναι ο μηχανικός προβολής των επιθυμιών ενός κοινού που ορφάνεψε από παιδικότητα. 
65
Η γη σκέφτεται αλλά δε μιλά. Βάζει άλλους να μιλήσουν γι’ αυτή. Κι όσοι μιλούν εκ μέρους της γης λατρεύουν τη βροχή, το χαλάζι, τη νύχτα. Είναι τόσο σαλεμένοι που στο τέλος γίνονται βροχή, χαλάζι, νύχτα. Γίνονται γη. 
66
Αγάπα το φάντασμα της γυναίκας που αγαπάς. Τη γυναίκα που δεν θα γνωρίσεις. Κι εσύ ποιήτρια της μολυσμένης πόλης που ξεσκάς πίνοντας γερμανική μπύρα στα πάρκα, ακούγοντας νυκτά έγχορδα, αγάπα τον εραστή σου στα ορυχεία της αγρύπνιας. Τον εραστή σου που μπλέχτηκε στα έντερα της νύχτας. 
67
Η ειρωνεία είναι ένας παιγνιώδης τρόπος για να υπάρξω. Υπάρχουν ρηχοί και βαθείς είρωνες. Γραπτά χωρίς το λεπτό κέντημα της ειρωνείας είναι μαραμένες γεροντοκόρες. Οι περισσότεροι τις λυπούνται και τις μελετούν ως αξιοθέατα στην ακαδημία. Κι άλλοτε τις σπέρνουν στα σχολικά εγχειρίδια για να τρομάζουν τους νέους. 
68
Η καλαισθησία είναι η νόσος του αστικού ρομαντισμού. Μπόλικη χλαπάτσα κυκλοφορεί στις εταιρείες λογοτεχνών. Εκεί όπου βασιλεύει ο εκφυλισμένος ελληνοκεντρισμός της γενιάς του τριάντα. Εκεί που η καλαισθησία πιάνει δέκα και η τέχνη μηδέν.
69
Δεν πρέπει να επιτρέπεις στους πεθαμένους να είναι περισσότερο ζωντανοί απ’ τους ζωντανούς. Να θαυμάζεις όσο χρειάζεται κι όσο νιώθεις κι όχι όσο σου επιβάλει η συντεχνία. Η συντεχνία έχει ανάγκη έναν σαγηνευμένο όχλο κι όχι έναν καυλωμένο θεατή. 
70
Η μόνη πίστη που αναγνωρίζει ένας ποιητής είναι η πίστη στη ζωή. Κι αν χαθεί αυτή η πίστη ψάχνεις να βρεις αυτό που έχασες στα προσπέκτους των θεών. 
71
Το βάθος της σκέψεώς μου δεν μεταφράζεται. Και κάνω σκέψεις που δε μαντεύονται. Και προτιμώ τη μεγαλοφυΐα των μηδαμινών απ’ την ευσπλαχνία των αρίστων. Κι αποφεύγω την ευτυχία για μη μου την κλέψουν οι κακές γλώσσες. 
72
Ο έρωτας για την τέχνη είναι ο μεγαλύτερος έρωτας. Κι αυτό είναι η αδυναμία μου. Μα ο έρωτας για τον έρωτα είναι ο πιο μεγάλος μου έρωτας. Κι αυτό είναι η μεγάλη μου αδυναμία. Μα ο έρωτας για τη γυναίκα είναι ο πιο σπουδαίος μου έρωτας. Κι αυτό είναι σίγουρα η πιο ανεξιχνίαστη δύναμή μου. Αυτήν που ψάχνουν οι πυρηνικοί επιστήμονες στην Ελβετία. Αυτήν που δεν μπορούν να κλείσουν σε κλουβί οι γραφειοκράτες. Αυτήν που πάνω στον αφαλό της ξεσπά. 
73
Αγαπητό λαίμαργο κοινό, δεν υπάρχει κατά προσέγγιση πάθος. 
74
Κάθε λογοτεχνική συμμορία θα πρέπει να απορρίπτει αυτομάτως το απαιτητικό εγώ του κοινού και να υπακούει στο μυστηριώδη εξαναγκασμό της εξόριστης επιθυμίας για επαναληπτικούς ποιητικούς οργασμούς. 
75
Οι ποιητές που γεννιούνται σοφοί γέροι καταλήγουν μυγιάγγιχτα βρέφη. Έκθετα στις φροϋδοσεξουαλικές θεωρίες των πελατών της γεροντικής τους σοφίας.   
76
Οι φτωχοί λαοί παχαίνουν τα παιδιά τους για να ταΐσουν το χοντρό παιδί της Αμερικής. Οι φτωχοί λαοί πουτανεύουν τα παιδιά τους για να διασκεδάσουν το χοντρό παιδί της Αμερικής. Οι φτωχοί λαοί περιμένουν το χοντρό παιδί της Αμερικής να έρθει να τους σώσει απ’ τα παιδιά τους. Οι φτωχοί ποιητές παχαίνουν τα ποιήματά τους για να ταΐσουν το χοντρό παιδί της ψυχρής λογικής. Οι φτωχοί ποιητές πουτανεύουν τα ποιήματά τους για να διασκεδάσουν το χοντρό παιδί της ψυχρής λογικής. Οι φτωχοί ποιητές περιμένουν το χοντρό παιδί της ψυχρής λογικής να έρθει να τους σώσει απ’ τα ποιήματά τους. Και λοιπά. Και λοιπά. 
77
Όταν σου τελειώνουν τα λαίμαργα αισθήματα σου μένει η τακτοποιημένη ζωή. Ο προικοθήρας μεταφραστής αυτού που θα ήσουν αν ζούσες σωστά. Αν η λαιμαργία σου έπιανε τόπο και η φιλαρμονική της ψυχής συνόδευε το ποίημα της ζωής σου στην τελευταία του κατοικία. Θαμμένο για πάντα μέσα στον άλλον. Την υγρή σάρκα που δε γνώρισε η σάρκα σου αλλά η σφοδρή σου επιθυμία να την κατακτήσεις. 
78
Όλα τα βιβλία είναι επιτύμβια λύπης. Κυρίως αυτά που έχουν μέσα ποίηση κι όχι κρουαζιέρες στο όνειρο ή συμπληρώματα διατροφής για την ψόφια φαντασία. 
79
Όταν σε θερίζουν οι μνήμες και γίνεσαι όργανο αυτής της ανθρώπινης ιδιοτροπίας να κολλάει στο παρελθόν, κοίτα τη Φύση που η μόνη της σκέψη είναι να μην έχει σκέψεις αλλά κύκλους ζωογόνους χωρίς ρομαντισμό και έπαρση και κάλπικη ευσπλαχνία. Η Φύση διδάσκει όσους βρίσκονται στη Φύση. Οι άλλοι γράφουν θρηνητικά αρθράκια για τον απογαλακτισμό και τον κλουβίσιο ερωτισμό. Πάντα βολεμένοι στις πρωτεύουσες. Στα κέντρα που πολεμούν τη Φύση. 
80
Αρχίζω να διορθώνομαι λίγο σαν παιδί. Και διορθώνομαι γιατί δεν αφήνω να με διορθώσουν. Βγάζω πάλι μάτια, δόντια και μαλλιά. Βλέπω αυτό που μου έκρυβαν και δαγκώνω αυτό που μου απαγόρευαν. Γίνομαι ο αδύναμος από θέση ισχύος. Ο μηχανοδηγός παραισθήσεων. Η ασύμμετρη απειλή της συμμετρίας. 
81
Να ονειρεύεσαι με την άκρη της γλώσσας. 
82
Δεν υπάρχουν θλιμμένα τοπία αλλά δυστυχισμένοι παρατηρητές. Χημικά φίλτρα στα μυαλά. Ιδεολογία. Γρίπες. Κι ούτε χαρούμενα κορίτσια υπάρχουν πάνω σε ποδήλατα αλλά απελπισμένοι ποιητές. Κι ούτε στρατιώτες υπάρχουν αλλά δολοφόνοι. Κυνηγοί που φέρνουν σπίτι λεφτά. 
83
Δεν έχω καταλάβει ποια πάθηση είναι πιο σοβαρή. Η ποιητική ακράτεια ή η ποιητική εγκράτεια! Σκεφτείτε το ποιητικό κλάσμα με άπειρη σιωπή στον παρανομαστή και δείτε πόσο απειροστά φωνακλάδικη είναι η τέχνη του ποιητή. 
84
Το άκρον άωτον του βραχυκυκλωμένου πολιτισμού, οι αμφιβολίες. Ο ποιητής δεν αμφιβάλει. Ασελγεί. Γι’ αυτό οι οικείοι του απευθύνονται στην πλησιέστερη ακαδημαϊκή αρχή. Να τού μαζέψει τα σάλια. Τα παντελόνια. Ο ποιητής είναι σαϊλός. Ο παλαβός που μεγαλοπρεπέστατα κατουρούσε στα πάρκα. Και τώρα ο μπόγιας της ποιητικής ορθότητας του φόρεσε καθετήρα. Σωληνάκια στον κώλο. Πάνες.  
85
Όση δημιουργική γραφή κι αν παπαγαλίσεις δε θα σου βγει ποίημα αλλά μελό. Τρίλιζα σοφών γέρων. Κατασκευή. Και δεν φταίει που δεν παίρνεις τα γράμματα αλλά ο αδημιούργητος πόνος. Ο μη οργασμός. 
86
Η μανούλα μου τα ξέρει όλα για το παιδί της. Και πως το βάθος της σκέψεώς μου είναι ένα γερό τυπογραφείο. Και πως τις πρώτες λέξεις τις έμαθα στο βυζί της. Και πως ο Αντώνης που έγινα ήμουν. Και πως ο έρως μαθαίνεται στην κούνια υπό την κυριαρχία επιδημικών αξιών. 
87
Κανείς δεν ακούει μόνο με τα αυτιά και δεν βλέπει μόνο με τα μάτια. Ακούνε και τα μάτια, βλέπουν και τ’ αυτιά. Κι αυτό σηκώνει πολλά ποιήματα. Είναι παροιμιώδεις εξάλλου οι ποιητικές εκφράσεις: τον παίρνει απ’ τ’ αυτιά ή θα σου γαμήσω τα μάτια. 
88
Να απολαμβάνεις την ησυχία και τη μοναξιά. Και το θόρυβο και τα μελισσάκια της πόλης. Όσους τρέχουν να χωθούν στη φωλιά τους. Όσους επιστρέφουν σε μια πολυθρόνα στο σκοτάδι. Κυρίως να απολαμβάνεις τα λεωφορεία της γραμμής και τα λεωφορεία που δεν οδηγούν πουθενά και κάνουν κύκλους στο λούνα πάρκ της ζωής. Στο γύρω-γύρω όλοι. Να παρακολουθείς περιχαρής τις σχισμές, τις σπηλιές, τις κρύπτες, τις ρωγμές, που θάβουν οι άνθρωποι τα ποιήματα. Να παίρνεις μάτι κάτω απ’ τη φούστα της πραγματικότητας τους οπαδούς που παρελαύνουν άδοντας φαλλικά άσματα. 
89
Βρέχει. Κι αυτός που δεν είναι εικόνα της βροχής δε σώζεται. Κι εκείνη η μελαγχολία στη μνήμη του ματιού, που δεν μπορεί να εκφραστεί με λέξεις γίνεται θλίψη και πόνος. 
90
Ω ήλιε, κίτρινη συλλαβή της αιωνιότητας, πυρωμένο κάρβουνο κυκλωμένο από σκιά, η βία αρχίζει πάντα με τους θεούς
Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: