Αλέξανδρος Αραμπατζής – Επτά μικροπομποί

αραμπατζής_αλ

ΜΙΚΡΟΠΟΜΠΟΙ
1.-
Αλλά γιατί επιτρέπεις , ω Ψυχή, ξανά και ξανά και ξανά
το φεγγαρόλουστο κοστούμι της μνήμης
σαν άθλιο όνειρο να φοριέται στο χτικιασμένο μου κορμί;
Επιτέλους τραβήξου από πάνω μου απολεπισμένη Σελήνη
και άσε με να δοξάσω τη μεταμέλεια της δολερής επιστροφής
με ανούσιες πράξεις έστω
που λιμνάζουν στη μισαλλόδοξη ζωή
αλλά στιγματίζουν τον σκανδαλιάρη ΄Ερωτα
με τα ζιζάνια της σωφροσύνης

 
2.-
Πόσο πίσω μα πόσο μάλλον πίσω
Το παρελθόν έστιψε με τις μυλόπετρές του τους καρπούς της αγωνίας μου
Και έχυσε στον υπόνομο το πικρό λάδι ενός ξεζουμισμένου γίγνεσθαι

 
3.-
Την ημέρα που θ΄ανοίξουν οι ουρανοί και η βέβηλη μορφή σου
Ω αγαπημένη!
σκαλωμένη στην ωδή μου σαν βιολιστής πρόσφυγας στη στέγη
Ω αγαπημένη!
επιστρέψει πάλι στη ζωή μου χαράζοντας ανάγλυφα φωτισμένες αράχνες
Ω αγαπημένη!
σε βρώμικους τοίχους λεωφόρων που οδηγούν στην έξοδο της πόλης
Ω αγαπημένη!
θα φυτέψω στον κήπο σου χρυσάνθεμα και πετούνιες και θα σου χαρίσω
Ω αγαπημένη!
όλα τα χρώματα τ΄ ουράνιου τόξου ν΄ αντιφέγγουν στο λευκό κορμί σου
Ω αγαπημένη!

 
4.-
Με σκιές κρεμασμένες στα λαμπιόνια, στους τοίχους και στα πόμολα στις πόρτες
θα προκαλέσω τη μήνι της φιλέκδικης ασωτείας μου και θα μετακομίσω
σ΄εκείνο το συνοικιακό ταβερνείο που οι θαμώνες του μέθυσοι και αισχροί
θα χορέψουν σέρτικο ζειμπέκικο ανάμεσα σε κρασοβάρελα και κιούπια
πιάνοντας τον ταύρο από τα κέρατα όταν ο ταύρος τρικλίζει σουρωμένος
ανάμεσα σ΄ ωραίες γκόμενες, χαζούς χαμάληδες και ποιητές φευγάτους

 
5.-
Ποτέ τ΄ άστρα δεν μ΄έχουν δει να μαραζώνω από οίκτο ή από ντροπή
γιατί σαν πλανόδιος τροβαδούρος αψηφούσα τα αινίγματα του σκότους
και κάθε φορά που κέρδιζα ένα φιλί άστραφτε κι ένα γερό σκαμπίλι

 
6.-
Το φέγγος της αυγής με βρήκε μόνο σε μια πόλη
Που οι κάτοικοί της κυκλοφορούσαν με πλακάτ στο στήθος
ΞΗΜΕΡΩΝΕΙ ΚΑΙ ΒΡΑΔΙΑΖΕΙ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟΝ ΣΚΟΠΟ
Παρόλο που ήταν Κυριακή και μέρα ερωτική οι μπάτσοι φουρκισμένοι
Κατέγραφαν στα μπλοκ τους ονειροπόλους με ζήλο για χαμούρεμα
Κι έπεφταν και κάποιες άγριες σβουριχτές και κάποια ιδιόμελα
ΞΗΜΕΡΩΝΕΙ ΚΑΙ ΒΡΑΔΙΑΖΕΙ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟΝ ΣΚΟΠΟ

 

 
7.-
Κάποτε με είχαν εξορίσει σ΄έναν φάρο μόνο και μόνο γιατί αγωνιζόμουν
Να παίρνουν οι εργάτες το μισθό τους και οι ποιητές τα βραβεία τους
΄Αν και ήξεραν πως δεν θάντεχα εσαεί στον φάρο ξεχασμένος φαροφύλακας
Εγώ που άστραψα και βρόντησα και θούριους έγραψα για τα υπόδουλα τα γένη
Και ο ατίθασος εγωισμός μου θα έκαιγε κάποτε τον φάρο σαν λαμπάδα

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: