Κωνσταντίνος Πλακώνας – Τρία καθόλου ερωτικά ποιήματα

Πλακώνας

‘Ατιτλο
άνθρωποι που
πεθαίνουν σε δράματα δωματίου
και άνθρωποι που
πεθαίνουν αγωνιώντας για έναν έρωτα
σε κλίνες
υγρές
αποστειρωμένες
σάλες αναχωρήσεων
όπως αγωνιούν οι
συγγενείς για τον επί θανάτου
κρεββατομενο
για μια καινούρια υπόσχεση λήξης
κι έπειτα εγώ που
πεθαίνω κάθε πρωινή
ανάσταση
το μεγαλύτερο ψέμα της ανθρωπότητας
η αμηχανία μπρος στον κενό μαυροπίνακα
και τέλος εσύ που
για όλα τέλος εσύ

 

 

 

 

Κάτω απ’ το κρεββάτι
Παρελαύνει ανυποψίαστη η ζωή μας
Μπροστά από μεσημέρια Κυριακών
Μνήμες κληρονομημένες
Χαρτιά ανομολόγητα
-κάποτε μας έγραψαν πως μας αγαπούν (για να πουν πως καποτε αγάπησαν)
Μελλοντικοί νεκροί προετοιμάζονται σε αυλές
Για το αναπόφευκτο
(Κάθε συγκίνηση απαιτεί προσάναμμα)
Οι απελπισμένοι αναβαθμίστηκαν στη σπουδαιότερη εφεύρεση της ανθρωπότητας
Δεν υπάρχει πια κανείς που να μπορεί να μας σώσει
Όχι μαζί
Όχι μόνοι

 

 

 

 

Ποιος να το περίμενε!
ένα βράδυ
-όπως είθισται
ξυπνήσαμε από τους εφιάλτες μας
για να τρέξουμε στο τέλος κάποιου απομονωμένου θέρους
να τρέξουμε, όχι για να νικήσουμε
να τρέξουμε για να προλάβουμε
τέτοια εποχή φτάνουν όλες οι υποσχέσεις των γονιών μας
για την πραγματική ζωή
λέγεται πως έχουμε δύο ζωές:
μία την πραγματική,
αυτήν που ονειρευόμαστε μικροί
κι όταν μεγαλώσουμε συνεχίζουμε να παλεύουμε γι’ αυτήν,
και την άλλη
ένα βράδυ
-όπως μάθαμε
ξυπνήσαμε από τους εφιάλτες μας
για να ψάξουμε
το ψάξιμο δεν είναι αρκετό
ξυπνήσαμε για να τσαπίσουμε
κάθε κήπο με μαραμένα κορμιά ερωτευμένων
(ο έρωτας μας θέλει ατρόμητους)
πού καιρός για ταξιδάκια με το πλοίο της γραμμής
ένα βράδυ
-όπως κανένα άλλο
ξυπνήσαμε από τους εφιάλτες μας
για να ξεδιψάσουμε
όταν φιλάς μια καρδιά
τα γόνατα γίνονται πηγάδια στην άκρη του κρεββατιού σου
ένα βράδυ

δεν ξυπνήσαμε

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230