Ναταλία Δεδουσοπούλου – Η ΦΑΛΑΚΡΗ ΝΕΡΑΙΔΑ ΚΑΙ Ο ΔΑΙΜΟΝΑΣ ΚΑΡΚΙΝΟΣ

Μια φορά και έναν καιρό ζούσε μια νεράιδα. Που ήταν όμορφη, όπως όλες οι νεράιδες. Είχε μακριά ξανθά μαλλιά. Και δυο μεγάλα διαφανή φτερά στην πλάτη της που λαμπύριζαν σαν να ήταν καμωμένα από χρυσόσκονη, καθώς τα κουνούσε.
Κανείς δεν ήξερε να πει πως αρρώστησε αυτή η όμορφη νεράιδα. Κάποιοι είπαν πως ήταν επειδή πετούσε μέσα από τους καπνούς της πόλης καθώς πήγαινε να φροντίσει τα άρρωστα παιδάκια. Άλλοι πάλι είπαν πως οι γονείς της έφταιγαν γιατί υπήρχαν φήμες πως είχαν κάνει κάτι κακό, χρόνια πολλά πριν στην νεραιδοχώρα. Υπήρξαν και κάποιοι που είπαν ότι η ίδια η νεράιδα πρέπει να είχε κάνει κάτι κακό για να αρρωστήσει τόσο πολύ. Τέλος, βρέθηκαν και μερικοί που είπαν ότι κάποιο ξόρκι είχε χτυπήσει την νεράιδα. Ένα σκοτεινό, πανούργο ξόρκι γεμάτο κακία.
Γιατί όντως η νεράιδα μας αρρώστησε. Έπεσε στο κρεβάτι ξαφνικά μια μέρα ανήμπορη και κουρασμένη. ‘’Θα περάσει’’ σκέφτηκε και κοιμήθηκε καθώς ο ύπνος πάντα βοηθάει τους αρρώστους.. Μα δεν πέρασε. Πέρασαν όμως οι μέρες που την έβρισκαν πάντα στο κρεβάτι κουρασμένη και ανήμπορη να κάνει το οτιδήποτε.
Άρχισε να βήχει. Να κάνει εμετούς. Να μην μπορεί να πάρει ανάσα.
Τότε κλήθηκε ο μάγος γιατρός. Γιατί ως τότε κανείς δεν είχε πιστέψει ότι η νεράιδα ήταν άρρωστη. Γιατί ήταν νεράιδα. Και οι νεράιδες δεν αρρωσταίνουν.
Ο μάγος είπε ξόρκια, κούνησε τα χέρια μαγικά. Μα ότι και αν έκανε η νεράιδα αισθανόταν όλο και πιο άρρωστη. Όλο και πιο απελπισμένη. Όλο και πιο κουρασμένη.
Άρχισε τότε ο μάγος να ψάχνει τα βιβλία του. Να δει τι του είχε ξεφύγει. Και όσο εκείνος έψαχνε η νεράιδα μας αρρώσταινε ακόμα περισσότερο, και πλέον έχανε κιλά πολύ γρήγορα. Με μια αναπνοή.
Και τότε ο μάγος το βρήκε! Ένας αρχαίος δαίμονας είχε φωλιάσει στο σώμα της μικρής νεράιδας. Ένας δαίμονας που τον έλεγαν Καρκίνο. Έτρωγε από τα σπλάχνα της και μεγάλωνε. Μεγάλωνε και μεγάλωνε και είχε γεμίσει με την σκιά του σχεδόν όλο της το σώμα.
Το βρήκε ο μάγος αλλά ανησύχησε. Γιατί έπρεπε να βρει γρήγορα έναν τρόπο να διώξει τον δαίμονα από το σώμα της νεράιδας. Αλλιώς αυτός θα την σκότωνε στο τέλος.
Συμβουλεύτηκε τους δράκους, τα ξωτικά, τους νάνους και όλους τους Σοφούς. Κανείς δεν ήξερε να του πει τι ακριβώς να κάνει. Μόνο να του προτείνουν είχαν πράγματα, κανείς δεν είχε μια σίγουρη λύση.
Ξεκίνησε ο μάγος και έφτιαχνε μαντζούνια μαγικά. Πράσινα, απαίσια στην γεύση, στην υφή, στην μυρωδιά. Μα η νεράιδα τα έτρωγε με ευγνωμοσύνη. Και ήταν η λύπη της τεράστια όταν αυτά δεν λειτουργούσαν παρά την έριχναν ακόμα πιο άρρωστη πίσω στο κρεβάτι.
Κάποιος είπε να την γιατρέψουν με το φως. Γιατί ο κακός δαίμονας άφηνε την σκιά του να εξαπλωθεί. Και τι φοβόταν περισσότερο μια σκιά πέρα από το φως;
Και έτσι νεράιδες συγκεντρώθηκαν κοντά της με τα ραβδάκια τους σηκωμένα να στέλνουν ακτίνες μεγάλες φωτός πάνω στο σώμα της.
Μα αυτό κούρασε την νεράιδα. Την κούρασε πολύ. Και την έπιασε πονοκέφαλος.
Αλλά οι νεράιδες συνέχισαν να στέλνουν φως με τα ραβδιά τους. Φως, φως, και άλλο φως. Μέχρι που κάποια έβγαλε φωνή δυνατή και σταμάτησε τις άλλες. Τους έδειξε έντρομη την όμορφη νεράιδα που τώρα πια δεν ήταν όμορφη γιατί τα μαλλιά της είχαν πέσει όλα στο πάτωμα.
Ξανθό μαλλί είχε πλημμυρίσει το πάτωμα και η όμορφη νεράιδα δεν μπορούσε να σταματήσει να κλαίει για την χαμένη ομορφιά της.
Την άφησαν οι νεράιδες μόνης της στο δωμάτιο, να ξεκουραστεί. Και μαζεύτηκαν όλες μαζί σε μια νεραιδοσυνάντηση για να μιλήσουν για την φίλη τους που υπέφερε τόσο πολύ.
Συζητούσαν και συζητούσαν. Όμως άκρη δεν έβγαζαν. Αφού δεν είχε λειτουργήσει το φως από τα μαγικά ραβδιά τους, δεν ήξεραν τι άλλο θα μπορούσαν να κάνουν. Και ένιωσαν λυπημένες. Πολύ λυπημένες. Και ανήμπορες που δεν μπορούσαν να βοηθήσουν.
Τότε μια μικρή νεράιδα είπε πως μπορούσαν να βοηθήσουν. Ίσως δεν μπορούσαν να νικήσουν τον δαίμονα Καρκίνο, αλλά θα μπορούσαν να κάνουν την άρρωστη νεράιδα να νιώσει καλύτερα.
Και όλες συμφώνησαν σε αυτό.
Με μια συγχρονισμένη κίνηση όλα τα μαγικά ραβδιά κινήθηκαν. Και χιλιάδες τούφες από νεραιδομαλλιά έπεσαν στο πάτωμα. Μαλλιά όμορφα, κόκκινα, ξανθά και καστανά. Οι νεράιδες κοιτούσαν η μια την άλλη. Και επειδή ήταν νεράιδες έβλεπαν πάντα το καλό στους άλλους. Έτσι αφού πέρασε λίγη ώρα που κοιταζόντουσαν, άρχισαν να λένε η μια στην άλλη πόσο όμορφες ήταν.
Χαρούμενες γύρισαν στην άρρωστη νεράιδα. Που ξαφνιασμένη από τις φαλακρές νεράιδες για πρώτη φορά χαμογέλασε. Από ευγνωμοσύνη που οι φίλες της είχαν θυσιάσει τα μαλλιά τους για να την κάνουν να μην νιώθει μόνη της.
Περνούσαν οι μέρες και οι νεράιδες δεν άφηναν την νεράιδα μόνη της. Καθόντουσαν κοντά της και της έλεγαν τα νέα της νεραιδοχώρας. Της μιλούσαν για τα άρρωστα παιδάκια που κάποτε εκείνη φρόντιζε. Και της έδιναν χαρά λέγοντας της πως όλα τα παιδάκια ήταν καλύτερα και ευτυχισμένα.
Ο μάγος συνέχισε να ψάχνει τα βιβλία του. Και όλο και δοκίμαζε κάποιο νέο ξόρκι. Η νεράιδα τον άκουγε και έκανε ότι της ζητούσε. Έπινε τα αηδιαστικά μαντζούνια και δεχόταν το φως από τα ραβδιά των νεράιδων.
Πέρασε καιρός. Πολύς καιρός.
Ώσπου ήρθε μια μέρα που η νεράιδα άνοιξε τα μάτια της και ανακάλυψε πως μπορούσε να αναπνεύσει. Μπορούσε να αναπνεύσει χωρίς να βήχει. Χωρίς να κουράζεται. Και χάρηκε τον καθαρό αέρα.
Ο μάγος χάρηκε. Και είδε πως τα ξόρκια του είχαν αρχίσει να έχουν αποτέλεσμα.
Και άλλες μέρες πέρασαν. Και η νεράιδα ένιωθε όλο και πιο δυνατή. Σηκώθηκε και περπάτησε. Λίγο στο δωμάτιο της για αρχή. Και λίγο περισσότερο κάθε μέρα που περνούσε. Μέχρι που τα κατάφερε να βγει στους νεραιδοκήπους.
Κύλαγε ο χρόνος και μαζί με αυτόν έφευγαν και τα συμπτώματα της αρρώστιας της. Δεν έβηχε πλέον. Έτρωγε πιο πολύ. Και άρχισε να ξαναπαίρνει κιλά. Πλέον δεν είχε τόσο ανάγκη τον ύπνο και περνούσε όλο και πιο πολύ χρόνο μαζί με τις φίλες της τις νεράιδες.
Ο μάγος συνέχισε τα μαγικά του ξόρκια. Και εκείνη συνέχισε να πίνει τα φίλτρα που της έδινε. Και οι νεράιδες συνέχισαν να την γεμίζουν φως.
Ώσπου μια μέρα ο δαίμονας Καρκίνος νικήθηκε. Μη αντέχοντας άλλο τα ξόρκια και το φως άφησε το σώμα της νεράιδας. Όλοι είδαν την σκιά του να φεύγει από το σώμα της και η νεράιδα σηκώθηκε από το κρεβάτι χωρίς να είναι άρρωστη πια. Μπορούσε να κουνήσει τα φτερά της και να πετάξει χωρίς να κουράζεται. Και μικρές τούφες ξανθού μαλλιού είχαν καλύψει το κεφάλι της.
Όλοι στην νεραιδοχώρα χάρηκαν. Και ο μάγος ανακουφίστηκε που είχε σώσει την νεράιδα με τα μαγικά του.
Η νεράιδα μας τότε αποφάσισε να βοηθήσει όλα τα παιδάκια που μπορεί ο δαίμονας Καρκίνος να έχει μπει στο σώμα τους.
Ευτυχισμένη ανοίγει τα φτερά της κάθε μέρα και πετάει μέχρι την πόλη για να φροντίσει τα αγαπημένα της άρρωστα παιδιά.
Και αν είσαι και εσύ ένα άρρωστο παιδάκι, όταν κοιμάσαι, η νεράιδα κάθεται στο προσκεφάλι σου και με το μαγικό της ραβδί σου στέλνει φως για να νικήσει τις σκιές του δαίμονα Καρκίνου. Σου στέλνει το μαγικό της φως και σε φροντίζει.
Και όταν οι γιατροί φτιάχνουν τα φάρμακα που πρέπει να παίρνεις είναι και εκείνη πάντα εκεί και ρίχνει λίγη από την νεραιδόσκονη της.
Και σίγουρα δεν υπάρχει καλύτερο φάρμακο από λίγη νεραιδόσκονη.
Έτσι δεν είναι;

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: