Μαρία Θεοφιλάκου – στο τέλος θα πρέπει να αλλάξει

Αργός Αύγουστος στην Αθήνα, ζέστη κολλάει στο πετσί, νεύρα στοιβάζονται στο γραφείο, δουλειά που θα έβγαζες εσύ και άλλοι δυο μαζί, στραβωμένα αφεντικά, αυτοσχέδια ποτά, εισιτήρια που περιμένουν στο συρτάρι, ζεστός αέρας στα θερινά, διαμαρτυρίες, ταξίδια που γερνάνε στο κεφάλι, άδεια μετρό, ντιλίβερι, ειδήσεις, ιδρωμένα ποιήματα, νωθρά πανό, ζέστη, ζέστη, ζέστη… Ξυπνάς από βαθύ ύπνο και για μια στιγμή δεν καταλαβαίνεις αν το ρολόι εννοεί πρωί ή βράδυ, αν κοιμάσαι ώρες, μέρες, χρόνια κι έχεις μόλις ξυπνήσει στα πόδια ενός καλοκαιριού που τώρα αρχίζει, σκουπίζοντας το κατώφλι του απ’ τις θηλιές της επανάληψης. Ξυπνάς από βαθύ ύπνο και δεν θυμάσαι αν είσαι εσύ, οντότητα αυτόνομη, ή έχεις ενσωματωθεί στο ανθεκτικό μπετόν της πόλης, όσο εκείνη ταλαντεύεται νωχελικά σε κάποιο μπλουζάδικο ξεχασμένο ανοιχτό, με το χέρι της στο χαμηλό ποτήρι που κρατάει το φάρμακο για τους απόκληρους του αστικού καλοκαιριού. Ξυπνάς από βαθύ ύπνο την ώρα που οι αδέσποτες γάτες του Stray cat strut μπαίνουν κυρίες από τον φωταγωγό, μαζί με ένα διστακτικό φεγγάρι (στα πιο γεμάτα του, μάλλον), κάνοντας σε να θες να θυμηθείς και να καταλάβεις ακόμα λιγότερα. Και τότε, ξυπνάς από βαθύ ύπνο και γίνεσαι εσύ ο ροκαμπίλι ήχος που μπαίνει από τον φωταγωγό, και γίνεσαι ένα αδέσποτο φεγγάρι στρογγυλό που τρυπάει το στερέωμα της πόλης που πόσα ζευγάρια πόδια θα την σκαρφαλώνουν τώρα για να μηδενίσουν την απόστασή της από ένα αδέσποτο φεγγάρι στρογγυλό. Και τότε υποθέτεις ότι καθετί επαναλαμβάνεται μέχρι να μην επαναληφθεί ξανά. Τίποτα δεν αλλάζει μέχρι να αλλάξει. Και, πιάνοντας το Romanticism 101 του Dean Young* από το τελευταίο τεύχος του Poetry, συνειδητοποιείς ότι με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, στο τέλος θα πρέπει να αλλάξει.
*Ο Dean Young (1955) είναι Αμερικανός ποιητής, με γραφή επηρεασμένη από τον André Breton και τους Γάλλους σουρεαλιστές, αλλά και από Αμερικανούς προγενέστερούς του, όπως ο John Ashbery και ο Kenneth Koch.
Το ποίημά του “Romanticism 101” δημοσιεύθηκε στο τεύχος Ιουλίου/ Αυγούστου 2014 του περιοδικού Poetry, και αποδίδεται στα ελληνικά μέσα από τον φωταγωγό.

Ρομαντισμός 101

Τότε συνειδητοποίησα ότι δεν είχα σιγουρέψει τη βάρκα.
Tότε συνειδητοποίησα ότι ο φίλος μου μού είχε πει ψέματα.
Τότε συνειδητοποίησα ότι ο σκύλος μου είχε φύγει
όσο πολύ και αν φώναξα μες στη βροχή.
Όλα ήταν αλλαγή.
Τότε συνειδητοποίησα ότι περιβαλλόμουν από εξωγήινους
μεταμφιεσμένους σε ορθοδοντικούς που κάνουνε συνέδριο
στην αίθουσα πρωινού του ξενοδοχείου.
Τότε μπόρεσα να δω μες στη ζωή των πραγμάτων,
ότι τα συστήματα αναζητούν μόνο να αναπαράγουν
τις συνθήκες της δικής τους αναπαραγωγής.
Αν έπρεπε να διαλέξω μεταξύ σκιών
και υποστάσεων, θα διάλεγα σκιές.
Είναι καλύτεροι χορευτές.
Πάντοτε τραγουδούν τα τηλεγραφήματά τους.
Οι παλιοί θεοί τους δεν πεθαίνουν.
Τότε συνειδητοποίησα ότι η ίδια η ματαιότητα ήταν λύτρωση
σ’ αυτό το πρασινωπό μπλέξιμο των αναπνοών.
Ναι, και καλά.
Τότε συνειδητοποίησα ότι ακόμα κι όταν τσακώσεις τον μηχανισμό,
το κόλπο λειτουργεί ακόμα.
Τότε συνήλθα στο Τέξας
και συνειδητοποίησα ότι το ροκαμπίλι δεν θα έφευγε ποτέ.
Τότε συνειδητοποίησα ότι είχα υπάρξει ναρκωμένος.
Όλοι κυνηγούσαμε το τίποτα
πράγμα που δεν άφηνε άλλη επιλογή απ’ το να εντείνουμε το κυνήγι.
Συνήλθα περασμένος χειροπέδες και φιμωμένος.
Συνήλθα διασωληνωμένος και πακεταρισμένος σε κάποιο είδος αφρού.
Αυτός επίσης είναι ο τρόπος που κινείται η τέφρα στο νερό.
Και όλον τούτο τον καιρό οι πλαϊνές πόρτες ξεκλείδωτες.
Τότε συνειδητοποίησα ότι η επανάληψη θα μπορούσε να είναι ένα τέλος.
Τότε συνειδητοποίησα ότι η επανάληψη θα μπορούσε να είναι ένα τέλος.

Romanticism 101

Then I realized I hadn’t secured the boat.
Then I realized my friend had lied to me.
Then I realized my dog was gone
no matter how much I called in the rain.
All was change.
Then I realized I was surrounded by aliens
disguised as orthodontists having a convention
at the hotel breakfast bar.
Then I could see into the life of things,
that systems seek only to reproduce
the conditions of their own reproduction.
If I had to pick between shadows
and essences, I’d pick shadows.
They’re better dancers.
They always sing their telegrams.
Their old gods do not die.
Then I realized the very futility was salvation
in this greeny entanglement of  breaths.
Yeah, as if.
Then I realized even when you catch the mechanism,
the trick still works.
Then I came to in Texas
and realized rockabilly would never go away.
Then I realized I’d been drugged.
We were all chasing nothing
which left no choice but to intensify the chase.
I came to handcuffed and gagged.
I came to intubated and packed in some kind of foam.
This too is how ash moves through water.
And all this time the side doors unlocked.
Then I realized repetition could be an ending.
Then I realized repetition could be an ending.

Dean Young, 2014

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: