Κασσάνδρα Αλογοσκούφη – ΤΟ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ ΤΟΥΒΛΩΝ

cassandra

Το χαμαλίκι.

 

Το χαμαλίκι ξεκίνησε από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.Μου έδωσαν λάσπη: Κάν’ την τούβλο, είπαν. Πήρα λάσπη και έπλασα τούβλα. Με τα δυο παιδικά μου χέρια έφτιαχνα τούβλα και τα άπλωνα στον ήλιο να ψηθούν. Κάθε μέρα έφτιαχνα σερί εκατό τούβλα και με αυτά έβγαζα ενάμισι δολάριο όσο να αγοράσω ψωμί μέρας και γάλα «φρέσκο» προς αντίθεση του γάλατος μέρας που είναι μόνο για τους έχοντες τα πολλά. Εγώ έπλαθα τούβλα που θέλανε καλό ζύμωμα για δέκα λεπτά το κάθε ένα. Μέρα με την ημέρα γινόμουν καλύτερη στο πλάσιμο. Τα αφεντικά με βλέπανε με άλλο μάτι. Λέγαν ότι είχα ταλέντο στο τούβλο. Εγώ έπαιρνα τα τούβλα και τα έβαζα σε σχήματα. Τα σχήματα διαμόρφωναν λέξεις και οι λέξεις κάνανε προτάσεις. Μιλούσα στον Πατέρα μου που κάθεται ψηλά στον ουρανό-τον φυσικό πατέρα μου δεν τον γνώρισα ποτέ. Ο Πατέρας των ουρανών με αγαπάει, αλλά εξηγεί δια της απουσίας και της σιωπής ότι αυτή η ταλαιπωρία χρειάζεται για να μάθω την πρώτη ύλη: το χώμα και τη φτυσιά του σάλιου. Να μάθω να τα δένω σε μια ενιαία μορφή και με αυτά να χτίσω έναν κόσμο που θα με κάνει να κρύβομαι από τον απάνθρωπο κόσμο της εκμετάλλευσης.

 

Άκου.

 

Το χαμαλίκι διαρκεί όσο να μου δίνουν τα αφεντικά εντολές.

 

Ύστερα σκύβω πάνω από τη γη. Την ξύνω με το μυστρί ή με το ελεύθερο κόκαλο από το κομμένο άλλο χέρι. Την ξύνω χαδιάρικα και επίμονα και εκείνη ελευθερώνει σκόνη καφετιά και αλυκή. Η σκόνη συγκεντρώνεται μέσα στα παιδικά χέρια. Τα χέρια πλάθουν πάνω σε μια πλατιά πέτρα το τούβλο το οποίο δεν είναι άλλο από ένα τετράγωνο παραλληλόγραμμο. Κάθε μέρα μέσα στο τούβλο περνάω ξεραμένα χόρτα και αυτά δένονται τόσο ομοιόμορφα.Οι Συλλαβές σχηματίζονται. Ο Πατέρας ακούει και φαίνεται ότι τα λόγια μου τα έχει ξανασυναντήσει. Δείχνει οικειότητα και ικανότητα να ακούει τους γόους μου για όσο έχουν δύναμη να ακούγονται. Εισπράττει το αφεντικό τα εκατό τούβλα και μου αποδίδει το ενάμισι δολάριο.

 

Δίπλα μου άλλοι εργάτες. Άλλοι λιγότερο ικανοί, άλλοι καλύτεροι από μένα παράγουν τούβλα και ξεχνούν να τα απλώσουν σε μήνυμα προς τον ουρανό. Ο Πατέρας δεν ακούει καμία κουβέντα από αυτούς. Εισπράττουνε την αμοιβή της ημέρας και την σπαταλούν σε μηνύματα ετοιμοπαράδοτα στον άγνωστο θεό στο ναό προσευχής για δούλους. Ο Πατέρας μας όμως ακούει το υπόκωφο παράπονο και τους αποδίδει τα μέγιστα.

 

Θυμάμαι μια μέρα η οργή του Πατέρα ήταν τόσο μεγάλη.

 

Ο αδερφός Τζαζύρι. Ετών πέντε μόλις μισό μήνα μεγαλύτερός μου. Δεν κατάφερε ούτε δέκα τούβλα να ψήσει. Είχαν φθαρεί τα χέρια του από το ζύμωμα. Μύγες κι σκουλήκια εμπόδιζαν την επαφή με το χώμα. Το αφεντικό τρελάθηκε και ζήτησε να δουλέψει ο ίδιος για λογαριασμό του.Τον έδεσε με ένα σκοινί από τις μασχάλες και τον έσυρε πίσω από το άλογό του.Το αφεντικό ήταν τυλιγμένο σε έναν μανδύα και τα μάτια του αστραποβόλαγαν με τη γαλάζια λάμψη του πλούτου. Αυτά είδα και τότε συνειδητοποίησα ότι ο πλούτος είναι καθαρά θέμα τύχης. Μπορεί να μεταμορφώσει τον πιο ήσυχο άνθρωπο στο πιο λυσσαλέο θηρίο. Ακόρεστη είναι η πείνα που δημιουργεί και ποτέ δεν τελειώνει.

 

Ο αδερφός μου Τζαζύρι σύρθηκε βιαία πίσω από το άλογο. Όλα τα παιδιά της ερήμου λουφάξαμε μέσα στα σκισμένα ρούχα μας. Ο ήλιος κριτής μας έλιαζε και μας έκαιγε με τις φλόγες. Η σκόνη και ο καλπασμός έκαναν το τοπίο να δακρύζει μέσα στη ζέση. Όλα τρεμούλιαζαν. Τα παιδιά κλαίγαμε τον αδερφό Τζαζύρι που δεν τα κατάφερε.

 

Το αφεντικό με τον λευκό μανδύα.Υπερήφανος. Αγέρωχος σαν άγγελος στάθηκε μπροστά μας. Κατέβηκε από το άλογο.Ελευθέρωσε το ένα χέρι από το λινό ύφασμα και τράβηξε από τη λαβή τον μακρύ βούρδουλα.

 

Ο αδερφός Τζαζύρι ύψωσε το κεφάλι και ζήτησε νερό.

 

Αναγκαστήκαμε στην πρώτη βουρδουλιά να του δώσουμε με φτυσιές το νερό. Το οποίο και δέχτηκε με κατάνυξη.

 

Ο αδερφός Τζαζύρι είναι το φάντασμα που στοιχειώνει τα παιδικά μας όνειρα περισσότερο από το βασανιστήριο με τα ψημένα τούβλα.

 

Ο αδερφός Τζαζύρι δάρθηκε από το λευκό άγγελο που ήταν το σκληρό αφεντικό που μας έδινε το ενάμισι δολάριο για να αγοράσουμε γάλα «φρέσκο» και ψωμί κομπότα για να ζήσουμε.

 

Ο Τζαζύρι για να μας αποχαιρετίσει έβγαλε όσο πιο αργά μπορούσε το δέρμα του. Ύστερα απελευθερώθηκε από σάρκες. Τα οστά του έπαλλαν με σπασμούς και το κουφάρι παρασύρθηκε από την μανιώδη πείνα των πτηνών. Παρατημένο όπως ήταν μέρες πολλές παρασύρθηκε από τους ανέμους. Ροβόλησε πλάι στα καυτά ρεύματα αέρα. Βουτήχτηκε από το σβέρκο από απελπισμένες ύαινες και οδηγήθηκε πάνω στους πέντε λόφους. Οι πέντε λόφοι το έδωσαν βορά σε κόνδορες και αγριόκορακες που το παρακολουθούσαν από τότε που γεννήθηκε.

 

Ο αδερφός Τζαζύρι.

 

Σκλάβος από γεννησιμιού,γεννημένο από σκλάβα μάνα. Ήταν το μόνο παιδί του λευκού αγγέλου.

 

Ο ίδιος ο πατέρας του το σκότωσε.

 

Κι εμείς τα παιδιά τον λυπόμασταν και του δίναμε ψίχουλα από την κομπότα μας και πολλές φορές φτύναμε μασημένο γάλα μέσα στο ανοιχτό στόμα όταν από την παραζάλη από το ξύλο, έχασκε ώρες τέσσερις αποκαμωμένο από το μαστίγιο του φυσικού πατέρα του.

 

Όμως δεν ξεχάστηκε από τον ουράνιο Πατέρα. Ο αδερφός Τζαζύρι έγινε λόφος. Ο έκτος λόφος που χτίστηκε από εκατομμύρια έντομα ακρίδες που ήρθαν και έριξαν τον πέτρινο οβολό τους πάνω στον άδικο λευκό άγγελο. Σκέπασαν τον κακό πατέρα μια μέρα που βασανίστηκε η γη από τον άγριο Αφρικάνικο άνεμο που κουβάλησε τις αρχαίες ακρίδες της Αιγύπτου.Κάποιοι μίλησαν για θαύμα. Τα παιδιά κουκουλωμένα με τις νυχτερινές κουβέρτες οδηγήθηκαν μέσα από ένα πέρασμα που τους παραχώρησαν οι γκρίζες ακρίδες. Οι βασανιστές μας που αριθμούσαν περί τα τριάντα στον αριθμό πνίγηκαν από την επίθεση ακρίδας. Άλλοι θάφτηκαν ζωντανοί κάτω από σωρό τα πετραδάκια και άλλοι φαγώθηκαν ζωντανοί από το θεϊκό σμάρι.

 

Τα παιδιά οδηγήθηκαν στην ακτή.

 

Εκεί τους περίμενε ένα καράβι.

 

Το καράβι τους οδήγησε σε μία αχανή έκταση.

 

Ήταν σκεπασμένη με ένα γαλήνιο χορτάρι.

 

Οι άνεμοι μαλακοί σα χάδι μάνας.

 

Ο ουρανός λίγο μας επέτρεψε να νοιαστούμε για το φαγητό.

 

Ζώα μας έφερναν τρόφιμα στα πόδια.

 

Σπόρους φρούτα.

 

Η μουσική ήταν γαλήνια.

 

Την παρήγαγαν τα καμπανάκια από τα λουλούδια.

 

Τα παιδιά ήταν εκατό.

 

Όλοι θυμόμασταν τον αδερφό Τζαζύρι και τη θυσία του.

 

Χάρη σε αυτόν κερδίσαμε την παράδεισο.

 

Ποιος ξέρει με τι τρόπο πεθάναμε όλοι μαζί.

 

Η ευτυχία τώρα είναι μια ισόπεδη γραμμή δίχως διακυμάνσεις.

 

Πιασμένοι χέρι με χέρι χορεύουμε εμείς οι εκατό αδερφοί του Τζαζύρι.

 

Τον χορό των σκλάβων.

 

Τα τούβλα μας έχτισαν λένε το απέριττο χτίσμα της πυραμίδας της Αιγύπτου.

 

Οι άνθρωποι του μετά που επισκέπτονται την πυραμίδα.

 

Δεν μπορούν να καταλάβουν το νόημα αυτής της θυσίας.

 

Το νόημα της πυραμίδας είναι ένα κενό τρίγωνο στο εσωτερικό του.

 

Οι σκλάβοι και τα αφεντικά παίξαμε ένα δίπολο σχέδιο.

 

Πληγώσαμε και πληγωθήκαμε. Ζήσαμε κάπως. Πεθάναμε γενναία.

 

Καθώς ο θάνατος. Καθώς η ελευθερία μας.

 

 

 

contact: kassandra_alogoskoufi@yahoo.gr

 

the brick factory: http://www.youtube.com/watch?v=GrIJE-yrWjQ

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: