Δημήτρης Γκιούλος – Τέσσερα χρόνια «κοινής ησυχίας»

Όταν ο Ιστορικός του μέλλοντος μιλήσει για την πρώτη τετραετία του Μνημονίου στη χώρα «με τον ήλιο και τη θάλασσα» θα μιλήσει για μια παρατεταμένη ώρα κοινής ησυχίας. Από κείνες τις ώρες των παλιών καλών χρόνων, του «Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια». Θυμάσαι εκείνα τα ανοιξιάτικα μεσημέρια που η ζέστη έκανε για πρώτη φορά αισθητή την παρουσία της, οι αντοχές εξασθενούσαν και ακόμα και τα παιδιά προτιμούσαν να πάρουν έναν υπνάκο από το να πάνε να παίξουν με τους φίλου τους; Βγάλε οτιδήποτε ρόδινο από την ανάμνηση και κράτα την αδράνεια. Να δω πως θα μπορέσουμε να εξηγήσουμε τα ανεξήγητα. Τον κοινωνικό αυτοματισμό, τον εκφασισμό της κοινωνίας, τις δολοφονίες μεταναστών στον Έβρο και στο Αιγαίο, τα κέντρα κράτησης, τα λευκά κελιά, τα βασανιστήρια και τους θανάτους κρατουμένων, τις αυτοκτονίες, την αναγκαστική μετανάστευση, το κομμάτιασμα των ονείρων σε σημείο που κατακρεουργημένα πια, μόνο για εφιάλτες μοιάζουν, τα ψυχοφάρμακα, τις διώξεις, τα βρώμικα, θορυβώδη βίντεο, την καθαρή, κρυστάλλινη σιωπή.

Να δικαιολογήσεις πως τη μείωση του ζωτικού σου χώρου, την αποστροφή του βλέμματος απέναντι σε όσους αντιστέκονται, το χαράμι των αισθήσεων σου, την αντιστροφή της κλεψύδρας ώστε να μετράς το χρόνο ανάποδα, τον εκούσιο εγκλεισμό στο τρίγωνο καναπές, τηλεόραση, λάπτοπ, τη μοναξιά, την ατονία των φωνητικών χορδών, την παραχώρηση του γραψίματος της Ιστορίας, το στεγνό μαξιλάρι, την ενοχή;

Τι πούλησες για λίγη ασφάλεια, διανοείσαι; Σου έμεινε μονάχα η απάθεια, το μούδιασμα στο μυαλό, το κορμί σου κύρτωσε και το βλέμμα σου έμαθε να κοιτά κάτω. Σου πετάω μια μπάλα, μην κάνεις πως δεν τη βλέπεις, στα πόδια σου είναι, κλώτσα την και βγες να παίξεις, να φωνάξεις, να σπάσεις τα νεύρα των γειτόνων, αν όχι για σένα, κάντο για να μπορέσει κι εκείνος ο τύπος στο μέλλον να σου βρει μια δικαιολογία φουκαρά μου.

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: