Γιάννης Ζελιαναίος: Μαγνητοταινία Τρίτη / Το soundtrack του Φύλακα στη Σίκαλη

catcher-in-the-rye

Πολύς ο λόγος για τον τίτλο της νέας μετάφρασης που έκανε και πάλι η Τζένη Μαστοράκη για τον Φύλακα στη Σίκαλη και τις περιπέτειες του Χόλντεν Κόλφιλντ με την αγαπημένη του Φοίβη. Οι συζητήσεις περιδιαβαίνουν ειρωνικά στον μεταφραστικό και όχι μόνο χώρο αλλά το χαλασμενόφωνο έχοντας διαβάσει και ξαναδιαβάσει το βιβλίο του Σάλιντζερ από εκείνη την έκδοση του Επίκουρου το 1977 φυσάει τις μαγνητοταινίες του να φύγει η σκόνη και παρουσιάζει κάποια τραγούδια σχετικά με το βιβλίο που δεν είναι και τόσο γνωστά! Ακολουθεί (όχι πολιτική διαφήμιση) αλλά απόσπασμα μέσα από το 22ο κεφάλαιο.

«Ξέρεις εκείνο το τραγούδι που λέει, «Όταν πιάνεις κάποιον που ‘ρχεται μεσ’ απ’ τη σίκαλη;» Θα ‘θελα …»
«Δε λέει έτσι. Λέει, «Όταν ανταμώνεις κάποιον που ‘ρχεται μέσ’ απ’ τη σίκαλη», μου κάνει το Φοιβάκι. «Είναι ποίημα του Ρόμπερτ Μπέρνς».
«Το ξέρω πως είναι ποίημα. Του Ρόμπερτ Μπέρνς».
Πάντως είχε δίκιο. Έτσι λέει: «Όταν ανταμώνεις κάποιον που ‘ρχεται μεσ’ απ’ τη σίκαλη». Δεν το ‘ξερα όμως τότε. «Νόμιζα πως ήτανε: «Όταν πιάνεις κάποιον», της λέω. «Τέλος πάντων, να, φαντάζομαι όλα κείνα τα πιτσιρίκια να παίζουνε ένα παιχνίδι σ’ ένα μεγάλο σικαλοχώραφο και τα ρέστα. Χιλιάδες πιτσιρίκια, και δεν είναι κανένα εκεί – θέλω να πω, κανένας μεγάλος – εκτός από μένα. Και γώ στέκομαι φύλακας, στο χείλος ενός τρελογκρεμού. Αυτό που πρέπει να κάνω, είναι να τα πιάνω άμα κάνουνε να πέσουνε στο γκρεμό – θέλω να πω, άμα τρέχουνε και δε βλέπουνε που πάνε, πρέπει να πετάγομαι από κάπου και να τα πιάνω. Αυτό θα κάνω όλη μέρα. Θα ‘μαι μονάχα ο φύλακας στη σίκαλη, να πιάνω τα παιδάκια και τα ρέστα. Το ξέρω πως είναι παλαβωμάρα, αλλά είναι το μόνο πράμα που θα ‘θελα να ‘μαι στ’ αλήθεια. Το ξέρω πως είναι παλαβωμάρα».

bill haley

1782 κι ο Σκοτσέζος ποιητής Robert Burns γνωστός κι από το ποίημα «A Red, Red Rose» (που κάποτε είχε μπει και σε διαφήμιση σοκολάτας αν δεν με απατά η μνήμη μου) γράφει το «Comin’ Thro’ the Rye». Ένα παραδοσιακό παιδικό τραγούδι όπου οι στίχοι του δεν είναι και τόσο αθώοι. Ο Σάλιντζερ εμπνέεται, δανείζεται και βάζει το ποίημα με τον δικό του τρόπο στον παραπάνω διάλογο μεταξύ Φοίβης και Κόλφιλντ όπου είναι κι ένας από τους διαλόγους που σημαδεύουν τον τίτλο του βιβλίου και όχι μόνο. 1944 και η κοντράλτο τραγουδίστρια Marian Anderson θα ερμηνεύσει το Comin’ Thro’ the Rye σχεδόν στοιχειωτικά αλλά το χαλασμενόφωνο θα παίξει μια άλλη εκτέλεση, εκείνη του Bill Haley με τους Κομήτες του 12 χρόνια αργότερα. Ο Haley υπακούοντας στο rock n roll πνεύμα της εποχής αλλάζει στίχους και τίτλο σε Rockin’ Through The Rye, το single απαγορεύεται από το BBC διότι προσβάλει τα βρετανικά ήθη και έθιμα αλλά καταφέρνει να πιάσει το Νο5 στα charts της εποχής.

Ο Στράντλεητερ σφύριζε συνέχεια το «Song of India» όσο ξυριζότανε. Είχε έν’ από ‘κείνα τα πολύ διαπεραστικά σφυρίγματα, και δεν έπιανε ποτέ του το σκοπό σωστά, και πάντα διάλεγε κανένα τραγούδι που να μην σφυρίζεται εύκολα, ακόμα κι αν είσαι γερός σφυριχτής, όπως να πούμε το «Song of India» ή το «Slaughter on Tenth Avenue». Όποιο τραγούδι και να ‘πιανε, το ‘κανε μαντάρα.
(απόσπασμα μέσα από το τέταρτο κεφάλαιο)

ventures

Ποια είναι λοιπόν τα δυο τραγούδια που τα κάνει μαντάρα σφυρίζοντάς τα ο κρυφοβρωμιάρης Στράντλεητερ; Το Slaughter on Tenth Avenue είναι ένα ορχηστρικό θέμα που έγραψε ο Richard Rodgers για το μπαλέτο του Broadway με τον ίδιο τίτλο και θα παίξουμε σε μια surf – garage διασκευή που έκαναν οι γνωστοί Ventures από το 1965 και με το διασκευαστικό άλμπουμ τους Knock Me Out! Ενώ το Song of India είναι ένα λιμπρέτο του σπουδαίου Nikolai Rimsky-Korsakov όπου διασκεύασε ο αμερικανός jazz τρομπονίστας Tommy Dorsey κάπου εκεί στο 1938 και μάλλον αυτή την εκτέλεση είχε στο μυαλό του ο Στράντλεητερ όταν έπαιρνε το μπάνιο του.
Οι μουσικές αναφορές που έγιναν μέσα στα χρόνια για τον Φύλακα στη Σίκαλη είναι πάμπολλες. Συγκροτήματα πήραν το όνομά τους μέσα από τους ήρωες του βιβλίου, τραγούδια ανέφεραν στους στίχους τους είτε τον ίδιο τον τίτλο, είτε έβαλαν το Κόλφιλντ σε κάποια στροφή τους. Από τους Green Day μέχρι τους Guns n Roses κι από τους Bloodhound Gang ως τους Over the Rhine, υπάρχουν τραγούδια για τον πιάστη, στη σίκαλη, στα στάχια. Ακόμα και η μεγάλη επιτυχία του Billy Joel «We Didn’t Start The Fire» από το 1989 αναφέρει σ’ ένα στίχο: «Brando, The King and I, and The Catcher in the Rye».

Το χαλασμενόφωνο πριν σας αφήσει να πατήσετε το play θα σταθεί σε τέσσερα αγαπημένα του τραγούδια αναφορές κατά χρονολογική σειρά.

Το 1969 οι ψυχεδελικοί Fever Tree κυκλοφορούν το τρίτο κατά σειρά άλμπουμ τους με τίτλο Creation. Στην πρώτη πλευρά του βινυλίου και στο τρίτο κατά σειρά κομμάτι ο Dennis Keller τραγουδά πως θα θελε να είναι ο ίδιος ο φύλακας στη σίκαλη σ’ ένα μάλλον κι από τα καλύτερα τραγούδια εκείνου του δίσκου.

belleandsebastian
Οι σκοτσέζοι Belle and Sebastian που δανείστηκαν το όνομά τους από το παιδικό βιβλίο της γαλλίδας ηθοποιού, σκηνοθέτιδας και συγγραφεύς μεταξύ άλλων, Cécile Aubry, κυκλοφορούν το 1997 το πρώτο τους ΕΡ με τίτλο «3.. 6.. 9 Seconds Of Light». Δεύτερο τραγούδι ήταν το γλυκόπικρο και βιβλιοφιλικό «Le Pastie De La Bourgeoisie» όπου λίγο πριν καταλήξει μας αναφέρει «Wouldn’t you like to get away? / Give yourself up to the allure of Catcher In The Rye / The future’s swathed in Stars and Stripes».

7 χρόνια αργότερα μια από τις πιο υποτιμημένες μπάντες που έβγαλε ποτέ αυτός ο πλανήτης, ο λόγος για τους Green Pajamas, γράφουν ένα τραγούδι φόρο τιμής στον Χόλντεν Κόλφιλντ και φυσικά το ονομάζουν «Holden Caulfield». Το άλμπουμ είναι το Ten White Stones από το 2004 και κάποια στιγμή πρέπει να γίνει ένα μεγάλο αφιέρωμα σε πόσες γυναίκες έχει γράψει τραγούδια ο Jeff Kelly και η παρέα του.
Πριν ο λόγος για το τέλος δοθεί και πάλι στον Χόλντεν, το χαλασμενόφωνο θα παίξει το τελευταίο τραγούδι τούτου του αφιερώματος για να πάει μια βόλτα απ’ το Σύδνεϋ. Η μπάντα λέγεται Cabins και το 2010 κυκλοφορεί το ντεμπούτο της άλμπουμ, «Bright Victory», έναν από τους καλύτερους δίσκους εκείνης της χρονιάς που φυσικά δεν ακούστηκε όσο θα του άξιζε διότι όπως έχουμε ξαναπεί μουσικός δίκαιος κόσμος δεν υπάρχει κλπ, κλπ. Γράφουν ένα υπέροχο σκοτεινό τραγούδι αναφορά και το ονομάζουν Catcher in the Rye, αγαπόντας τον κύριο φωτιά, αναδομώντας τον χρόνο, βάζοντας το κυνηγητικό καπέλο του Κόλφιλντ στραβά, σφυρίζοντας στη Φοίβη να ‘ρθει πιο κοντά.

«Η Ζωή είναι παιχνίδι, αγόρι μου. Η Ζωή είναι παιχνίδι και το παίζουμε σύμφωνα με τους κανόνες».
«Μάλιστα κύριε, το ξέρω πως είναι. Το ξέρω».
Παιχνίδι είν’ ο κώλος μου. Άκου παιχνίδι. Άμα βρεθείς απ’ τη μεριά που είναι όλοι οι εξυπνάκηδες, τότε εντάξει, είναι παιχνίδι – το παραδέχουμαι. Άμα είσαι όμως απ’ την άλλη μεριά, που δεν υπάρχει ούτε μισός, τότε τι σόι παιχνίδι λέγεται αυτό; Τίποτα. μόνο παιχνίδι δεν είναι.
(απόσπασμα μέσα από το πρώτο κεφάλαιο)

Για να ακούσετε το soundtrack του Φύλακα στη Σίκαλη πατήστε εδώ:

http://www.mixcloud.com/strawdogsmag/the-catcher-in-the-rye-from-%CF%87%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CF%83%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CF%8C%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%BF/

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: