Κωνσταντίνος Πλακώνας – Τέσσερα ποιήματα

Πλακώνας

 

Προσδοκονειρέματα

 
κάπου μέσα σε μια τεράστια καρδιά
υπάρχει ένας άντρας τιποτένιος
γ-έρως
γερασ-μένος
συντηρεί ουρανούς
αγκομαχά ελπίδες
η δουλειά είναι απλή και συχνά γίνεται από μόνη της
όταν τα πράγματα στενεύουν
παίρνει μπρος το φαινόμενο της αυτοανάφλεξης
και τίποτε δε γλιτώνει από την κάθαρση
ο φόνος άλλωστε είναι η απόλυτη πράξη ιδιοκτησίας
με τους χειμώνες, ο γεράκος θα ονομαστεί στο μεγαλύτερο επαναστάτη των σύγχρονων συναισθημάτων
η δουλειά θα σταματήσει
προσοχή
η ελπίδα σκοτώνει

 

 

Οι άνθρωποί μας είναι οι καθρέφτες μας

 

οι άνθρωποι λοιπόν, δεν ξεπερνιούνται
τους κουβαλάμε μέσα μας
στα υλικά της κόλασής μας
αυτοί που μας υποχρέωσαν να τους κηδεύσουμε μας έκαναν, άθελά τους, το μεγαλύτερο δώρο
πώς να τους στοιβάζουμε στην ψυχή μας
-το σπουδαιότερο αμπάρι όλων των εποχών
κι ούτε κατάλαβαν οι κουτοί πως γίνανε αθάνατοι
κι εμείς οι μοίρες
να υφαίνουμε χίλιες εκδοχές για ένα τόσο μοναδικο λάθος
οι άνθρωποι λοιπόν, δεν ξεπερνιούνται αγαπημένη μου
γίνονται μουσικές απο βιολιά
μυρωδιές από βρεγμένα χώματα
κρεβάτια που δουλεύτηκαν τον Αύγουστο
γίνονται εμείς
όταν είμαι μέσα σου
και γαμώ μέχρι το εγώ σου

 

 

 

Ένα χρυσόψαρο μέσα στη γυάλα

 
αυτήν την εποχή του χρόνου
-μα τί λέω, πάντα χειμώνας είναι-
οι τρελοί βαφτίζονται καλλιτέχνες
και γεμάτα τα ψυχιατρεία από εκθέματα
αναρωτιέμαι για τί θα πεθαίνουν οι εραστές που θα γεννηθούν σε δυο χιλιάδες χρόνια
πιο ξαναμμένοι από ποτέ
θα παίζουν το βιντεοπαιχνίδι τους και θα κοιμούνται
και κάθε μεσημέρι, στο οικογενειακό τραπέζι κι ένας μικρός θάνατος
κανένας δε θα αξίζει να πεθαίνει από έρωτα
νικήσαμε το θάνατο
γίναμε αθάνατοι
γίναμε ανέραστοι
κι όμως ακόμα εραστές

 

 

 

Να ζεις, να ζεις και να ζεις

 Στον Κώστα και τη Γεωργία

όταν μεγαλώσουμε ψάχνουμε ενα σπίτι φωτεινό για να σαπίσουμε
-ξέρουμε πως την ωριμότητα τη χάσαμε από καιρό
όσο πιο φωτεινό το σπίτι, τόση λιγότερη μοναξιά ν’ αντέχουμε
όταν ο ήλιος καίει βγαίνουμε στο μπαλκόνι και κρεμάμε με μανταλάκια στην απλώστρα
τα σημειώματα με τα παιδικά μας όνειρα
λίγο πριν μας φάνε τα μυρμήγκια και το υγρό χώμα
ψάχνουμε κάποιον να μας διαλύσει το σπίτι
-ξέρουμε πως τα όνειρα στέγνωσαν από καιρό
όσο πιο μεγάλη η ζημιά, τοσο δυνατά γελάμε με το Χάροντα
το χάραμα βγαίνουμε για ψάρεμα στο νεροχύτη
για δόλωμα χρησιμοποιούμε-απ’ το ψυγείο-τις καρδιές από παλιούς μας έρωτες
με τις πληγωμένες τσιμπάνε οι πιο χαρούμενές μας αναμνήσεις

το μικρό ρολόι δε βγαίνει πια από το κεφάλι μου
όσο κι αν βρέχω την αυλή ο παππούς δεν εμφανίζεται
τα τετράδιά μου γράφουν τα ομορφότερα ποιήματα
έγινα μεγάλος ποιητής
μόνο που ξέχασα να ζήσω

 

http://conplan.tumblr.com

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: