Γιάννης Σγουρούδης – Déjà vu

sgouroudis

 

Βία

Χτυπάς δυνατά.τα χέρια σου πίεζουν το σώμα μου.
Αντίδραση καμιά.
Μην περιμένεις βροχή σε μάτια
Που μεγάλωσαν με πόνο.
Τελειώνεις καθαρίζεις τα χέρια σου
Να φύγουν οι ενοχές.

 

 

 

Διακόπτης

Κατά την είσοδο σας
Ανάψτε το φως
Αδιάκοπα σκεφτόμενος,
Φτιαγμένος άβουλος
Όπως βολεύει τον καθένα από σας
Κατά την αναχώρησή σας,σβήστε το φως ξανά.

 

 

 

Γιορτή

Απ’τα μάτια μόνο λυγμοί
Και απ΄το στόμα αμέτρητοι καπνοί
Έβγαιναν βόλτα
Κι όλοι οι καημοί πνιγόντουσαν
Σαν να μην υπήρξαν ποτέ.
Η πόρτα έτριζε στο άνοιγμα της
Κι ότι συνέβη εκεί μέσα έσβησε .
Η μέρα άλλαξε.

 

 

 

Μαμά

Μαμά γιατί τα βράδυα πια δεν μου τραγουδάς;
Γιατί οι άνθρωποι πρέπει να ζούνε χωριστά;
Το ήξερες ότι η αγάπη πονά;γιατί με άφησες να αγαπήσω;
Μαμά..
Τις νύχτες δεν κοιμάμαι πια ονειρεύομαι ότι είσαι εδώ
Ακόμη κ τώρα που μεγάλωσα σε χρειάζομαι.
Το φως απ’το δωμάτιο σου δεν ανάβει πια.
Μαμά,σου φωνάζω μα η φωνή μου δεν φτάνει μακρύα
Μαμά,σαγαπάω,μαμά.
Το πρωί θα ανοίξω τα μάτια,ήταν όνειρο.

 

Από την ποιητική συλλογή Déjà vu, Εκδόσεις Andy’s Publishers, 2014

dejavu_cover_160

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: