Αντώνης Αντωνάκος – Οργασμοί 27-40

27

Οι νεαροί φιλόδοξοι ποιητές κάνουν εμβόλια υπνηλίας στο κοινό. Ένα ισχνό κοινό, που μυρίζει άρωμα και αριστερό μικροαστισμό. Ένα κοινό που δε μπορεί να καταλάβει τον πόνο μιας καθαρίστριας που καθαρίζει τους καμπινέδες τού Μεγάρου Μουσικής.

 

28

Εκατό φορές επανάληψη και χίλιες φορές τεχνική. Η ακαδημαϊκή ποίηση δε θέλει μπλεξίματα. Θέλει σιδερωμένα όμορφα ρούχα. Θέλει κάθε άντρας, γυναίκα, παιδί, να καταναλώνει μια ορισμένη ποσότητα ποίησης κάθε χρόνο για τη συντήρηση των κτιρίων της και τη μισθοδοσία των υπαλλήλων της.

 

29

Μητέρα, μονογαμία, ειδύλλιο. Πετάγεται βιαίως το μεδούλι απ’ τα σπασμένα κόκαλα. Απ’ τα κόκαλα βγαλμένη. Η λατρεία για το συμφέρον. Για το ιλιγγιώδες νοικοκυριό. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως οι σύγχρονοι άνθρωποι είναι τρελοί διεστραμμένοι και δυστυχείς. Κρέμονται απ’ τ’ αρχίδια της προθεσμίας κι απ’ τον δωρεάν πεθαμένο χρόνο του κινητού. Πακέτα συναρμολόγησης χαμένων στιγμών. Ο κόσμος που ζουν δεν τους αφήνει ήλιο να περάσει απ’ τις χαραμάδες τους. Μυρουδιές από λιβάδια να γλυκάνει τη λίμπιντο. Μητέρες και εραστές, απαγορεύσεις, πειρασμοί, μοναξιά, αρρώστια, πόνος, ανασφάλεια, φτώχεια. Όλα, τους εξαναγκάζουν να πρέπει να αισθάνονται δυνατοί. Και το αίσθημα της δύναμης-το οποίο τι άλλο είναι από έκφραση της απελπισμένης απομόνωσης του ατόμου-πως μπορεί να δημιουργεί ποίηση;

 

30

Ο αφρός της και ο ζύθος της. Αυτή που ανοίγει σαν όστρακο συλλέγοντας ερωτικούς αναστεναγμούς. Και σμίγει τη γη με τον ορίζοντα.

 

31

Ω θεία παρακμή! Ω ανεξιχνίαστε θάνατε! Δραπετεύω απ’ τη φυλακή του μυαλού μου κάθε που γράφω το ποίημα. Το ένα και μοναδικό. Γράφω για να βρω φίλους. Και γράφω για να χάσω φίλους. Και γράφω για να έχω καβάντζα λίγη ουτοπία. 

 

32

Σηκώστε τώρα το πέπλο της αμφισημίας που στολίζει τις λέξεις. Αναγνώστες άγνωστοι, παγιδευμένοι στο πολύπλοκο παιχνίδι των συνειρμών. Των στεναγμών κάθε χωριάτη, που βγαίνει να πουλήσει τα σύκα του στη λαϊκή του Σαββάτου. Των ποιητικών σπασμών ενός καταδικασμένου σε θάνατο στην ηλεκτρική καρέκλα της Αμερικής.

 

33

Γδύσου από έτοιμες ιδέες και προκαταλήψεις, για να νιώσεις τον ποιητικό λυγμό μιας Ναυσικάς. Αυτής που λατρεύει το φαλλό και όχι τα νοήματα. Αυτής που όταν χάνει το τόπι της ανακαλύπτει νέους κόσμους. Αυτής που λατρεύει τη ζωή κι όχι τον τραπεζίτη. Αυτής που δε θέλει να βγάλει λεφτά απ’ τα βιβλία της αλλά ζουμί απ’ το μουνί της.

 

34

Ο κύριος Χ.Β χορεύει βαλς με μιαν αγελάδα. Κι αυτή η ποιητική του πράξη αξίζει κρατικό βραβείο.

 

35

Οι ποιητές είναι συνήθως υποκείμενα χλευασμού και οργής. Συνήθως γιατί βάζουν παλούκι στον κώλο της εξουσίας. Και συνήθως γιατί αυτό το παλούκι το νιώθει στον κώλο του και ο λαός, που ταυτίζει συχνά τα συμφέροντά του με τα συμφέροντα της εξουσίας.

 

36

Η ποίηση βγάζει τη γλώσσα στην τυραννική ευημερία της επιστημονικής ουτοπίας. Στην οικονομία της αγοράς που αυτορυθμίζεται στρίβοντας αφαλούς και τσουτσούνες. Στο μακρόπνοο σχέδιο ενός πλήρους συστήματος ευγονίας, σχεδιασμένο για να τυποποιεί το ανθρώπινο προϊόν και να διευκολύνει το έργο των διευθυντών. Η ποίηση βγάζει γλώσσα.

 

37

Μια διακήρυξη ανεξαρτησίας εν προόδω. Ένα βάτεμα των ηθικολόγων. Ένα άγριο χέσιμο κάθε θρησκευτικής μαλακίας που οδηγεί στον μανιασμένο αυτοβασανισμό και την αυτοκτονία. Όλα αυτά μαζί έχουν πάντα ποίηση. Έχουν ένα μέλλον που πλησιάζει τον Κροπότκιν και τη συνεταιριστική λογική. Έχουν μέσα γέλιο και νεανικές φωνές στα βουνά. Όχι θεούς πεθαμενατζήδες και καθηγητάδες αρχαίων σκύλων. Αρχαίων σοφών και εγκλωβισμένων θηρίων. Μονάχα τρυφερά σινεμά. Ένα βασίλειο των φωτεινών αισθήσεων μέσα στο αχόρταγο καλοκαίρι.

 

38

Φύγετε απ’ την πόλη παιδιά φαντάσματα όσο είναι καιρός. Είναι απόλαυση τις νύχτες οι δροσερές λίμνες. Είναι απόλαυση να βγάζεις την πατάτα απ’ τη βρεγμένη γη και να βυθίζεσαι στη γαλήνη της βραδιάς. Να τηγανίζεις στο θεϊκό κουζινάκι σου. Να γλιστράς εκεί στην εξωτική αυλή των ονείρων. Να ζεις. Τη μια και μοναδική ζωή σου. Τη μια και μοναδική ευκαιρία σου να γράψεις ένα σπουδαίο ποίημα.  

 

39

Κάποιοι γράφουν βασανιστικά, για μια ελίτ που τους συντηρεί. Κάποιοι υπολογίζουν υποχθόνια πως θα συγκινήσουν κολπατζίδικα αυτό το τόσο παινεμένο πλατωνικό σύνολο που αποκαλούμε μάζα. Μα υπάρχουν και τα πουλιά που θέλουν φίλους και εραστές. Ποιητές που γράφουν για τον εαυτό τους. Για να απαλύνουν τη ροή του χρόνου. Για να ξεγελάσουν τα αμήχανα κοριτσόπουλα. Για να ληστέψουν απ’ την ανυπαρξία εκείνη την πληγή που θα πάρουν στον τάφο.

 

40

Τα χάδια μάς κάνουν ανθρώπους. Και τα φιλιά. Και το συμφέρον μας είναι ο Έρως. Η νύχτα. Ο ήχος της βροχής. Αυτή η καλοκαιρινή θλίψη, που ξεγελά και παντρεύεται το βασιλιά Ήλιο. Εκείνο το λιοπύρι. Εκείνη τη γύμνια. Το νυφικό μας. Τα χάδια μάς κάνουν ποιητές. Και τα φιλιά. Και το συμφέρον μας είναι ο Έρως. Από καταβολής δρόσου. 

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: