Αλέξιος Μάινας – Τιτιβικυβισμός

Photo_Alexios_Mainas__Internat.Club_Uni-Bonn

Αγάπη μου,

 

 

άκουσέ με όταν σου μιλώ,  

μη στρέφεις διαρκώς

οπουδήποτε

το κεφάλι σου.

 

 

 

 

 

Τα υπέρ και τα κατά

 

                                                                                Ένα είδος σαφήνειας.

 

 

Έβρεχε μεσοβδόμαδα.

Λες και καθόμασταν.  

Έριχνε όλη την επίπλωση. Ξύλο μιλάμε.

Την Πέμπτη πληρώθηκε το υπόλοιπο νοίκι.

Έπεσε συγύρισμα.

Αυτό άσ’ τολέμε. Μη ντακουμπάσλεω.

 

Το γκολφάκι είναι μύθος  

είναι όλο βόλτες.  

Φεύγει σφαίρα πρασινίζει.

Μετά οι πεζοί

(ανακατεύονται σαν τράπουλες). 

 

Αλλά δεν είναι διθέσιο.

Είναι τοξότης.

Δε χωράει τη μετακόμιση
συρραπτικά, λάμπες.  

Σλους γιέτστ[1]   

Μη σηκώνεις τοκαπάκιλεμε

ενοχλεί στο μπάνιο. 

Κάτι πήγα να πω

αλλά πάτησε γκάζι.

 

 


 

 

Αυτό τα λέει όλα

 

 

Μόλις γύρισα με τα πόδια

από την Κωνσταντίνα Κ. Ευσταθίου    

γιατί δε μου άνοιξε.

 

 

 

 


Εγώ κι ο Τζέρυ

 

                                                                             Σφυρί για μικρό πιάνο.

 

 

Η γάτα μας 

θα σεβόταν τις εκκλήσεις μου, 
θα μου άκουγε το κουδούνι, 
θ’ άνοιγε την πόρτα.

Βέβαια θα πεις
έχω κλειδιά, 
περάσαν δυο χρόνια, 
και της άλλαξες όνομα.

 

 

 

 

 

Η ηχώ

 

                                                                Ναι ναι, ναι.

 

 

Μιλήσαμε στο τηλέφωνο.

Έτσι λοιπόν. Μάλιστα.

 

Κοιτάζω τον γκρεμό
απ’ την πένα

ως το άγραφο
φύλλο.

 

 

 

 

 

Το περίβλημα

 

                                                                                     Ίσως κι η σκόνη.

 

 

Δεν ξέρω από μάρκες  
αλλά ξέρω πως

τώρα τα παπούτσια σου μου λείπουν.

Εννοώ

τα κυριακάτικα,  

τα κόκκινα   

(και τα μπεζ).


[1] Τέρμα πια!

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: