Στέλλα Δούμου – Δύο ποιήματα

1779795_10152264470532369_902802313_n

Είμαι στο μπαρ με φίλους. Πλέκω κύκλους καπνού, θυμιατίζω το
άδειο στασίδι σου.

Πίνω απ΄ το απόσταγμα μοναχών που τυφλοί από πίστη και με
δάχτυλα καμένα δοκίμαζαν την ευσπλαχνία του Θεού τους

μεθοκοπώντας ανάμεσα στα συλλείτουργα.

Το κερί του προσώπου σου αναμμένο.

Η νύχτα θα με καπνίσει και θα με σβήσει.

Όπως κάθε φορά που σε θυμάμαι.

Χθόνια τελετουργία και τακτή.

 

Μέχρι να μην σημαίνεις πια τίποτα.

 

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Δεν λέει να τελειώσει αυτή η σάρκα που εκρήγνυται

εκεί στα κοντοκουρεμένα τ’ ουρανού.

 

Μετακομίζουν πεταλούδες

σε καιρό ανάγκης

κι έρχονται στα σεντόνια μου.

Επείγουσα ανάγκη ο χρόνος ν’ ασπρίσει

και στα ψητά του προσώπου μου

ν’ αφήσει αφρό.

Κλίνομαι ακόμη.

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: