Κασσάνδρα Αλογοσκούφι – Η ΘΑΛΕΙΑ ΦΤΑΙΕΙ

cassandra

 

A short folk story

To πηγάδι ήταν πολύ βαθύ. Μονάχα το στόμιο διακρινόταν. Λίγα μέτρα πιο κάτω όλα σκοτείνιαζαν και έμοιαζε σα να μην έχει τέλος. Η Θάλεια ερχόταν στο πηγάδι μέρα και βράδυ και κάθε φορά αναζητούσε τον εαυτό της στο νερό. Όταν ο ήλιος βρισκόταν πάνω ακριβώς από το τσιμεντένιο στόμιο, μπορούσε να δει το αλαζονικό της περίγραμμα να φωτίζεται στο ήσυχο νερό του πάτου.

Εκείνη τη μέρα έσκυψε πιο πολύ και έχασε το καπέλο της. Ήταν δώρο του πατερούλι της και δίχως άλλο αποφάσισε να κατέβει με τη βοήθεια ενός σκοινιού και της τροχαλίας που στηριζόταν από μια ατσάλινη θολωτή κατασκευή. Με κάποιον τρόπο θα έβρισκε πάλι τον δρόμο για να ανέβει. Πλευρικά στα τοιχώματα υπήρχαν πολύ λεπτές προεξοχές που σχημάτιζαν εσωτερικά σκαλάκια. Με τη βοήθεια του σκονιού κατεβαίνοντας και ανεβαίνοντας την κλίμακα θα τα κατάφερνε.

Η Θάλεια έδεσε με προσοχή το σκοινί στη μέση και έκανε να κατέβει. Δυστυχώς, τα χέρια της αποδείχτηκαν πιο αδύναμα από όσο υπολόγιζε και έπεσε με φόρα μέσα στο πηγάδι. Το σκοινί της έκοψε τη μέση στα δυο και η Θάλεια κρεμασμένη ξεψύχισε μέσα σε λιγότερο από μισό λεπτό.

Μετά από τρεις μήνες. Η Θάλεια είναι ακόμα εκεί. Τεμπελιάζει από το σκοινί. Δεκάδες ποντίκια ανεβοκατεβαίνουν το σκοινί και τρώνε ένα τόσο δα κομματάκι από το σώμα που μοιάζει με πολυκαιρισμένο σταχτύ τυρί.

Στους τέσσερεις μήνες. Ζωντανεύει. Με περίεργο τρόπο ζωντανεύει. Είναι όλη κούφια εκτός από το κεφάλι της. Εξωτερικά μοιάζει με πολυκαιρισμένο σταχτύ τυρί. Τα ρούχα της είναι εντάξει. Όλα τα ποντίκια έχουν στριμωχτεί μέσα στο εσωτερικό. Το ένα σπρώχνει το άλλο και όλα μαζί κινούν το σώμα της Θάλειας. Η Θάλεια με πολύ κόπο ανεβαίνει τα σκαλιά. Της παίρνει κάπου δύο μέρες να τα ανέβει. Καταλαβαίνει ότι το πηγάδι έχει βάθος κάπου επτά μέτρα.

Βγαίνει με ένα ταραγμένο σάλτο έξω από το πηγάδι.

Τα ποντίκια εκεί. Κουλουριάζονται, παιχνιδίζουν, ροκανίζουν και όλα μαζί κινούν το κούφιο σώμα της Θάλειας. Η Θάλεια παίρνει το δρόμο του γυρισμού.

Είχε πέσει στο πηγάδι τον μήνα Σεπτέμβρη. Είναι αρχές Γενάρη. Συναντά κόσμο στον δρόμο. Έχει σκυμμένο κεφάλι -στην κυριολεξία- πεσμένο μπροστά. Καταλαβαίνει όμως. Είναι εγκεφαλικά νεκρή, αλλά συναισθάνεται τα πάντα. Για καλή της τύχη το μυαλό δεν είναι πειραγμένο.

Ανεβαίνει με κόπο τον κεντρικό δρόμο του χωριού. Χωρίς να στρίβει δεξά-ζερβά. Κατευθύνεται κατά την εκκλησία. Καταφέρνει να φτάσει με ταραγμένο βηματισμό κατά το δείλι.

Οι πόρτες είναι ανοιχτές.

Μπαίνει μέσα στον τελευταίο εκκλησιασμό.

Γριές γυρνούν και την κοιτούν.

-Τι χάλι είναι αυτό;

-Αχτένιστη και τι όψη;

-Καμιά χτικιάρα αρρωστιάρα.

-Όχι, του χωριού.

-Κορεάτισσα τουρίστρια, ίσως.

-Ας τη βοηθήσουμε λοιπόν.

Οι γριές που δε βλέπουν καθαρά την παίρνουν αγκαζέ και την οδηγούν στην εξομολόγηση. Είναι η τελευταία. Την οδηγούν στον πατέρα Αγάθωνα ολοταχώς.

Ο παπα-Άγάθωνας είναι επίσης ένας από τους πιο γηραλέους κατοίκους του χωριού . Ασθενική όραση. Τέλεια ακοή.

Βλέπει τη Θάλεια με κατεβασμένο το κεφάλι.

-Αμάρτησες τέκνον μου;

Κάτι σα ναι ακούγεται από την περιοχή της κοιλιάς της.

-Σε βασανίζει πολύ αυτό;

Κάτι σα ναι ακούγεται από την περιοχή της καρδιάς.

-Θέλεις να ανοιχτείς σε μένα και να μου τα πεις τι συμβαίνει;

Κάτι σα ναι ακούγεταιαπό σύσσωμο το τρεμώδες κορμί.

Ώσπου η Θάλεια αγανακτεί μέσα στην κωματώδη της κατάσταση. Θέλει να μιλήσει να ζητήσει βοήθεια. Κλονίζεται από τα εκατοντάδες μικρά τρωκτικά που κλωθογυρνάνε. Τρέμει και παραληρεί σαν από γόο υπόκωφο. Ξεφεύγει από την καθιστή της θέση και πέφτει ανάσκελα ξεφωνίζοντας:

-Γγγγγγγγγγγγγγγγγγγγγ!

-Ααααααααααααααααα! Ξεφωνίζουν οι γριές.

Η Θάλεια γυρνά και πέφτει στα σκαλιά με παταγώδη πρόσκρουση στο μάρμαρο. Αυτό την αποτελείωσε.

Το σώμα σχίστηκε στα δυο σα χάρτινη σακούλα. Χιλιάδες λευκά ποντικάκια ξεχύθηκαν δεξιά και αριστερά. Τα κόκκαλα σχημάτισαν πρόχειρο σωρό, το κουκούλι του δέρματος τινάχτηκε σε χαρτομάνι που το παρέσυρε το ρεύμα αέρος. Και το πιο σημαντικό: το κεφάλι της Θάλειας αποκόπηκε και κύλισε ελλειπτικά ίσαμε κάτω στην καντηλιέρα.

-Ιδού ποιος μόλυνε το υδραγωγείο!, είπε ο καντηλανάφτης και σήκωσε το άγριο τρόπαιο απ’ το μαλλί.

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: