Μαρία Θεοφιλάκου – Το επαναλαμβανόμενο τρακ κρακ (και η επίπονη συντομία του ε.ε. κάμμινγκς)

Πότε είναι κατάλληλος καιρός να ονειρευτείς; Κάποιος απ’ την κοιλιά της μάνας του κουνάει μόνος του το λίκνο της διαφυγής του. Και το παιδί μπροστά από την κρεμασμένη κορνίζα με τα μισοσαρακοφαγωμένα πρόσωπα  παρατηρεί το χρονοβόρο έντομο του τοίχου. Κρατώντας την ανάσα σου ακούς ακόμα το μεθοδικό κρατσάνισμα κάποιου ακίνδυνου Ιούλη. Τρακ κρακ. Το παιδί δεν το ξέρει κι όμως το ξέρει, στην ασπρισμένη περιοχή του κάδρου είναι κρυμμένη η επιμονή για ύπαρξη που τεντώνεται όχι στο μέλλον αλλά στο περιθώριο της στιγμής. Το παιδί δεν το υποψιάζεται και όμως το υποψιάζεται, αυτή η στιγμή είναι παλιά, και άρα τώρα, και μετά. Για όσον πολύτιμο χρόνο γνωρίζουμε χωρίς να σέρνουμε μ’ επίγνωση τον βραχνά της γνώσης μας, ένα χέρι σπρώχνει πολύ προσεκτικά τον μαρκαδόρο έξω από το περίγραμμα.

Τρακ κρακ. Στιγμιαίο, επίμονο, επαναλαμβανόμενο, σαν παίξιμο του ματιού καθισμένος στο κρύο ξύλινο πάτωμα πίσω από τη τζαμαρία που βλέπει στον ακάλυπτο, παρατηρώντας τη λάμπα του απέναντι φωταγωγού να ανάβει, να σβήνει, να ανάβει, να σβήνει.  Όπως δισκάκι που κολλάει και δεν βρίσκεται ένα σκούντημα να πάει παρακάτω το μυαλό.  Τρακ κρακ σαν ηχητικά σήματα προς διάσωση μιας άγνωστης πόλης που προς το παρόν πρέπει να περιμένει.

Και ύστερα το σχεδόν άναρθρο déjà vu του ανθρώπου που πια το ξέρει και όμως πια δεν το ξέρει. Όπως αφηρημένα προσπερνώντας μία κακή κρυψώνα, όπου χάσκουν φανερά τα τί-ήταν-που-είχαν-κρυφτεί μέσα της εξαρχής. Τρακ κρακ. Σαν χαρακιά σε ένα μισολερωμένο άσπρο χαρτί, όπως από τις τηλεγραφικές λέξεις του «Into The Strenuous Briefness» του ε.ε. κάμμινγκς, που μεταφράζεται εδώ.

 

μέσα στην επίπονη συντομία

 

μέσα στην επίπονη συντομία

Ζωή:

σε λατέρνες και Απριλίου

σκοτεινιά,φίλοι

 

χιμάω γελώντας.

Μέσα στις τρίχινα λεπτές αποχρώσεις

του κίτρινου ξημερώματος,

μες στο χρωματισμένο από γυναίκες σούρουπο

 

εγώ χαμογελώντας

ολισθαίνω.    Εγώ

μες στη μεγάλη πορφυρή εκκίνηση

κολυμπάω, λέγοντας·

 

(Νομίζεις;)το

εγώ δέχομαι,κόσμε

είναι φτιαγμένο μάλλον

από ρόδα & καλωσήρθες:

 

(από αντίο και,στάχτες)

 

into the strenuous briefness

into the strenuous briefness
Life:
handorgans and April
darkness,friends

i charge laughing.
Into the hair-thin tints
of yellow dawn,
into the women-coloured twilight

i smilingly
glide.    I
into the big vermilion departure
swim,sayingly;

(Do you think?)the
i do,world
is probably made
of roses & hello:

(of solongs and,ashes)

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: