Δημήτρης Γκιούλος – Η μπάντα

Είμαστε μια μπάντα.

Μια ξεκούρδιστη μπάντα φρικιών.

Σακατεμένοι όλοι, από τον ακήρυχτο πόλεμο.

Φοράμε μάσκες γιατί ούτε στον καθρέπτη δεν μπορούμε να κοιταχτούμε πια. Παίζουμε για ένα κοινό κωφάλαλο, τυφλό, που μέχρι το τέλος της συναυλίας θα έχει ποδοπατηθεί αναμεταξύ του, προσπαθώντας να γλιτώσει, να βρει μια έξοδο. Κάθε φορά το ίδιο πράγμα. Στο τέλος της συναυλίας, θάνατος. Και μετά, κινάμε γι’ αλλού.

Ξέρουμε πολλά τραγούδια. Όλα τα τραγούδια. Ας είναι καλά η τεχνολογία. Άπειρα terabytes χωράνε στους υπολογιστές μας, γιατί η μνήμη μας κι αυτή κόντυνε. Της κόψανε τα πόδια και την άφησαν εκεί. Το πρώτο θύμα αυτού το πολέμου. Ο άμαχος πληθυσμός, οι αναμνήσεις μας. Ας είναι καλά η τεχνολογία. Θα τα παίξουμε όλα για σας. Κι ας μην ξέρουμε ποιοι είστε. Κι ας μην μπορούμε να σας αντικρύσουμε. Κι ας μυρίζει θάνατο. Αυτόν που κουβαλάμε, αυτόν που θα σας φέρουμε. Μαζί με τη μουσική μας. Εμείς ήρθαμε για να παίξουμε τη μουσική μας. Γιατί δε ξέρω αν σας το είπα. Είμαστε μια μπάντα.

Μια ξεκούρδιστη μπάντα φρικιών με μνήμη χρυσόψαρου.

Σακατεμένοι όλοι απ’ τον ακήρυχτο πόλεμο.

Κι η ψυχή μας, κλαταρισμένη απ’ το βάρος.

Καλώς ήρθατε.

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: