Γιάννης Ζελιαναίος / Μαγνητοταινία δεύτερη / 5 τραγούδια της Πείρας

Τι δουλειά μπορεί να έχουν μαζί κάτι διαβασμένα πρώην «χουλιγκάνια» από το Τορίνο, ο οκταδάχτυλος Μπόρις Γιέλτσιν, ο δικός μας Χρήστος Αλεξόπουλος, ο Allen Ginsberg παρέα με μια χορωδία στο Texas και οι ιστορικοί Fugs των υπόγειων ποιητών από τη Νέα Υόρκη που έγραψαν την δική τους μουσικοποιητική ιστορία; Όλοι συμμετέχουν στην δεύτερη αυτή μαγνητοταινία που θα προσπαθήσει να παίξει το χαλασμενόφωνο δίπλα απ’ το παράθυρο.

Ο καθείς από τους παραπάνω σε κάποιο δίσκο του μελοποίησε ένα ποίημα του William Blake μέσα από τα «Τραγούδια της Πείρας» που έρχονταν ως συμπλήρωμα κάποιων άλλων τραγουδιών… εκείνων της Αθωότητας. Το κουμπί του play χοροπηδάει ξεχαρβαλωμένο και η μαγνητοταινία ξεκινά.

 

Είναι το 1963 και ο ποιητής Ed Sanders αποφασίζει να ανοίξει ένα βιβλιοπωλείο στη Νέα Υόρκη και δίπλα από το διαμέρισμα του ανήσυχου άλλου ποιητή Tuli Kupferberg. Οι δυο τους αν και δεν ξέρουν να παίζουν κανένα όργανο, αποφασίζουν πως θέλουν να κάνουν τους Fugs, όνομα που δανείζονται από το πρώτο βιβλίο που έβγαλε ο Norman Mailer, με τίτλο «Οι Γυμνοί και οι Νεκροί». Ο Mailer για να μην λογοκριθεί, (βλέπεις είμαστε στο 1948), αντικαθιστά στο μυθιστόρημά του τη λέξη Fuck με το Fug για να πει τις εμπειρίες του απ’ το στρατό. Οι Sanders και Kupferberg παίρνουν το λεκτικό δάνειο, καλούν στην παρέα τον τότε drummer τους και αργότερα υποθετικό κατάσκοπο της CIA, Ken Weaver και το 1965 κυκλοφορούν τον πρώτο τους δίσκο με τον καθάριο τίτλο «The Fugs First Album». Το υπόμνημα γράφει: «αναμφισβήτητα το πρώτο underground συγκρότημα όλων των εποχών». Σ’ εκείνο το άλμπουμ λοιπόν το δεύτερο κομμάτι που έσκαβε τα βινυλιακά αυλάκια ήταν το «Ah! Sunflower, Weary of Time». Το οκτάστιχο ποίημα του William Blake μέσα από τα «Τραγούδια της Πείρας» βάδιζε σε μια folk απαγγελτική τυμπανοκρουσία που με μια εντελώς ερασιτεχνική μουσική αφοσίωση ξημέρωνε τις πρώτες ηλιαχτίδες ενός λουλουδιού που ζωγράφισε κι έγραψε ένας από τους καλύτερους ποιητές των αιώνων. Τα μέλη των Fugs θα συνεχίσουν από εκεί και πέρα να κυκλοφορούν δίσκους, να γράφουν ποιήματα και να εμπλέκονται με την beat κοινότητα, να κάνουν συναυλίες, να συνεργάζονται με εικαστικούς και καρτουνίστες, να είναι όλοι τους ενεργοί ακτιβιστές σε μια Αμερική που έπαιρνε αυτό που της ξέρναγαν τα 50s. Ο Ken Weaver που συνεργάστηκε και με τον σπουδαίο καρτουνίστα Robert Crumb είπε πριν πολλά χρόνια σε μια συνέντευξή του. «Τα 50s δημιούργησαν τους Fugs. Η υποκρισία, η καταθλιπτική περηφάνια, η ψεύτικη δικαιοσύνη, ένα παιχνίδι κυνηγιού που αδικούσε τον κόσμο. Οι πολιτικοί ποτέ δεν κοίταξαν τους ανθρώπους. Όλα αυτά μας συνέτριβαν. Οι επιρροές μας ήταν όλοι αυτοί οι ποιητές που ‘χαμε διαβάσει, το rock n roll που έκλεινε σχεδόν 10 χρόνια όταν ξεκινήσαμε εμείς. Η Αμερική δημιούργησε τους Fugs».

fugs

http://www.youtube.com/watch?v=QbmpLoAmY1U

 

1970 και ο Allen Ginsberg δισκογραφεί τα «Τραγούδια της Αθωότητας και της Πείρας» του William Blake σ’ ένα άλμπουμ που θα κυκλοφορήσει η Verve. Ο Ginsberg πίστευε πως ο Blake είχε γράψει τα συγκεκριμένα ποιήματα για να γίνουν τραγούδια και πως αν «σπούδαζε» τους στίχους και τον ρυθμό τους θα μπορούσε να καταλάβει πως θα τα τραγουδούσε ο ίδιος ο Blake. Το χαλασμενόφωνο δεν θα παίξει κάποιο ποίημα από εκείνη την ηχογράφηση αλλά από μία άλλη και από το 1985. Ο μουσικός παραγωγός Michael Minzer ιδρύει την Paris Records με σκοπό να κυκλοφορεί ηχογραφήσεις ποιημάτων επενδυμένες με μουσική. Στο ρεπερτόριό του τέρατα των γραμμάτων και των στίχων που ξεκινούσαν από την beat σκηνή κι έφταναν μέχρι τον Edgar Allan Poe. Το ντεμπούτο της εταιρείας θα το κάνει ο Ginsberg στο Texas το φθινόπωρο του ’85 μαζί με μια συμφωνική ορχήστρα! Ο Minzer ρίχνει στον ποιητή την ιδέα για έναν δίσκο με μελοποιημένη ποίηση και ο Ginsberg για να τεστάρει το πόσο σοβαρός είναι για την υλοποίησή του απαιτεί μια συμφωνική ορχήστρα των 13 μουσικών. Ο παραγωγός αν και οικονομικά στριμωγμένος του την παραδίδει και το άλμπουμ γίνεται πραγματικότητα παιγμένο ζωντανά κάπου σε μια σκηνή του Dallas. Μέσα από εκείνη την ηχογράφηση ο ποιητής μεταξύ άλλων διαλέγει και λέει το «Nurse’s Song» από τα «Τραγούδια της Πείρας» μαζί με την ποιήτρια Anne Waldman που τον συνοδεύει στα φωνητικά και μάλλον σε μια ανώτερη εκτέλεση από την αρχική ηχογράφηση του ‘70.

Blake_Experience_29 Made up in Texas

http://www.youtube.com/watch?v=eCUJZcBZHw8#t=211

 

«Κάποιος ακόμα σε αγαπάει Μπόρις Γιέλτσιν». Δεν είναι το ο τίτλος κάποιου άγνωστου ρώσικου ποιήματος αλλά η ονομασία μιας μπάντας από το Missouri που επέλεξε τον οκταδάχτυλο πρόεδρο της Ρωσίας για την ονομασία της. Οι Someone still loves you Boris Yeltsin αφού έγιναν γνωστοί στην indie rock κοινότητα με τις lo fi ηχογραφήσεις τους, μετά από 4 «κανονικούς» δίσκους κυκλοφόρησαν μια συλλογή με ακυκλοφόρητα τραγούδια, σπάνιες και «σπιτικές» ηχογραφήσεις, υλικό για τους φανατικούς τους οπαδούς. Ο γράφων δεν είναι ένας από αυτούς αλλά εκείνη η συλλογή του 2011 με τον αρμόζον τίτλο «Tape Club» ξεκινούσε με μια όμορφη μελοποίηση του «The Clod And The Pebble» του William Blake μέσα από την ποιητική συλλογή που συνεχίζουμε να διαβάζουμε και να ακούμε.

someonstill

http://www.youtube.com/watch?v=BXgodi391Ag

 

Κάποτε στους αγαπημένους Common Sense εδώ και πολλά χρόνια ιδρυτής της ανεξάρτητης εγχώριας puzzle music που μεταξύ άλλων πολλών σπουδαίων κυκλοφοριών κυκλοφόρησε ένα από τα καλύτερα άλμπουμ μελοποιημένης ποίησης των τελευταίων χρόνων. Γράφω βέβαια για την «Ύδρα των Πουλιών» του Πουλικάκου με τον Socos. Ο άνθρωπος και μουσικός βέβαια που δεν κρύβεται πίσω από την εταιρεία είναι ο Χρήστος Αλεξόπουλος. Πέρασαν κιόλας 2 χρόνια από τον πολύ καλό προσωπικό του δίσκο με τίτλο «Mean Time» και το τραγούδι υπ’ αριθμόν 3 του άλμπουμ ήταν μια μελοποίηση στο «The Garden of Love» του William Blake. Ο Αλεξόπουλος βάζει τους στίχους κάτω, τις κιθάρες και τα τύμπανα μπροστά και το τραγούδι βαδίζει υπεροπτικά και με σθένος μέσα στα άνθη.

alexopoulos

http://www.youtube.com/watch?v=y7b-RBoY9ow

 

Έπαιξαν πριν κάποια χρόνια ζωντανά μέσα στο Καταραμένο Σύνδρομο και καταριέμαι εκείνη τη βραδιά που δεν ήμουν εκεί. Όπως έγραψε κι ένας φίλος κάποτε, «αν και με την πρώτη ματιά φαίνονται σαν κάτι ξεχασμένα χουλιγκάνια μάλλον πρόκειται για οπαδούς των βιβλίων». Οι Ιταλοί Movie Star Junkies είναι ένα από τα καλύτερα κρυμμένα μυστικά των τελευταίων χρόνων (που λέει και το κλισέ) στην garage rock, blues punk ανεξάρτητη σκηνή. Αφού το ντεμπούτο τους το 2008 πήρε το όνομα του από τον συγγραφέα του Moby Dick, (Melville), σειρά είχε ο William Blake δύο χρόνια μετά με το «A Poison Tree». Το ποίημα που βάφτισε τον δίσκο τραγουδήθηκε από τα «τζάνκια» που κατοικοεδρεύουν στο Τορίνο σε μια διαβολική εκτέλεση που αν δεν διαβάσεις τους στίχους δεν πρόκειται με τίποτα να καταλάβεις πως είναι ποίημα του συγγραφέα των «Γάμων του Ουρανού και της Κολάσεως».

moviestarjunkies

http://www.youtube.com/watch?v=9kYTAKSijpE

 

Χαλασμενόφωνο  / μαγνητοταινία δεύτερη / τέλος. Τα τραγούδια της πείρας του William Blake δημοσιεύτηκαν το 1794 κι αποτελούσαν το συμπλήρωμα των «Τραγουδιών της Αθωότητας». Η σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης άσωτης ψυχής περιδιαβαίνει μέσα στη πραγματικότητα με ότι αυτό συνεπάγεται. Ποιήματα τόσο σύγχρονα που σπουδάζουν συναισθήματα κατάφορα.

Στα ελληνικά κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ερατώ σε μετάφραση Γιώργου Μπλάνα. Αν τα 5 τραγούδια που έπαιξε το χαλασμενόφωνο δίπλα απ’ το παράθυρο ήταν μια αρχή ψάξτε και ακούστε τα δύο concept album που έφτιαξε ο αμερικανός μουσικός παραγωγός David Axelroad και ήταν εμπνευσμένα από τις δύο ποιητικές συλλογές του Blake. Το Songs of innocence κυκλοφόρησε το 1968 ενώ ένα χρόνο μετά βγήκε παγανιά και το Songs of Experience. Άλλωστε αν οι γυναίκες μουσικοί έχουν ένα κόλλημα να μελοποιούν την Emily Dickinson οι άντρες έχουν το αντίστοιχο με τον William Blake άντε και τον Yeats.

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: