Αντώνης Αντωνάκος – Οργασμοί 14-26

14

Δεν μπορεί το κομμένο δέντρο να στηθεί όρθιο ξανά ή όπως λέει ένα γερμανικό ποίημα να επιστρέψει το τραγούδι του ποιητή μέσα στο μελανοδοχείο. Δεν μπορεί ο ήλιος, η θάλασσα, τα ψάρια, οι άνθρωποι, τα σπίτια, τα βουνά, τα ποτάμια, οι έρωτες, να μείνουν ακίνητα μέσα στη γυάλα του σύμπαντος. Το πελώριο χέρι του χρόνου και της φθοράς τα ανακατεύει. Κι ας υπάρχουν άνθρωποι που δε ζουν κι απλώς κρύβονται απ’ το δρολάπι του χάρου και περιμένουν την κακιά στιγμή κι απλώς υπάρχουν, από μέρα σε μέρα. Κι απλώς ταΐζουν τα εντόσθια και τα νεφρά τους. Και παχαίνουν τα μαστάρια τους.

 

15

Η ποίηση δεν μπλέκεται με τους αρχάγγελους της οικοκυρικής τέχνης. Με τους αρχιμανδρίτες της ακαδημίας. Με τους πλουμιστούς εμποροϋπάλληλους της αμφισβήτησης, που φόρεσαν στα γεράματα την τήβεννο. Συνήθως ορμάει ένας Καρυωτάκης και σπάει τις πόρτες και τα μάνταλα. Κρατάει έναν ασημένιο σκελετό, τόσο καλά μαστορεμένο, ώστε η ευλύγιστη ραχοκοκαλιά του και οι αρθρώσεις του βάζουν κάτω όλους τους ψωμωμένους κριτικούς της λογοτεχνίας. Όλους τους διευθυντές εκπαίδευσης και κακοποίησης των παίδων. Όλους τους πιστούς που μασκαρεύονται κατάνυξη. Όλους τους ήρωες που ταΐζουν πίτουρα τον αλλήθωρο πατριωτισμό και τα κυβερνητικά κοκόρια. Και τους αστούς με τα παραδοσιακά τους εδέσματα. Σπλήνες, καρδιές, πνευμόνια πεταμένα στα πεδία των μαχών. Στα ένδοξα σφαγεία όπου αλληλοσφάζονται τα σφαχτά. Στο πυρωμένο χώμα που λιάζονται τα βατράχια και μεγαλουργούν οι σκορπιοί.

 

16

Αυτή η τύφλα των ενστίχτων. Αυτή η μουσταλευριά των ερμηνειών. Αυτό το χαρμάνι μυθοπλασίας και κουτσομπολιού. Αυτά τα παιδιά του σωλήνα. Αυτοί οι επαγγελματίες της ποίησης που κατασκευάζουν το μύθο τους μπροστά σε αλλαντικά και σε τραπεζώματα. Μπροστά στις δύστυχες κουλτουριάρες Μούσες. Αυτή η ποίηση της βαρεμάρας δεν έχει να πάει πουθενά.

 

17

Σκληρός και ωμός. Δύο σε ένα. Μια μηχανή που παράγει ξόανα από αγιασμένο ξύλο. Από λέξεις που χρησιμοποιεί ο ορειβάτης και ο επιστήμονας. Και ο τραβεστί που διασκεδάζει το νοικοκύρη. Και ο σατανάς που φαντασιώνεται τρύγο με αρχαγγέλους. Κι ο μασκαράς που θρηνεί μέσα στο οπλοστάσιο των προσωπείων. Σκληρός και ωμός. Ένα άκακο αρνί ντυμένο λύκος. Ντυμένο αεροπειρατής μέσα σε μαντριά τουριστών. Ντυμένο πορνογράφος μέσα στην προσευχή του μικροαστού. Ντυμένο τράγος μέσα στα καρναβάλια της ορθοδοξίας. Μέσα στα παραφερνάλεια της φτώχιας ενός κόσμου που αγοράζει την καύλα με λεφτά και ξεριζώνει τα μάτια των παιδιών για να τα φυτέψει στις κόγχες των γέρων.

 

18

 Η ποίηση μπορεί να σώσει ζωές. Μπορεί να απορυθμίσει τις αισθήσεις. Δεν τετραγωνίζεται. Διαθέτει μια σφοδρή γεωμετρία εκεί που οι λέξεις καμπυλώνουν το νόημα και η ειρωνεία αφιερώνει ολοκληρωτικά το είναι της στο δήμιο της ερμηνείας. Στον παπά και στον χωροφύλακα της λογοτεχνίας. Στους καρναβαλιστές της. Τώρα θα γράψω ένα διαβολικό ποίημα. Θα συράψω αθυρόστομες φτερούγες πάνω στο κορμί ενός περιπτερά. Θα του βάλω φτερά και λοφίο.

 

19

Υπάρχουν άραγε νοητικές εικόνες; Υπάρχουν φαρμακεία στον κάτω κόσμο; Για ποιους είναι ο παράδεισος αμνέ του θεού; Γιατί υπάρχει το οχτάωρο, οι συνταξιούχοι, τα πάρκα, γιατί η πουτανιά έχει εμπορική αξία και οι κατηχητές διπλαρώνουν δροσερές ψυχούλες; Γιατί οι εργάτες με προσήλωση κατασκευάζουν οβίδες και γιατί οι νεαρές κοπελίτσες χάνουν τις αισθήσεις τους μπροστά στον ορθωμένο φαλλό; Σπουδαία ποιητικά ερωτήματα. Αισίως αναπάντητα.

 

20

Είμαστε ποιητές απ’ τη στιγμή που θα βγάλουμε τη ζωή απ’ το λάκκο. Που θα δείξουμε με το δάχτυλο τους κακούς. Είμαστε οι καντηλανάφτες του συναισθήματος και οι ανάφτρες κάθε σκοτεινιάς που ροδίζει ασάλευτη στο βάραθρό της. Είμαστε οι προπαγανδιστές της χαράς που φέρνει υγεία και κοψίδια λυγερού μέλλοντος.

 

21

Αυλές, αυλικούς και αυλάρχες τους έχουμε στο ποιητικό μας ψυγείο. Στην κατάψυξη.

 

22

Πιστεύω στο ρεαλισμό. Βεβαίως ρεαλισμός στην ποίηση σημαίνει διακωμώδηση του ρεαλισμού. Τα ιερά και τα όσια μας περιμένουν για να τα κατουρήσουμε. Να, πως, η διακωμώδηση της ποίησης από την ποίηση είναι ένα καταφύγιο για όσους από μας δεν έχουν πατρίδα, σημαία, εθνική νοημοσύνη και λόγια συρσίματα. Για όσους από μας δείχνουμε στους ποιητές-προγόνους μας έναν παγερό σεβασμό αλλά και έναν καρναβαλικό ενθουσιασμό για το μακρινό ουτοπιστικό πρότυπο που μας προίκισαν. 

 

23

Η τεχνική μου είναι η Τεχνική του Τσίρκου.  Χωρίς περιττά στολίδια, εκζήτηση και λοιπά, αλλά με όλες εκείνες τις τεχνικές που χρειάζεται για να στηθεί ένα θέαμα του είδους. Διότι περί θεάματος πρόκειται κι όχι περί στοχασμού. Όλες οι φιλοσοφίες γίνονται περίτεχνες για να μην απαντήσουν στα ερωτήματα που θέτει η ποίηση. Η ποίηση είναι πάντα στο προσκήνιο. Η ποίηση είναι λαϊκή τέχνη υψηλής στάθμης. Αυτή μιλάει για τη γέννηση, τα γηρατειά, το θάνατο, το σεξ, τη λαγνεία, το φόβο, τη συστολή, τις αρρώστιες. Αυτή επιτίθεται λυσσασμένα στη μοναρχική και πυργοειδή ιεραρχία, μιας εξουσίας ευθυγραμμισμένης με το στενό λόγιο οικονομισμό. Το συμφέρον και την παπαδίστικη ιδιοτροπία. Τις απαγορεύσεις και τις γελοίες τελετές. Τους ψυχαναγκασμούς και την ομαδική μαλακία.      

  

24

Η Ανθρωπική αρχή είναι μια φόλα. Η ύπαρξή μας δεν έχει κανένα νόημα. Καθήκον του ποιητή είναι να την εφοδιάσει με νόημα χρησιμοποιώντας μια τέχνη που δεν έχει νόημα. Απ’ τον προ-νεωτερικό μηδενισμό της αποτυχίας κατανόησης του κόσμου φτάσαμε εσχάτως στο μετα-νεωτερικό μηδενισμό της πλήρους κατανόησης. Κανένας μεγάλος αφηγητής και κανένας φωτισμένος δεσπότης. Η ανθρώπινη λογική εγκαταλείπει σταδιακά τη μυθολογία και τα παραμύθια. Ρέπει προς την ευχαρίστηση και την ικανοποίηση. Το νοητό αποσπάστηκε απ’ το νόημα. Απογαλακτίστηκε από αφηγηματικές δομές Βιβλικού τύπου κι έπεσε στην αγκαλιά μιας πορνοστάρ. Της παναγίας των ηδονών, που πουλιέται κι αγοράζεται βεβαίως, μέσα στο εμπορικό κύκλωμα, απ’ τους νέο-παπάδες φεντεραλιστές των αγορών. Την αμόλυντη παρθένο που δεν διέθετε καν γεννητικά όργανα αλλά έτηκε, ήρθε να αντικαταστήσει το αιώνιο θηλυκό που είναι ολόκληρο ένα γεννητικό όργανο, το οποίο όμως δεν τήκει. Απλώς αναπαράγει την ηδονή μέσα στο χωροχρόνο έλλειψης του νοήματος. Απ’ την ακραία συντήρηση των ορμών οι φυσικές επιστήμες μας πέταξαν στο βάραθρο του άγχους της συνεχούς ευχαρίστησης. Μας πέταξαν στην ανάγκη της ποίησης για να μετριάσουμε τα βάρη. Να αντέξουμε το καινούργιο που καταπίνει το παλιό. Να μπορούμε να χαρούμε τη λιακάδα ως πρωτόπλαστοι ξανά. Να βγάλουμε τη γύμνια μας απ’ τη ζελατίνα. 

 

25

Όπως η ανορθολογικότητα της θρησκευτικής πίστης δεν εμποδίζει την άνθησή της έτσι και η ορθολογικότητα της επιστημονικής πίστης δεν εμποδίζει το μαρασμό της. Ο σύγχρονος ποιητής προσεύχεται στον αξονικό τομογράφο. Όχι από λόξα ή έπαρση αλλά για να τιμήσει το δημιουργό του. Τον άνθρωπο που σώζει τον άνθρωπο και του προσφέρει λίγη ακόμη ζωή, ανεπανάληπτη και μοναδική. Ο σύγχρονος ποιητής αν δεν είναι επαναστάτης είναι κούφιος και νερόβραστος. Όλο πόζα συνεντεύξεις και φωτογραφίες με τα καλαμπαλίκια του.

 

26

Οι άξονες της ζωής και της ποίησης είναι οι διαφορές. Χωρίς διαφορές και διασπάσεις δεν υπάρχει ζωή. Δεν υπάρχει επιθυμία για ζωή άρα και επιθυμία για εξύμνηση της ζωής. Για ένα παράλληλο σύμπαν αντιθέσεων που το κλώθει η γλώσσα. Όχι διαχείριση φθοράς με δεξιοτεχνία περίτεχνη αλλά αποδοχή της με Ρωμαϊκά όργια την αυγούλα. Πρωινό ξύπνημα στους Εγκρεμνούς και βουτιά για να ξυπνήσεις το Σύμπαν. Εσύ και το παν για ζευγάρωμα. Αφού, Εν τω παν. Το πάνω και το κάτω. Στην αγκαλιά της βαρύτητας. Στην αγκαλιά της μανίας μας να κατευνάσουμε τους Δαίμονες με το Λόγο. Τις βιοχημικές μας αντιδράσεις τ’ ανάσκελα.   

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: