Γιάννης Ρίτσος – Δύο ποιήματα σε αγγλική μετάφραση

[Μεταφράζει ο Μανώλης Αλυγιζάκης]

Ίσως η ποίηση

 

Πάνω σ’ αυτό τό κενό πώς επιπλέουν δυό καρέκλες—

πάνω στή μιά ένα σφυρί, στήν άλλη ένα ρόδο.

Έρχεται η όμορφη γυναίκα γυμνή, φοράει μονάχα

μιά μαύρη κάλτσα, μακριά. Τής ζητώ μιάν εξήγηση. Εκείνη

κοιτάει αλλού, χαμογελάει, ταϊζει τό σκυλί της

μέ μικροσκοπικά τετράγωνα κομμάτια σοκολάτα. Τό ασημόχαρτο

κρέμεται σάν καθρέφτης στόν ήσυχο αέρα, καθρεφτίζοντας

ωραία παραμορφωμένο, νεανικό, τό πρόσωπό μου.

 

                                                                   ~Αθήνα, 19-1-79

 

 

Perhaps Poetry

How two chairs float on this void;

on one of them a hammer, on the other a rose.

The beautiful naked woman comes; she wears only

long black nylons. I ask for an explanation. She

stares the other way; she smiles; she feeds her dog

with miniscule square pieces of chocolate. The silver wrapper

hangs like a mirror in the faint breeze, reflecting

my deformed, though youngish, face.

 

                                                                   ~Athens, 19-1-79

Θάνατοι

 

Πέθαναν κι αυτοί τό ίδιο φυσικά κι απροσδόκητα. Κι είχαν αφήσει

κάτι μικρά σακούλια μέ μπαγιάτικα όσπρια καί κάτι άλλα

μέ μολυβένιους βώλους ή σπόρους φυτών καί λουλουδιών. Κανένας

δέν τ’ άνοιξε έκτοτε. Κανένας δέν έμαθε τί σκέφτονταν

γιά τή διάρκεια γενικώς ή τήν προσωπική τους διάρκεια. Εμένα

—είπε η Μαρία—μού κάνει εντύπωση πού τό κάθε σακούλι

είναι δεμένο μέ σπάγκο σέ άλλο χρώμα,—λεμονί, μενεξεδένιο,

λαδί, ασημί. Κόκκινο δέν υπάρχει. Έτσι είπε η Μαρία

καί μονομιάς κοκκίνησε ανεξήγητα τό πρόσωπό της. Εμείς

γείραμε τό κεφάλι, σάν θλιμμένοι, συμφωνήσαμε. Αργότερα

ξεθώριασαν κι οι σπάγκοι—δέ φαινότανε πιά πού τό κόκκινο λείπει.

 

                                                                                 ~Αθήνα, 28-1-80

 

Deaths

 

They also died naturally and unexpectedly. And they had left

some little bags with stale legumes and some others

with lead balls or with seeds of flowers and vegetables.

No one has opened them since. No one learned what they thought

about the duration in general or their personal duration.

To me – said Maria – it’s impressive that each little bag

is tied with a string of different color – yellow, purple,

olive green, silver. There is no red. Maria said this

and all of a sudden her face quite inexplicably turned red. We

bowed our heads as though being sorrowful; we agreed. Later on

the strings discolored – it wouldn’t show that the red was missing.

 

                                                                             ~Athens, 28-1-80

http://authormanolis.wordpress.com/

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: