Άννα Νιαράκη – Μέλλον άλλο

Κάθε πράξη δημιουργίας είναι πρώτα μια πράξη καταστροφής.

Πάμπλο Πικάσο, 1881-1973

Για να συνεχίσεις μια παράδοση, πρέπει κάτι να σου παραδοθεί και κάτι να παραδώσεις. Σαν σε μια σκυταλοδρομία που εκτείνεται στο χρόνο, το έργο αλλάζει χέρια, το σύνολο έργο, το Έργο Τέχνης, περνά από πομπό σε πομπό, μεταπλάθεται, ανανεώνεται και παραδίδεται στους δέκτες.

 Στην Ελλάδα μοιάζουμε καθηλωμένοι εδώ και επικινδύνως πολλά χρόνια στα ίδια, όχι γιατί κανείς δεν θέλει να παραλάβει ή να παραδωσει μα γιατί υπάρχει μία άρνηση να πάει κάποιος μακρύτερα. Οι προηγούμενοι αρνούνται να υποχωρήσουν, παραδίδουν την σκυτάλη μόνο σε κλώνους, σε τέκνα καθ΄ εικόνα και ομοίωση που θα εξασφαλίσουν στο έργο τους μια συνέχεια, μα και οι επόμενοι, αρνούμενοι να πάρουν δημιουργικά ρίσκα, αρέσκονται στο να βαδίζουν στα χνάρια των ποιητικών γονιών τους, μέσα στο προστατευτικό συγγενολόι.

Μετατίθεται διαρκώς το παρόν στο παρελθόν, αφήνεται στα χέρια και στον απόηχο της προηγούμενης γενιάς της οποίας ο επιθανάτιος ρόγχος επιβάλλει την ρυθμική αγωγή και το πλαίσιο του σήμερα.

Φαίνεται να πηγαίνουμε μπροστά με την όπισθεν. Με τυπολατρείες, πολυτονικό, νεκρολαγνείες. Με ξενομανία. Με επίπλαστες λογιότητες. Γεμάτοι σοβαροφανή κείμενα που ακολουθούν τον κανόνα. Κάποιον κανόνα. Συνήθως αυτόν που μας δικαιώνει και μας επιτρέπει να επικυρώνουμε αυθεντία και ποιητικό βίο. Βρίσκουμε την επαρχία εξωτική, την επιβραβεύουμε εκ του ασφαλούς τυλιγμένοι στον μικροαστισμό μας. Προωθούμε το ακίνδυνο, το οικεία παροπλισμένο, αυτό που συντηρεί τον ύπνο του δικαίου.

Ξέρει η διανόηση, οχυρώνεται πίσω από την εξουσία και ζητά τα δεδουλευμένα. Μπράβο Τζακ, καλό σκυλί, πάρε την κροκέτα σου. Άσε το μέλλον να σέρνεται, να σκάει χιλιάρικα και να γλύφει κοκαλάκια όταν δεν μπορεί να βρει κάπου τους αστραγάλους σου να τους λατρέψει. Αυτό το μέλλον που στριμώχνεται χωρίς αιδώ για να πάρει τη θέση, να χριστεί ο επόμενος, να υπάρξει μέσα στους σοβαρούς θεσμούς και την κρατική αίγλη.

Μα στα αλήθεια άλλο μέλλον δεν υπάρχει; Άλλο από αυτό που ευαγγελίζεται ρήξη με το κατεστημένο ονειρευόμενο κρυφίως κρατικοδίαιτους θώκους. Από αυτό που βαφτίζει τη νεοσαχλαμάρα πρόοδο, που πορεύεται αναλφάβητο και πλαγιοκοπημένο από τον ορυμαγδό των αχώνευτων πληροφοριών και της ταχύτητας του διαδικτύου;

Μέλλον καθαρό από προφήτες κι αδικημένους νεομάρτυρες.

Σαν ανεμόσκαλα που χάσκει μπρος στην άβυσσο, σαν ένα άνοιγμα του τοίχου προς το άπειρο, ο ορίζοντας υπήρξε πάντα η αφορμή για την ξεθεμελίωση του εφήμερου. Η ποίηση, ικανότατο εργαλείο αποδόμησης της γραμμικότητας του χρόνου είναι βόμβα στα θεμέλια των κανόνων, ασφυκτιά σε κάθε ορισμό επιβεβαιώνοντας την ουσιώδη ιδιότητά της. Μόνο αποφατικά δύναται κανείς να προσεγγίσει την καρδιά του νοήματος απαλλάσσοντας κάθε φορά το αέρινο σώμα της από τα κανονιστικά βαρύδια που επιτηδευμένα κάποιοι προσπαθούν να της ράψουν στο στρίφωμα.

Δεν πάσχουμε από τεχνική, δεν πάσχουμε από συσσωρευμένη γνώση, από όραμα πάσχουμε.

Από βίωμα, όχι από βιογραφικό. Από πράξη, όχι από θεωρία.

Από αλήθεια.

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: