Μαρία Κουλούρη – Μουσείο Άδειο

KoulouriMaria

Ηττηθήκαμε, όπως πάντα                                                        

Απόγευμα

 Ώρα αποχώρησης

Το φως δεν κάνει αστεία

 Δεν απειλεί

 Φεύγει

Σηκώσαμε τα βήματα αργά

Άλλοι πέταξαν χαλίκια

Άλλοι κόκκους ψωμιού

 Όλοι ήλπιζαν μιαν επιστροφή

Μόνον εγώ

 Γέρος

Φροντίδα καμιά για τα σημάδια

Τί να τα κάνω άλλωστε

Σάμπως αυτά με πάνε

 Οι δρόμοι έχουν μνήμη

Με θέλγουν όταν θέλουν

Ποιος είμαι εγώ που δεν θα τους πατήσω

 Άφησα δυο ρώγες

Εγώ

Σταφύλι ή κορμί

Τί σημασία έχει

 Άλλον τώρα μεθούνε

Άφησα μια χώρα

Εγώ

Ξανά

Πάλι

 

 

Όνομα του πατρός

Μυρίζουν τα μάτια του

Χώμα

Nέος ακόμη

Αθλητική φοράει φανέλα

Σκεπασμένος με σεντόνι

Γαλάζιος ο θάλαμος

Θα ζήσει, είπαν

Αυτός δεν το γνωρίζει

Διαπραγματεύεται

Μια καλύτερη θέση

Συνήθεια

Δική του όχι

Όλοι κάποτε μια πιο βολική στάση ζητήσαμε

Στης μάνας μας τα έντερα

Στου πατέρα μας την τσέπη

Θέλει και αυτός

-πώς όχι-

Κάπου να βολέψει την πληγή του

Τα ράμματα έδεσαν καλά

Ζήτημα χρόνου, λένε

Επιστροφή

Στο σπίτι

 

 

Σπίτια 

Είναι γεγονός

Οι τοίχοι  έπεσαν

Σπίτια  δεν τα λες πια

Πέτρες στοιβαγμένες

Συμπλέγματα

Αλήθειες

Ύπνοι

Κάποιος να καθαρίσει τους δρόμους

Κάποιος που άντεξε

Αυτός που κουβάλησε τόνους επιθυμίας

Στις πλάτες μιας όμορφης Κυριακής

Κάποτε μετρήσαμε το χρόνο με χαμόγελα

Τώρα σκυμμένοι ζητάμε λεπτά πάνω στο χώμα

Η σκιά του ήλιου πάντα πρόθυμη να δείξει άλλη

    μια τελειωμένη ιστορία

Και το ρολόι παραμένει παλιό

Ο μόνος τρόπος για την ύπαρξη

Ένα κλαδί καρφωμένο στο χώμα

Ρουφά φώς

Οι πέτρες ακόμα εκεί

Μπορεί και να ανθίσουν στην επόμενη βροχή

Μπορεί και όχι

Μάλλον όχι

 

 

Από την ποιητική συλλογή Μουσείο Άδειο, Εκδόσεις Μελάνι, 2013

adeiomouseio

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: