Φώτης Δημητρακάκης – Τέσσερα Ποιήματα

Πριν το έρεβος

Τον είδα χτες ξανά.

Η οπτασία που στοίχειωνε τον παιδικό μου ύπνο.

Σαν ήρωας του Άντερσεν

μ’ επισκεπτόταν

θέλοντας ν’ αρπάξει πρόσωπα αγαπημένα.

Στεκόταν ακίνητος στη μισοσκότεινη πόρτα του δωματίου.

Ποτέ δε σίμωνε περισσότερο.

Ποτέ δε με άγγιξε.

Ούτε μίλησε.

Κοίταζα κλεφτά τη δυσοίωνη παρουσία του

καμωνόμουν ότι κοιμάμαι.

Μ’ επισκεπτόταν συχνά

εκεί

στο κατώφλι

φωτός και σκότους

ζωής και αινίγματος.

Ολάκερη η ζωή μου

κύλησε λαθραία

θαρρώ

κρυφοκοιτώντας

θρηνώντας για συμφορές

που δεν ήρθαν.

 

 

Εικόνες

Μέσα στο μυαλό μου

άστρα γεννιούνται και πεθαίνουν

ηφαίστεια ξετρυπώνουν σα φίδια

καραβάνια τυλίγονται στην άμμο

ξαναζώ τον κατακλυσμό

κατατροπώνω τον Ξέρξη

αιχμάλωτος μεταφέρομαι στη Βαβυλώνα

ερωτεύομαι

πρωταγωνιστώ

σε ζωές αμέτρητες

σαν σε ταινία

σα να ζω.

 

 

Έκθετος

Σαν τον Διογένη

βγήκα με το φανάρι

μεσάνυχτα

σπαράζοντας

απλώνοντας σα βρέφος τα χέρια

εκλιπαρώντας συμπόνια απ’ τους υπνοβάτες

μιαν αγκαλιά απ’ τις γυναίκες του δρόμου

συχνά εισπράττοντας σιωπή και χλεύη

Κανένα δεν κακίζω

ζητούσα εκείνο που εγώ αδυνατούσα:

να μ’ αγαπήσω.

 

 

Το τέλος

Μας έλαχε να ζήσουμε τα Έσχατα

το θάνατο του Πολιτισμού

τα θρυμματισμένα είδωλα

τη Χιροσίμα

την πανούκλα

τη λήθη

Οι ναοί άδειασαν

οι βωμοί σώπασαν

το ιερατείο λιποψύχησε

…τι θ’ απογίνουμε τώρα δίχως χρησμούς;

Τρικλίζουμε ζαλισμένοι

ανάμεσα σε σπασμένες πέτρες και αγάλματα

κι οι ποιητές

σαν τους προφήτες

φωνή βοώντος εν τη ερήμω.

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: