Γιώργος Βλάχος – Δεν έχω visa για την ελευθερία

giorgosvlachos

Το άθεο φως της ιστορίας ,εγώ ,

το παιδί του Βελζεβούλ ,

όπως θα πουν

οι μύστες της κατεψυγμένης κουλτούρας ,

οι αόμματοι θεωρητικοί

του αιώνιου μπάχαλου ,

οι πρωταγωνιστές του σκοταδισμού

και της σήψης , οι ερωτευμένοι της εξουσίας ,

και κριτές της αχαπάκωτης ποίησης ,

θα με δουν στο διαδίκτυο με άθεους στίχους .

Στον υπολογιστή του μέλλοντος

θα ‘ μαι παρών .

Π.χ. η ιστορία θα γράψει

πως τα διαδίκτυα τα παίζω κομπολόι

– του πληθωρισμού τον καλπασμό

να ρίχνω στο μηδέν ,

τα επιτόκια στο -0% –

και τον ήλιο κονσέρβα τραγουδάω ,

το παιδί εγώ του Σατανά

πως είδα το Χριστό με καπιταλιστικό χιτώνα

σε αρωμάτικ σέντερ της οδού Ερμού ,

να μελετά τη Εφημερίδα της Κυβερνήσεως

των λαών σε Φλου Καφέ ,

να ραντίζει το άπλυτο πριν και το ασιδέρωτο μετά ,

να γευματίζει με 300 ομοιδεάτες του

να συνουσιάζεται με δεκάδες Μαρίες και ΄Αννες

σε ιμπεριαλιστικά κρεβάτια ,

να λιάζει τα σκέλια του στη παραλία της ιστορίας ,

να εκσπερματώνει αναιδώς

από τη βίλα των θαυμάτων

πάνω σε πλανόδια άστρα ,

σε παιδιά με τρύπια στομάχια ,

σε στόματα σφραγισμένα στον ήλιο ,

στ’ άπλυτα φεγγάρια που τραγουδάνε

με αρουραίους στη Βαγδάτη .

…και αναιδώς να εκσπερματώνει ο Κύριος .

Εγώ , το άθεο φως της ιστορίας , τα βλέπω ,

Ο Θεός δεν τα βλέπει ;

———————————————————–

 
  ΄Οταν τρέχει το φεγγάρι ,
βρέχω τραγούδια
για ρώσικα αστέρια ,
για εμιγκρέδες ,
για όνειρα
που χάσανε το δρόμο ,
για θρησκευτικά απόβλητα
και πολυεθνικές ροχάλες .

Ιούνιος 2000
—————————————————————————
[ Ιδιοκτήτες κελιών ]
 
Αρυτίδωτα σονέτα απαγγέλουν
οι νεράιδες
μέσα σε δάση κελιών
και βάλτο ελπίδων .
 
Και , πριν την απαγγελία ,
νερό πίνουν
απ ‘ την πηγή
του φεγγαρόστομου σωτήρα ποιητή .
Και αχαλίνωτη επανάσταση στίχων
ξεσπάει .
 
Που να είναι τώρα ο θεόθεν αριστοκράτης
Καρούζος ;
Ποιος να διαβάζει , άραγε , τη Διαθήκη
σου , Μιχάλη ;
 
Ηθοποιοί κατοικούν στη λεωφόρο θεάτρου ,
οι ποιητές άστεγοι μύστες
και οι ζωγράφοι ουράνια τόξα
για κατοικία τους έχουν .
 
Ποιος πέρασε από την κόλαση
και δεν την είδε ;
Περνάω μέσα από τα τάρταρα
της ιδιοκτησίας με το ποδηλατό μου .
Δαγκώνω του χρόνου την ελπίδα .
Μιλάω με πληγωμένες θάλασσες .
Μιλάω με την αρμύρα
ενός ξεβράκωτου πλανήτη .
Φιλάω βυθούς με κοράλια
και σπάνια όστρακα .
Φιλάω λεπρούς ήλιους
και φθισική ορφάνια .
 
Αφρική , μπαίνω στο σώμα σου
Ινδία , σ ‘ αγκαλιάζω
USSR , δίνομαι στα παιδιά σου
Την αστερόεσσα προσπερνάω .
 
Και να ‘ σου τα μπάσταρδα πνεύματα ,
οι επαίτες ενοικίων
– ιδιοκτήτες κελιών –
τα κουτσαβάκια για φτύσιμο ,
οι τσαμπουκάδες της εκμετάλευσης
σηκώνουν κεφάλι .
 
Και να ‘ σου οι στίχοι μου
τους κόβουν τ ‘ αρχίδια .

Από την ποιητική συλλογή Δεν έχω visa για την ελευθερία
http://estrechogv.blogspot.fr/
Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: