Βασίλης Καλογήρου – Τέσσερα ποιήματα

Ανακάλυψα τη λαμπρή

στις ημέρες που αντέχουν

τον πόνο μου

 

είναι νεύρα κι ανάγκη

για ότι φτιάχτηκε

η φορά του κόσμου

να συντρίψει

 

βροχή που πεθαίνει

πάνω στο σώμα

μόνιμα νερό

εσωτερικά

κι αλλού

γρανάζια

σταματάνε

φυσικά

χαμός

από λανθάνοντα

κέφια

 

———————–

 

Καθώς μιλώ

για το ηδονικό

του σώματος

που εξουσιάζει

τα μυαλά

και τις ντροπές

με κυριεύει φθόνος

που δεν μπορώ

να υπάρχω

δικός του

χωρίς ενέργεια

παρά να κάθομαι

ελεύθερος

περιμένοντας

κάποια ιδέα ή λόγο

για να γλείψω

έναν αστράγαλο

ή μιαν ουλή

κάπως μακριά

απ’ τον δικό μου

χρόνο

 

—————————

 

Όλο το πρωί

καθώς ακουμπούσα

σε πόδια

που φέρνανε τον ήλιο

ο θεός αποστρεφότανε

τις βαριές λέξεις και την επανάληψη

αλλά ξημέρωνε συνέχεια

κι εξακολουθητικά

οι μύγες κολλούσανε

στις καυτές λάμπες

χωρίς καμιά διαφορά

με ‘ χθές

που καλούπωνε η νύχτα

τις σχέσεις και τους λόγους

να μένει – εδώ κι εκεί-

μια φαντασία ικανή

να βράσει αυγά και μακαρόνια

ν’ ανασαλέψει σώματα

να χωθεί στο στομάχι

του θανάτου

 

……………………

 

Ως τη στιγμή που ορίστηκε

από κάποια διορία

– να μη μπορώ να θυμηθώ

τι έπρεπε να γίνει

(μέσα στα χάη πετιούνται

λέξεις, σα να μπλοφάρουν

κάποιους στοχασμούς,

κάποια φλερτ που αγαπούν

τις ζεστές ημέρες)-

απέτυχα να μοιάσω

σε όσα γίνονται τυχαία

 

 

σαν μάτια που ξεχνιούνται

και πέφτουν σ’ άλλα σώματα

και βρίσκουνε αυτά

τα σώματα τα ξένα

μια ευκαιρία ν’ αρχίσουν

την ιστορία τους

να βγάλουν άλλα μάτια

στην κορφή

να μου τελειώνει ο χρόνος

των παραλογών και της ευθύνης

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: