Αλέξης Αντωνόπουλος – Σκοτάδι

Δύο λόγια για το βιβλίο:

“Όλοι θέλουμε να ξυπνήσουμε
αλλά κανείς δεν ανοίγει πρώτος
τα μάτια”
Το “Σκοτάδι” είναι η ιστορία ενός αφηγητή ο οποίος έρχεται αντιμέτωπος με το πιο ένοχο μυστικό του κι επιλέγει να γίνει κάποιος άλλος. Εναλλάσσοντας μεταξύ πρόζας, ποίησης κι αφορισμών, ακολουθούμε τη φωνή του και την πορεία της μεταμόρφωσης του μέσα από αληθινά γεγονότα και ψευδαισθήσεις, ενώ προσπαθούμε να κατανοήσουμε ποιος (ή τι) πραγματικά είναι.

Και με την ευκαιρία να σε ευχαριστήσω πολύ για την πολύτιμη βοήθεια και στήριξή σου στην δύσκολη προσπάθεια που κάνουμε.

Με εκτίμηση και πολύ αγάπη

Θωμάς Παπαστεργίου
Θεσσαλονίκη 17 Σεπτεμβρίου 2013-09-17

 

αλεξης αντωνόπουλος

 

XXXVI

Αναπαράγω το Σύμπαν στα γραπτά μου.

Τον Θεό ολόκληρο.

Γι’ αυτό σιχαίνομαι τις δημιουργίες μου.

Μα γι’ αυτό δημιουργώ.

 

[…]

 

LIII

 

Βράδυ στην Πέτρινη Πόλη.

Η ξεναγός μου με οδηγεί μέσα από σοκάκια ακόμα βρεγμένα απ’ τη βροχή.

Περνάμε εστιατόρια με εύθυμες μελωδίες κιθάρας και ζεστό κρασί

ώστε να φτάσουμε κάθε φορά και σ’ ένα διαφορετικό μνημείο:

Αντιαισθητικά ερείπια που δε μου λένε απολύτως τίποτα.

Δεν μπορώ να διαβάσω τη γλώσσα των επιγραφών τους,

δεν μπορώ να φανταστώ τι αναπαριστούσαν αρχικά,

δε με πολυενδιαφέρει κιόλας.

Το περήφανο χαμόγελο της ξεναγού με ειδοποιεί πως αυτή ήταν η τελευταία στάση.

Τώρα πηγαίνουμε σπίτι της.

Παίρνουμε ένα μονοπάτι, το πιο σύντομο λέει.

Σε κάθε της βήμα προσπαθεί να με πείσει να δω την ομορφιά εκεί που εκείνη την είδε.

Δε θέλω να τη στεναχωρώ, δε θέλω και να της πω ψέματα.

Νερό τρέχει. Κάπου.

Την παρακαλάω να μ’ ακολουθήσει. Προχωράμε.

Ούτε μια λάμπα στον έρημο δρόμο. Προχωράμε.

Το σκοτάδι το φανερώνει.

Ένα σιντριβάνι.

Μια επίπεδη πλάκα τεσσάρων περίπου μέτρων ορθωμένη,

με το νερό να κυλάει γλυκά πάνω της.

Εγώ, εκείνη, και το απαλό κελάηδισμα της κατασκευής.

«Τι είναι;»

«Ένα πράγμα που έφτιαξαν φέτος. Είναι περίεργο,

δεν μπορώ να το κατηγοριοποιήσω».

Ενώ το βλέμμα μου ταξιδεύει στις διαδρομές της πέτρας,

προσέχω πως μια ρωγμή δεν είναι ρωγμή αλλά σκαλισμένη λέξη.

«Κάτι γράφει».

«Ναι… Κάτι γράφει. Δε θυμάμαι τι. Και δεν έχει φως για να δω».

Πλησιάζω τη λέξη. Την αγγίζω.

Ακολουθώ τη δική της διαδρομή.

Το νερό με βοηθάει να την αισθανθώ καλύτερα.

Μένω στο τελευταίο γράμμα. Λέξη, νερό, και το χέρι μου.

«Τι; Κατάλαβες τι γράφει;»

«Ναι. “Αλήθεια”. Γράφει “Αλήθεια”».

 

Από την ποιητική συλλογή Σκοτάδι, Εκδόσεις Ars Poetica, 2013

 

skotadi ejvfyllo

 

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: