Νίκος Σταμπάκης – Δύο ποιήματα

σταμπάκης

Για βάστα

                 εδώ το ’χα

                                 πού πήγε

                                                 Τρούφες βραδειών κινήσεων

                                                                             Διάλυσις

                                                                       ό,τι προλάβεις

                                                                                               Πινακίς

                                                                         ειδοποιούσα «Προσοχή

                                                                         Ολισθηρά γραφή»

Στέγη που ξέβρασε κλαδιά των ενυπνίων

                καλύφθηκε με πάχνη πνοής

                                    που στραγγαλίζει

                το ιερόν αυλάκι κλάσματος

                                    δόνησης του κορμού

                                                  δίχως κεφάλι

 

 

Πού πήγε

              Σ’ αυτήν τη σήραγγα κουπιών που μορφώνουν

                                                                    ακίνητο παλμό

βλέπω μονάχα τη διάφανη πομπή

              από φλοιούς ματιών

                      στραμμένους προς το κέντρο

                                                          κούφιας λάμψης

              Κάθε άρθρωση του σώματος καταγγέλλει μιαν άλλην

              αλλ’ η καθεμιά φωνή είν’ ένα μούδιασμα

                       ή μάλλον η ροή του

                       σε παροδικές εφορμήσεις

                       που αφήνουν τα νεκρά βελόνια

                                                                         επισκεπτήρια

                                                                                στο δέρμα

                                            Η φωνή που αγνοεί τη χροιά της

                       όπου αρθρώνονται άγραφες πτυχές

                       ωσάν καθρέφτης που

                                                         Βρυκολακιάζει

 

 

Σαν πού να πήγε

                           Τα πώματα ονομάτων

                                              ξανθίζουν

                                              σε τούφες

                                                      Σαν μ’ ένα σάλτο

            η φωνή ακονίζει το σμάλτο της

            οκνό σαν σπινθήρας

                                  που νέμεται ιστό

                                                 βαλτώδη

                                                 βρυχηθμού

                                                 να προφέρει μόνο

                                                 άπειρη

                                                            παρειά

                                                 σκαλισμάτων

 

 

Κι όμως θα ’λεγα ότι

                                μόλις προ ολίγου

                                                              ήταν εδώ

                                Η υδρωπικία της όρασης

                                σωρεύει όγκους λευκής κρέμας

                                γύρω απ’ ακάθαρτο χωνί

                                όπου η θέα προσκρούει

                                στα κουδούνια της σκουριάς

                                με ρόπτρο φλόγα

                                                           μαδημένη

                                                            έως μυέλου

 

 

Θα ’λεγα ότι

                  μες σ’ έλατο εφηβαίου φορτισμένο

                                  φωτερές σαπουνόφουσκες

                                                         που τρέμουν

                                  η μόνη σταθερά είν’ η

                                                                     Λάμψη

                                               που σχίζει το δέρμα της

                                               με σπειροειδή κλίμακα     

                                                        σε άνθη σπασμού

 

 

                                                                                    Προ ολίγου

                                                                      —μόλις προ ολίγου—

                                                                      τόσο δα κλάσμα

                                                                      μυικό

                                                                      ήταν εδώ

                                                                                      Ή όχι

 

 

Εάν το έβρισκα

                      —ω, εάν το έβρισκα—

                      η προ-Οιδιπόδειος χάρις θα εξελίσσετο

                          σε απτή κλαπαταγή χαραμάδων

                                                                     που εκκρίνουν

                                       λεπτοκομμένες φλέβες πυρολίθου

                                  Βροντή από χάντρες σε κοιλιά λευκή

                 μες στην τσαλακωμένη τζέπη του απογεύματος

                                         ως η αέναη πλεύση εκκρεμούς

                                                  στη γραμμή της ζωής μου

 

 

Και τώρα που το λες

                                 Θυμούμαι

                                                 το είχα αφήσει

                                                                          —Όχι, αυτό ήταν πριν.

                                                                 Μετά;—

                     Ε, λοιπόν αυτό είναι. Είχε αγγίξει το σημείο βρασμού.

                         Είχε φθάσει

                     στο σημείον όπου οι γάτες γίνονται μανόμετρα

                     όπου οι αρχικελευστές γίνονται χημικά σθένη

                     όπου το ευθύ βλέμμα γίνεται παράγγελμα φθορίου

                     όπου το αλεύρι απ’ οστά γίνεται αλκυών ζαρωμένου               

                                                                                                 ρείθρου

                     Στο σημείον όπου η βελόνα ροκανίζει μια-μια τις στροφές                                                  

                                                                                                              της

                                                                                        Ίνες πορτοκαλιού

                     καθώς μπουρνούζι

                                                    μελανιού

                                                                   το

                                                                       Αίμα

                                   κι όπως τρίφτης το βλέμμα

                                           Οινόφλυξ τροχοφόρος

                                                  σε δίχτυα ιονισμού

Αλλ’ η ψυχή αδελφέ δε ζει μόνο με γαλέτα

Ο αλγεβρικός κύκλωψ σε σκέπη μαύρου μπερέ

είδε που σάλευαν τα βρόγχια της ορθάνοιχτης καρύδας

                                                                 και τυφλώθηκε

Η ψυχή μάλιστα δεν υπάρχει

αλλ’ ακριβώς γι’ αυτό

απαιτεί την εκλεκτική παροχή ψυχίων σαρκίου με τσουλούφια

                                                                                          φλεμμάτων

σε πολιορκία όπου το μόνο θύμα είναι το κυκλικό τείχος

     που μιλά βρύο

 

 

Κι ουρανός μες στον κόμπο σφιχτά

                                                     μανιασμένης γραβάτας

λέγει ξελέγει ΕΑΡΟΣ ΖΩΜΟΣ

                                                  Μα πού να πήγε;

 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

Το

Φωταέριο

Πνέοντας

Μέσα του

Κουβαλούσε

Ένα ολάκερο προ-

Σφυγικό

Καφενείο

 

 

Θαμνώδες πλάι

Στις σκάλες π’ ανεβαίναν προς το φρούριο

Και τραμπαλίζαν

Το μουγκανητό καλφάδων

Είχεν η ώρα στο κυάνιο φουντώσει

 

 

Μα τα γκαρσόνια

Σε κατακόκκινους κορσέδες φασκιωμένα

Με ναργιλέδες ξέθωρους ολόγυρα

Πυώδεις

Ισορροπούσαν τη ρακή

Που άναβε σαν κρανίο φρέσκο

Μες στις λευκές από άλμπατρος κοιλιά

Παλάμες τους

 

 

Τριγύρω μύριζε καμμένο σελλυλόιδ

Σαν να ξετρύπωνε η γενειάς

Του Ερρίκου Κάμπελλ

Βόσκοντας ρουθουνίζοντας το κάτωχρο κονιάκ

Με παραφίνη

 

 

Ένας θαμών είχε παραμελήσει τη θανή του

Βασάνιζε μ’ ένα γυαλί το ξασπρισμένο του

Ούλο 

Οι γύρω σφήκες

Βάφονταν ως τη μέση στο σμαράγδι

Κι η ανάσα του ήταν ένα κίτρινο κουρέλι

Ή μιας κασέλας η ξεβι-

Δωμένη κλειδωνιά

 

 

Η λάμπα ανακινούσε αυτόματο ίλιγγο

Σάμπως αράχνη που ξερνάει

Καραμέλλα

Παρέσυρε λευκά ψαλιδισμένα

Μουστάκια χάρτου φωτογραφικού

Κότσους και κεντητά

Φθονερές συν-

Νιφάδες σαν παντζάρια που τσαλαπατά

Το ψύχος των αιώνων

Δαγκωμένες

Στροφές όλο τερμίτες

Μαντολίνα μετάξινα

Όλα

 

 

Έμεναν στάχυα καλαμπόκια και μια γύφτισσα

Μ’ έναν λαχανιασμένο ένστολο—σε σχήμα

Υπερβολής πετώντας το τσιγάρο

Προς το νωπό χαντάκι—ενώ απ’ τα μάκρη

Ο υψηλός κοντός άνευ σημαίας

Αφόδευε μι’ ασέληνη δευτέρα

Πρωινή.

 

Ο Νίκος Σταμπάκης είναι μεταφραστής-επιμελητής. Ιδρυτικό μέλος της Υπερρεαλιστικής Ομάδας Αθήνας, ανήκει στη συντακτική επιτροπή του περιοδικού Κλήδονας και έχει δημοσιεύσει δοκίμια, κριτικά κείμενα, μεταφράσεις, ποίηση και πεζά στα έντυπα Νέα Συντέλεια, Σύγκριση, Ένεκεν, Φαρφουλάς κ.ά.

Έργα του:

Το Μπαούλο με τις μπίλιες, Φαρφουλάς (2007)  

Η Νύχτα των αποκρίσεων, Φαρφουλάς (2009)

Το Άλας των ηφαιστείων, Φαρφουλάς (2010)

Οι Αναπόφευκτοι, Φαρφουλάς (2012)

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: