Αφιέρωμα σονέτο – Λένα Καλλέργη

lenakallergi

Ακόλουθος

 

Στη λαμπερή σκιά σου είμαι δεμένη.

Σωπαίνω. Περπατώ πολύ κοντά της.

Κάθε κρυμμένη αυγή την περιμένει.

Τις νύχτες κολυμπώ στην αγκαλιά της.

 

Το μαύρο της περίγραμμα έχω πάρει

Αόρατη ομορφιά και δύναμή σου.

Απλώνομαι στο λίγο σκούρο χνάρι

Που αφήνει μες στους δρόμους το κορμί σου.

 

Άραγε υπάρχω, εκτός της ύπαρξής σου;

Σαν χάνονται οι σκιές, κανείς δεν ξέρει.

Μεταξωτό γλιστρά το βράδυ. Ντύσου.

 

Δεν έχει αλλού τέτοιο σκοτάδι, φως μου.

Θα ναυαγώ μες στο άπλετο του κόσμου

Για να με καταπιεί το μεσημέρι.

 

 

 

Σκιές

 

Οι πιο κομψές, είναι των δέντρων.

Οι πιο βαθιές, κοντά στα βράχια.

Οι πιο αιχμηρές, φτερών που φεύγουν

Και σκοτεινών βλεμμάτων μάγια.

Πότε τον πυρετό δροσίζουν

Χορεύοντας με τον αέρα

Και πότε απρόσκλητα σ’ αγγίζουν,

Θρύψαλα νύχτας μες στη μέρα.

Κρατούν τις τύχες τους κρυμμένες.

Τρέφεται ο σιωπηλός τους μύθος

Με αχτίδες παραστρατημένες

Μες στο σκοτάδι και το ημίφως.

  Μην τις κουράσεις μ’ ερωτήσεις.

  Σκιές θα βρεις, σκιές θ’ αφήσεις.

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: