Αντώνης Ψάλτης – Το καντήλι και άλλα ποιήματα, Εκδόσεις Αιγαίον, 2013

καντήλι

Αντώνης Ψάλτης – Το καντήλι και άλλα ποιήματα, Εκδόσεις Αιγαίον, 2013

Όταν ανοίγεις ένα τόσο μικρό βιβλίο και στην αρχή του υπάρχει το απόφθευγμα του Σιοράν από τον πειρασμό του υπάρχειν, η πρώτη σκέψη που κάνεις αυτόματα είναι ότι χρειάζεται μεγάλη τέχνη για να είσαι ολιγόλογος και ταυτόχρονα καίριος. Σαν να σε βάζει στην ατμόσφαιρα του έργου, το εύστοχα διαλεγμένο απόσπασμα, μιλά ξεκάθαρα για τις προθέσεις του ποιητή. Θα αναμετρηθεί με το ποίημα κι ας ξέρει πως στο τέλος καραδοκεί η συντριβή.

Δεκαεννέα ποιήματα γραμμένα κυρίως σε μικρή φόρμα, λίγα σονέτα και στο τέλος μια σχεδόν πεζή αποκαθήλωση. Ο Ψάλτης ξεκινά τολμηρά προτάσσοντας το πάθος ως κύριο συστατικό της επανάστασης » ο έρωτας πληροί τις εξεγέρσεις», διατείνεται στο εναρκτήριο ποίημα πρόταγμα, για να ακολουθήσει μια σύντομη ωδή στην ονειροφαντασία και την χίμαιρα. Στο δεύτερο ποίημα με τίτλο το βάρος των ονείρων, ο Ψάλτης υφαίνει εικόνες που ριζώνουν βαθειά στο γόνιμο έδαφος της παράδοσης, τοποθετεί τις λέξεις προσεκτικά και φροντισμένα, λες και ξαλαφρώνει το ποίημα από τα περιττά, αφήνοντας το ανάλαφρο σαν όνειρο.  Η ανάγνωση του βιβλίου, ταξίδι με πολλές ενδιάμεσες στάσεις. Ο αναγνώστης θα περιπλανηθεί άλλοτε μέσα σε κάποιο μετρό ευρωπαικής πρωτεύουσας, σε ανύπαρκτα βουνά, τοτέμ της ανάγκης για το μέγεθος που μας ξεπερνά, θα κεραστεί στίχους της ζητιανιάς με κέρματα φωνήεντα, θα μπει στην πραγματικότητα από το παράθυρο, θα προσπαθήσει να ξεμάθει όσα του μάθαν στο σχολείο, θα συγκινηθεί, θα οργιστεί, θα προβληματιστεί, θα γελάσει.
Ο Ψάλτης δεν εκβιάζει τον αναγνώστη, δεν καθοδηγεί, δεν νουθετεί, δεν δασκαλίζει. Με όπλο του τον καλό χειρισμό της γλώσσας, και τον αυτοσαρκασμό, μαστορεύει ποιήματα βουκέντρες που αφήνουν αδιόρατες αιχμές και μικρά τσιμπήματα. Τα ποιήματά του είναι μικρά καντήλια στο μνήμα της ποίησης όπως περιγράφει στο προτελευταίο ποίημα και ομώνυμο της συλλογής. Τέλος, στην αποκαθήλωση, ποιητές και αναγνώστες μοιράζονται κατά μία έννοια την ιδιότητα του ορειβάτη, ανεβαίνουν, ίσως στα βουνά που δεν κατοικούν οι θεοί, για να πάρουν τη θέση τους, με τα δέντρα να συμβάλλουν στην εξαφάνιση με τα φυλλώματά τους.
Η επιλογή της μικρής φόρμας και της μικρής σε έκταση συλλογής, μπορεί να εκλειφθεί από κάποιους ως μια κίνηση ασφάλειας – λιγότερη έκθεση στην κριτική. Η επιλογή αυτή όμως είναι στα αλήθεια ένα δύσκολο στοίχημα, καθώς ο ποιητής καλείται να είναι καίριος, εύστοχος και ουσιαστικός, ούτως ώστε οταν τελειώσει η σύντομη πρώτη ανάγνωση, ο αναγνώστης να οδηγηθεί και σε μια δεύτερη και μια τρίτη.
Κάποια ολιγόστιχα ποιήματα του βιβλίου είναι στην πραγματικότητα «μεγάλης έκτασης» λόγω της σιωπής που τα ακολουθεί. Το ολιγόστιχο βεβαίως είναι δύσκολη υπόθεση, καθώς εύκολα ολισθαίνει κανείς στο ευφυολόγημα. Ο Ψάλτης δείχνει να ισορροπεί επιτυχώς, και να διαθέτει τα απαιτούμενα για να καλύψει τη διαδρομή που ο ίδιος διάλεξε.
Η συλλογή μοιάζει περισσότερο με  υπόσχεση, μια ειλικρινής δήλωση προθέσεων, δίνοντας  το στίγμα για την πορεία που θα ακολουθήσει. Στο τέλος του βιβλίου ο ποιητής δεν έχει ακόμα αναληφθεί, έχει γλυτώσει όμως σίγουρα τη συντριβή, μεταθέτοντας ευφυώς την έκβαση στα προσεχώς.
Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι τα ποιήματα φιλοξενούνται σε μία λιτή, καλαίσθητη έκδοση, η οποία βρίσκεται σε πλήρη αρμονία με το περιεχόμενο.

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: