Ντενίζ Παναγιωτοπούλου – Α.9111

(Γράφει η Άννα Νιαράκη)
A9111b
Ντενίζ Παναγιωτοπούλου – Α.9111
Ένας νεαρός με τον σκύλο του, μια σχεδόν υστερική Νεοελληνίδα μητέρα με τον γιο της, μια γηραιά κυρία με τον αόρατο σύντροφό της, ο Γάλλος ακαδημαϊκός με την Πελοποννήσια αρραβωνιαστικιά του, οι σιωπηλοί μετανάστες, δύο χαρακτηριστικές Αγγλίδες τουρίστριες, μια φαμίλια τσιγγάνων που κατευθύνεται σε κοντινό πανηγύρι και το μοιραίο ζευγάρι…
Όταν ένα απρόοπτο γεγονός θα προκαλέσει ασυνεννοησία και ο εκνευρισμός θα κυριαρχήσει, δημιουργώντας προβλήματα συμπεριφοράς, οι επιβάτες που ταξιδεύουν στο τρένο της κοινωνικής Βαβέλ θα εκτροχιάσουν την έτσι κι αλλιώς διαταραγμένη μικροκοινωνία τους.
A.9111: Πρόκειται για µοντέλο ντιζελοµηχανής AL-CO, που έσερνε και την αµαξοστοιχία 514 στον σιδηρόδροµο της Πελοποννήσου. Τα χαρακτηριστικά στοιχεία Α.9111 αναγράφονταν στο µπροστινό µέρος του τρένου.
Αυτά αναγράφονται στο οπισθόφυλλο του βιβλίου της Ντενίζ Παναγιωτοπούλου, μιας φοβερά καλαίσθητης έκδοσης των Εκδόσεων Φαρφουλά, με το εξώφυλλο να κοσμείται από το εργό του Αντώνη Τσακίρη Χωρίς Ταυτότητα.
Αγαπώ τα ταξίδια με τρένο. Και στο πρόσφατο ταξίδι μου Παρίσι -Λυόν, το βιβλίο που διάλεξα για να με συντροφεύσει ήταν αυτό.  Και ξαφνικά ο χωροχρόνος παραμορφώθηκε, τα όρια του πραγματικού με το αληθινό μπλέχτηκαν, το τρένο είχε αλλάξει διαδρομή, και να που βρίσκομαι μέσα στον καρβουνιάρη με ντιζελομηχανή A.911, είναι καλοκαίρι, το δρομολόγιο είναι Αθήνα – Καλαμάτα και εγώ ανέβηκα στο τρένο στην Πάτρα. Όπως κάθε καλοκαίρι πηγαίνω για διακοπές στο δάσος του Καϊάφα. Στο τρένο έχει ήδη επιβιβαστεί ο Πάρης, ο οποίος θέλει να συναντήσει την κοπελιά του καθώς σχεδιάζει να της ανακοινώσει το χωρισμό τους εν κινησει. Αγαπά κι αυτός τα τρένα, έχουμε συνταξιδέψει πολλές φορές, σχεδόν κάθε δεύτερο σαββατοκύριακο. Κάθεται στο απέναντι κουπέ, μαζί με κάποιους μετανάστες που συζητούν σε σπαστά ελληνικά για το πόσο τους λείπει η πατρίδα τους.  Ο ελεγκτής ζητά εισιτήρια, ψάχνω ασυναίσθητα το δικό μου, όταν ξαφνικά ακούγονται φωνές. Στο πίσω κάθισμα, εκεί που κάθεται ο νόστιμος νεαρός με τα μακρυά μαλλιά και τα εκατό χρόνια μοναξιάς ανά χείρας, εχει προκύψει πρόβλημα. Μαζί του ο νεαρός έχει το σκύλο του, το Μπρακ, όπως άκουσα να τον φωνάζει λίγο πριν. Και ο ελεγκτής του ζητά να τον μεταφέρει στη σκευοφόρο, όπως γράφει ο κανονισμός. Φωνές, διαμαρτυρίές, ξαφνικά ο σκύλος γλύφει τον αγκώνα μιας κυρίας που ταξιδεύει με το μικρό της γιο, υστερία, καινούργιες φωνές, τελικά ο σκύλος μεταφέρεται στη σκευοφόρο και ο νεαρός φωνάζοντας εντόνως τον ακολουθεί. Η κυρία αντιλαμβάνεται ότι κάθονται σε λάθος θέσεις, και προσπαθεί να συννενοηθεί με δυο Αγγλίδες που κάθονται στα σωστά καθίσματα. Καινούργιος πανικός, ο Πάρης παρεμβαίνει και τα πράγματα ηρεμούν. Σε λίγο επιστρέφει και ο νεαρός,  απαγορεύεται να κάθεται στη σκευοφόρο…
Αυτό τα βαγόνι δεν θα ηρεμήσει ποτέ σκέφτομαι…λίγα λεπτά αργότερα είναι η σειρά ενός Γάλλου φοιτητή να αρχίσει να φωνάζει γιατί στην Ελλάδα δεν ισχύει το πάσο του και δεν δικαιούται έκπτωση. Δίπλα του η ελληνίδα γυναίκα του προσπαθεί να τον ηρεμήσει. Λεχαινά. Μια οικογενεία τσιγγάνων ανεβαίνει συμβάλλοντας στην πολυφωνία και τη βουή του βαγονιού με τις τραγουδιστές και δυνατές φωνές τους.
Αποφασίζω να πάω στο μπαρ. Περνώντας από τα βαγόνια, βλέπω ότι η Λουίζα, η κοπελιά του Πάρη έχει ήδη επιβιβασθεί στο τρένο, παράξενο σκέφτομαι, τι παιχνιδάκια ερωτευμένων είναι αυτά; Τελικά θα χωρίσουν ή όχι; Η Λουίζα βοηθά μια γιαγιά που έχει χάσει τον άντρα της.  Την ακούω που της λέει «μου είπε ότι δεν θα αφήσει ποτέ το χέρι μου». Με πιανει ένα παράξενο συναίσθημα, αναωτιέμαι αν θα κατέβω στον Καϊάφα ή στις πύλες του Άδη. Κάτι δεν πάει καλά με αυτό το τρένο. Κάτι στην ατμόσφαιρα είναι αλλιώς… Ξαφνικά το τρένο σταματά. Από τα μεγάφωνα ακούγεται μια γυναικεία φωνή ( η Ελένη θα είναι σίγουρα), να λέει:
Απαγορεύεται η κάθοδός σας από το τρένο. Μη μετακινείστε από βαγόνι σε βαγόνι. Παραμείνετε στις θέσεις σας μέχρι νεωτέρας.Έχω φτάσει στον προορισμό μου, όχι όχι στο δάσος του Καϊάφα, αλλά στη Λυόν. Και το τρένο έχει μεταμορφωθεί ξανά σε υπερταχεία…Αναρωτιέμαι τι απέγιναν οι συνταξιδιώτες μου όταν συνειδητοποιώ ότι στα χέρια μου κρατώ το μικρό αυτό βιβλίο – που κρύβει μέσα του όχι την απάντηση, μα πολλές καινούργιες ερωτήσεις.
Ένα καλογραμμένο, απολαυστικό βιβλίο, για όσους αγαπούν τα παράξενα ταξίδια…Η γραφή της Παναγιωτοπούλου σε παρασέρνει χωρίς να το καταλάβεις μέσα σε ένα φαινομενικά νορμάλ, αλλά στην ουσία μυστήριο σύμπαν. Στα μείον του βιβλίου κάποια (λίγα) φλύαρα σημεία, ειδικά σε περιγραφές που δεν προσθέτουν κάτι στην πλοκή ή στην ανάλυση των χαρακτήρων, αλλά αντιθέτως εμποδίζουν τον κατά τα άλλα καλό ρυθμό, και ακόμα κάποια ελάχιστα σημεία με προβληματική σύνδεση όπου δεν αποδίδεται επαρκώς η μετάβαση στο «μυστηριώδες». 
Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: