Γιάννης Ζελιαναίος – Τρεις σκηνές σε τρεις πράξεις

zelianaios

Η αρχή μιας σκηνής (πράξη εισαγωγική)

 

Την έβγαζαν πίνοντας μπίρες στα σκαλοπάτια περιμένοντας κάποιον γνωστό τους να πεθάνει. Κορόιδευαν τους περαστικούς μορφάζοντας αλλόκοτα κι ανακάτευε ο ένας τα μαλλιά του άλλου κάθε που κινούσαν να περπατήσουν τα μισά σοκάκια μίας και κάθε πόλης. Τα βράδια έφευγαν απ’ τις ποταποθήκες χωρίς να πληρώσουν καταλήγοντας σε πάρκα και πλατείες μαθαίνοντας σ’ ένα πρεζάκι πώς να χορεύει χωρίς να του πέσει η δόση. Όταν έβρεχε καθόντουσαν κάτω από υπόστεγα πιάνοντας κουβέντα με αγνώστους. Εκείνος τους έλεγε τις φαντασμάτινες ιστορίες, εκείνη τους έκλεβε τα φανταχτερά πορτοφόλια. Σπίτια δεν είχαν, ρούχα έβρισκαν ο καθένας με τον τρόπο του. Ταξίδευαν από πόλη σε πόλη μαγεύοντας τους πάντες, μερικοί τους έβαζαν και στα σπίτια τους. Κοιμόντουσαν πάντα αγκαλιά και πάντα στο πάτωμα. Έκαναν περίεργους λαρυγγισμούς κάθε που το φεγγάρι ήταν γεμάτο κι έψαχναν για στάβλους μες στις μεγαλουπόλεις. Όσο κι αν πίστευαν ότι θα βρούνε κάποιον, μέχρι σήμερα δεν τα ‘χαν καταφέρει. Από τότε που εκείνος τσάκισε τα πόδια του σε μια παραλία, εκείνη τον φώναζε με διάφορα ονόματα με επικρατέστερο το Εκείνε. Του κόλλησε για πάντα κι από τότε δεν ξανακοιμήθηκαν αγκαλιά αλλά κώλο με κώλο και πάντα σε κρεβάτι… ο Εκείνε έκοψε από τότε και τους λαρυγγισμούς και η ιστορία μάλλον έδειχνε πως θα πήγαινε κατά διαόλου.

~ ~ ~

Η σκηνή στη μέση (πράξη κυρίου θέματος)

 

Έβγαινε κουτσαίνοντας να πάρει τηλέφωνο. «Χοπ χοπ Εκείνε χόπ», κορόιδευε εκείνη «χοπ» κι ο Εκείνε σαν έφτανε στο θάλαμο δεν ήξερε ποιον να καλέσει. Θυμόταν την πρώτη ανταρσία που έκανε στη ζωή του. Ήταν όταν αρνήθηκε ακόμα παιδί να πάει να πει τα κάλαντα από πόρτα σε πόρτα. «Χοπ χοπ, καυμένε Εκείνε, χοπ» κορόιδευε εκείνη κι ο Εκείνε κρατώντας το ακουστικό ξεκίναγε: «Καλην εσπέρα πόδια μου κι αν είν’ κι αν είν’ ο ορισμός σας περπατητούρα γέννηση…», σταματούσε και μετά από λίγο έβαζε τα κλάματα. «Ωχ, καυμένε μου Εκείνε πάλι κλαις;» του ‘λεγε εκείνη «έλα απόψε είναι γεμάτο το φεγγάρι, θα πάμε να κάνουμε λαρυγγισμούς όπως παλιά. Θυμάσαι στην αγαπημένη σου παραλία;» και ξέσπαγε σε περισσότερα κλάματα ο Εκείνε με εκείνη να γελάει με τη ψυχή και το κώλο της που του γύρναγε πια τα βράδια. Δεν έβλεπε τίποτα πια τον παλιό εαυτό της και οι μέρες περνούσαν στις πληγές και τους εμπαιγμούς. Βάδιζε υπεροπτικά μέσα στους κεντρικούς δρόμους κι ο Εκείνε ακολουθούσε πέντε μέτρα πιο πίσω παλεύοντας να σύρει τα τσακισμένα του κόκαλα. «Έλα Εκείνε, εδώ πιο κάτω έχει ένα στάβλο, θα ξεκουραστείς», του φώναζε εκείνη κι ο κόσμος κοιτούσε τον Εκείνε σα να ‘ταν κάνα λιμάρικο σκυλί. Έπειτα νύχτωνε, ο Εκείνε παρακαλούσε μη βρέξει γιατί ο πόνος δυνάμωνε κι εκείνη έψαχνε λεφτά για τσιγάρα, ούζο κι ένα φτηνό μονόκλινο όσο πιο μακριά μπορούσε από ‘κει που βρισκόντουσαν.

 

~ ~ ~

Το τέλος μιας σκηνής (πράξη στερνή)

 

 

-Βάζω τα τσιγάρα και το ούζο, πληρώνεις το δωμάτιο;

-Είμαι σίγουρος πως δε θα κοιμηθούμε κι απόψε.

-Υπόσχομαι να μην καπνίσω και να πιω πολύ

-Είμαι σίγουρος…

-Δε θα φτύσω αίμα κ’ ούτε θα σε χτυπήσω στο πρόσωπο.

-Πρέπει να βιαστούμε, νιώθω πάλι αυτούς τους πόνους

-Πάω απέναντι.

-Μην αργήσεις φοβάμαι μόνος μου

 

Μετά από 7 λεπτά…

 

-Πήρα κρασί τελικά… πάλι κλαις;

-Μη με χτυπήσεις σε παρακαλώ…

-Πιες λίγο, θα ηρεμήσεις.

-Κόφτο! Σου λέω ότι πονάω.

-Παλιομπάσταρδε Εκείνε πάλι μόνη μου μ’ αφήνεις θα σε πετσοκόψω!

-Μακάρι να βρέξει

-Σήκω πρέπει να είναι γύρω στις δύο.

-Δωσ’ μου ένα φιλί.

-Κόψε τις μαλακίες και σήκω πάνω.

-Δεν μ’ αντέχουν τα πόδια μου.

-Σε βαρέθηκα καημένε, φεύγω μόνη μου.

 

Στάθηκε εκεί και την έβλεπε να φεύγει. Έβγαλε τη λουρίδα από τη μέση του, ξεκούμπωσε δυο κουμπιά απ’ το παντελόνι του κι εκείνη έκανε μ’ ένα βηματισμό σαν πως θα γύριζε πίσω. Ένα φως άναψε απ’ την απέναντι πολυκατοικία, ένα σκυλί γάβγισε μέσα από ένα δωμάτιο και οι πρώτοι λαρυγγισμοί απ’ το «Φεύγω γιατί είσαι θάνατος» ξελίγωσαν το στόμα του Εκείνε. Αποφάσισε να μην την ξαναδεί και κατάλαβε φεύγοντας κουτσαίνοντας πως τελικά δε θα ‘βρεχε ούτε απόψε.

 

 

 

Λευκωσία / Μάιος 2013

http://gianniszelianaios.blogspot.fr/

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: