Αφιέρωμα σονέτο – Αλέξιος Μάινας

Photo_Alexios_Mainas__Internat.Club_Uni-Bonn

Η ανάκληση του καιρού

                                                                            Όχι θεοί, αστρολάβοι.

 

 

Ίσως υπήρξαν άλλοι κάμποι με πορτοκάλια
άλλοι άνθρωποι ασίκικοι με την τσάπα και το ραδίκι
άλλο ψωμί και τομάτα σε δισάκι για αρτοθήκη
ή πάνινο καπέλο· κι ούτε γκρίνια ούτε παρακάλια

στο τραπέζι του σαλονιού, δηλαδή της κουζίνας,
με τις ψάθινες καρέκλες πιο τρύπιες σαν τέλειωνε ο μήνας
και τη ζαχαριέρα όχι άδεια μ’ ανύπαρκτη,
ένα κτήμα, δυο ζα κι ήδη νιώθαν αυτάρκεις κι αυθύπαρκτοι,

ίσως χρημάτισαν άλλα ψάρια στα στεγανά της καρίνας
πραμάτεια, άλλων πόντων, ταξιδιών αστροδίαιτων μεγάλης ακτίνας·
ώσπου πάλιωσε η τράτα και το καλό στο στέρφο άσπρο ήλιο
όταν χήρεψε η Πελαγία (που πέθανε τον Απρίλιο).

Ίσως άλλοι πόνοι λοιπόν
πιο ορατοί από τούτους.

 

 

Δείλι

Σπουδή κι η απώλεια.

 

Περάσαν τέσσερις χρονιές περάσαν τρεις χειμώνες,
ανούσιο, μα σε σκέφτομαι, τα μαλακά φιλιά σου
που μπλέκονταν στις μπούκλες σου. Ακάλυπτοι οι αγκώνες
κρυώναν και ψιθύριζες: «θα φύγω, πάμε, βιάσου!»

Μπροστά μου κάποιο σούρουπο στον ήλιο πριν κυλήσει
στο μόλο ελπίζω να σταθείς. Τα χείλη σου απαλά
να πουν πως το μετάνιωσες κι ας μην υπάρχει λύση,
κι όταν στις συλλαβές ξανθιά η τούφα απ’ τα μαλλιά

μπλεχτεί στο χρυσαφένιο φως, ν’ αστράψουν και τα μάτια
και να κυλούν στα μάγουλα τα περιττά καράτια.
Σονέτων τούφες μελανές, πιοτών εικόνες τούτα –

βρίσκω σε κάβους και σε ακτές και σε χαμένα δάση
τ’ ότι δεν είσαι πια παντού· του νου μου η παλιοκούτα
γέμισε μνήμες άχρηστες, μα η καρδιά έχει αδειάσει.

                                                                                              Αλέξιος Μάινας

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: