Gabriel Celaya – Της νύχτας

[μτφ η Άννα Νιαράκη]

gabriel-celaya

Της νύχτας

 

Και η νύχτα που ανεβαίνει σαν μουσική στο στερέωμα,

Και τ΄ άστρα που λάμπουν τρέμοντας την εξαφάνιση,

Και η παγωνιά, η καθάρια παγωνιά,

Η τόση παγωνιά του κόσμου,

Η φτωχή πραγματικότητα που βλέπω κι αγγίζω,

Η λίγη αγάπη που βρίσκω,

Με ωθούν να σε αναζητώ,

Γυναίκα, σε ένα δάσος από καυτούς παλμούς.

 

Μόνο εσύ, γλυκιά μου,

Γλυκιά στις μυρωδιές και με χυμούς μεστούς και δυνατούς

Χωρίς λόγια, τόσο κοντά, πάλλεσαι μαζί μου

Μόνο εσύ είσαι πραγματική μέσα σε έναν κόσμο ψεύτικο,

Και σ’ αγγίζω, και σε πιστεύω,

Κι είσαι μήτρα ζεστή κι απαλή των πραγματικοτήτων,

Ερωμένη, καταφύγιο, μητέρα,

Ή το βάρος της γης που μόνο σε σένα χαϊδεύω

Ή παρουσία που εξακολουθεί κι όταν τα μάτια μου κλείνω,

Έξω από μένα, τόσο όμορφη.

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: