Κώστας Κουτσουρέλης – Χωλή σεστίνα

κουτσουρέλης

Να ξέρεις, είναι ο άνθρωπος τυφλός. Πλην όμως
και στην τυφλότητά του κάποτε διακρίνει
πίσω από τις σκιές το φως: στιλπνό, βαθύ
να διακλαδίζεται στη ράχη των πραγμάτων.
Το φως τού δίνει όνομα να υπάρχει, βάρος
στο χώμα για ν’ αγκιστρωθεί, του δίνει σώμα

ακόμα, και σκοπό. Ώσπου κι αυτό το σώμα
στο τέλος να χαθεί ‒ σ’ ένα αμετάθετο όμως,
ένα ποτέ, ένα μη. Κι ώσπου πια δίχως βάρος
να μείνει, δίχως καν ματιά για να διακρίνει
άλλο απ’ το σκότος, που είναι των πραγμάτων
τ’ όνομα το πιο οριστικό, το πιο βαθύ.

(Ω εσύ σκοτάδι αόμματο, εσύ βαθύ
αναίτιο παραμύθι, δες! Δες, έχω σώμα,
θάψε με αν θες στη στάχτη των πραγμάτων. –
Εύκολη θά ‘ναι η νίκη σου, ευάλωτη όμως…
Μια σπίθα αρκεί, αρκεί κανείς για να διακρίνει
πώς φθίνει, πώς σκορπάει στο φως κάθε της βάρος!)

Φυραίνει η μέρα· αργά, κάτω απ’ τ’ ωχρό του βάρος
ο ήλιος στη σκέψη σου γράφει κύκλο βαθύ.
Ψηλά πετώντας κι ο αετός μόλις διακρίνει
από τη ζάλη τ’ ουρανού της γης το σώμα,
σκόνη λεπτή τα μάτια του λερώνει. Κι όμως,
ακόμα αντέχει η οπτασία των πραγμάτων.

Ακόμα αντέχει η οπτασία των πραγμάτων,
ακόμα αντέχει ο κόσμος… μια σκιά, ένα βάρος
λες μόλις αισθητό στα γόνατα… πώς όμως,
αυτό το βάρος δεν σε φέρνει εδώ; Βαθύ
όπως στον ύπνο οι φόβοι σου σαν παίρνουν σώμα
κάτω απ’ τα βλέφαρα, τότε που δεν διακρίνει

ο ναρκωμένος αν κοιμάται, ούτε διακρίνει
τα όνειρα καν τι τα χωρίζει απ’ των πραγμάτων
τον σωρό. Γιατί έχουν, ναι, κι εκείνα σώμα·
πράγματα κι όνειρα έχουν, ναι, το ίδιο βάρος,
έχουν το ίδιο φως: στιλπνό πάντα, βαθύ
πάντα, κι ανέκκλητο… Σαν το αμετάθετο όμως,

σαν το ποτέ ή το μη . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Γενάρης 2013

http://www.koutsourelis.gr/

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: