Θεόδωρος Πανάγος – Τρία ποιήματα

panagos12

Ι.

 

Το δέρμα  πεθαίνει.

Στιγμές που μαυρίζει. Άνθη στο δοχείο.
Και κάθε απόγευμα απέραντο.

Κάθε πρωί.
Βράδια που εσωκλείουν αιώνες.

Το δέρμα μου. Γνέφει σε μικρές οπτασίες.
κατοικούσαν σε άλλα χάσματα.
Εκατομμύρια μικρά κόκκινα αυλάκια.

Αιρέσεις του ενός. Θα γεννιούνται. Το δέρμα μου.

 

Το δέρμα μας πεθαίνει.
Κάθε στιγμή, σε κάθε στροφή.
Στο μέρος όπου μεγάλωσες ένα λουλούδι βαθαίνει-
Κατοικείται και μένει μόνο του. Αιωρείται.

Για χρόνια αιωρείται.

Και ο Οίκος μου.
Στενός και αχανής για πάντα.
Καλύτερος από ατσάλι.-

Θα εφορμά στα νεύρα.

Ο κόσμος μας που απλώνει.

Δύο στιγμές. Και ως το άπειρο.

Να μείνεις μία μέρα-
να κοιτάζεις.

Το μέρος μας

τελειώνει. Στο δέρμα μας.
 

 

 

ΙΙ.
Κανόνια στην Γιούτα.

Και στο Κάνσας Σίτυ κοπέλες.
Δίπλα δίπλα κάθονται.
Ονειρεύονται μία Νέα Υόρκη να ξεφτίζει.

Στο Λόνγκ Άιλαντ.
Πάντα πολύχρωμες ομπρέλες.
Τα μάτια μου  είναι φώτα -σε κάποιο
τεράστιο ράντζο- γεμάτα κρεβάτια
και πράσινα όνειρα.
Στην ξεχασμένη Νεβάδα μας.

 

Και η Βοστόνη  που άφησα-
να φωνάζει.

Στο Παρίσι δεν ξαναπήγα.
μου είχε δώσει –

σαν φωνή
στα περίχωρα μιας Βομβάης.

βούτηξα στο χρυσό αυτό νερό-
και με ξέβρασε στην πεθαμένη Πράγα.
Πόλεις που υπάρχουν κρυφά. Που πάντα
θα κλαίνε κρυφά.

Και στην Μπανκόγκ λίγο σαν μετάξι
Άμα κοιτάξεις ψηλά φαίνεται  η Ρουάντα
Τα ακριβά της φρούτα.
τα κανόνια και τα φρούτα.

 

Και η Αθήνα λαμπερή σε γωνίες.
Το φως της.

Και οι θρίαμβοί της.

Παρακαλώ
Δείξε μου κάποιο τέλος.

 

 

 

XIV.

 

Και δεν θα υπάρχει χώρος

Για εκείνα που έφυγαν

Ποτέ.

Για εκείνα που έρχονται
ανήσυχα να γεννηθούν.

Με τον τυπικό τρόπο :
Από πόνο και μια αίσθηση που μοιάζει
Σαν ένα κομμάτι θάνατος.

Δεν θα υπάρχει χώρος.

 

Και για έναν χειμώνα
που κοιτάζαμε

πιο πέρα
τα λευκά λαμπερά όρη

Αμετακίνητα λαμπερά όρη.

Μικρά όπως εμείς.

Δεν θα υπάρχει χώρος

Και ακόμα πιο πέρα
Πάνω από καθαρά νερά
Απρόσιτα, που τρέφονται με τρικυμίες

Βλοσυρά και κρύα. Στιγμές ακίνητα.

 

Και για αυτά δεν θα υπάρχει χώρος

 

Και για ότι γεννάει

 

Γιατί κάτι γεννάει

τις εικόνες
Και τις λέξεις.
Και όλα τα νοήματα

Και τις πεθαμένες λέξεις.

Και τα πεθαμένα –καιρό πια-
νοήματα.

Και τις εικόνες που ξεχάστηκαν.
Και το αποτύπωμα στους αιώνες
Και
ό,τι συνιστά τον κόσμο

 

Ό,τι

Μόνο για τον έναν ζει,
τον ατελείωτο
τον εξαιρετικό
κόσμο.

 

Και για αυτό ακόμα.
Ποτέ δεν θα υπάρχει χώρος.

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: