Αφιέρωμα σονέτο – Σωτήρης Σελαβής

selavis
                                                           [photo: S.A.N]

Πῶς ἔπεσε τὸ βράδυ! — χειρονομία ὑποταγῆς.
Πικρὸ καὶ σκυθρωπὸ κι ἀνώνυμο τὸ πλῆθος
καταποντίζεται στὸ ὑγρὸ πηγάδι τῆς ψυχῆς·
βουβὸς ὁ στεναγμός, μεταμοντέρνο τὸ ἦθος.

Πόλεις στοῦ πεπρωμένου τὴν ἄγονη γραμμή.
Ἴσκιοι νὰ θυμίζουν πιὸ γρήγορα ἀπ᾿ τὸ σῶμα
πὼς μεγάλωσε ἡ ψυχή. Ἀνακολουθία κι αὐτή
ποὺ τρόμαξε τὴν πρόοδο, τὴν ἔριξε σὲ κῶμα.

Γυμνὰ σὰν θωρηκτὰ τὰ σπίτια καὶ τὰ κτίρια.
Τὰ γέλια ποὺ ἠχοῦν —σκοτεινὴ παραφωνία—
τῆς θλίψης ἔγιναν τὰ ἰσχυρότερα πειστήρια.

Μὰ ἐμεῖς, σὰν τὴ δίψα ποὺ δὲν ἔχει ὑπομονή
ριγμένοι καταγῆς, σὲ θυελλώδη ἀπελπισία
χείλη μὲ χείλη ζοῦμε τὴν αἰώνια μας ζωή.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ἀπ᾿ τὸν ὁρίζοντα τῶν λυπημένων σου ματιῶν
ὣς καὶ τὸ φῶς ἀδυνατεῖ νὰ δραπετεύσει·
ἴσως ἄλλοτε νά ᾿σουν τὸ κέντρο οὐρανῶν
ὁ πυρήνας ποὺ ὁ θεὸς εἶχε πιστέψει.

Στὸν ὁρίζοντα τῶν λυπημένων σου ματιῶν
τίποτε δὲν ἐπιζεῖ, οὔτε ἐλάχιστη μιὰ νεύση
κι ἀπ᾿ τὴν κατάρρευση ὅλων τῶν εὐχῶν
μήτε μίσος μήτε ἀγάπη θὰ ἐπιστρέψει.

Ἀπ᾿ τὶς ἀπόκοσμες αἴθουσες τῶν κάστρων
ὅπου ἔρωτας σήμαινε ποτὸ καὶ προσευχή
ὣς τὸν ἄτλαντα τῶν μαραμένων ἄστρων
καὶ τῆς ἐλπίδας τὴν οὐράνια φυσική

λὲς καὶ σμίγει ὁ ὠκεανὸς τῶν ἐποχῶν
μὲ τὸν ὁρίζοντα τῶν λυπημένων σου ματιῶν.

[ Από την ποιητική συλλογή Κασετίνα, Εκδόσεις Περισπωμένη, 2013]

http://www.perispomeni.gr/

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: