Αφιέρωμα σονέτο – Αγγελική Σιδηρά

aggelikisidira

 

VII. ΣΟΝΕΤΟ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΤΗΣ ΑΝΝΑΣ

Τα παιχνίδια της πάντα καινούργια
πόσο θα ΄θελε να ΄χαν παλιώσει!
Να ΄χε λίγο κι αυτή μεγαλώσει.
Ο καιρός μες στην τόση του φούρια

τη λησμόνησε σ΄ένα κουτί
μ’ όλα όσα δεν άνοιξα δώρα
ξένη μες στη φθαρτή μου τη χώρα
μια κούκλα καινούργια κι αυτή.

Με κρυστάλλινα, διάφανα μάτια
της ζωής της μετρά το κενό
Άδεια μέτρησα πόσα κρεβάτια!

Τώρα ξέρω καλά να πονώ,
να μιλάω, να χαίρομαι μόνη
Ν΄αγαπώ μόνον ό,τι παλιώνει.

[Από τη συλλογή Ο πιο μικρός περίπατος, Εκδόσεις Πλανόδιον, 1998]

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

  • © 2011 - 2015
    toparathyro.com
    ISSN: 2241-7230

Αρέσει σε %d bloggers: